Παρασκευή, 9 Μαρτίου 2012

Soykırım Yoktur

του _Ανώνυμος_

Ειλικρινά, δεν είμαι από αυτούς που επιχαίρουν ή θλίβονται με τις αποτυχίες ή τις επιτυχίες αντιστοίχως της γείτονος χώρας. Ωστόσο δεν θα περίμενα ποτέ ότι θα ταυτιζόμουν κατά τρόπο τόσο απόλυτο με τους πανηγυρισμούς των κουμπάρων μας για μιά απόφαση γαλλικού δικαστηρίου – και δη του ανώτατου στη δικαιοδοσία του – που έκρινε αντισυνταγματικό το νόμο, ο οποίος επεφύλασσε ποινικές κυρώσεις για όσους αρνούνταν ή «προσέβαλλαν» με τα λεγόμενα ή τις πράξεις τους το θέσφατο της γενοκτονίας των Αρμενίων. Φυσικά, η τουρκική εξωτερική πολιτική αντιμετώπισε την εν λόγω απόφαση κυρίως σαν μια νίκη της τουρκικής διπλωματίας και αποκατάσταση της αλήθειας, ότι πιθανότατα δηλαδή δεν έσφαξαν τόσους πολλούς Αρμένιους ώστε να μπορεί αυτή η επιχείρηση να χαρακτηρισθεί ως γενοκτονία: «εντάξει, βρε καρντας, έπεσαν δυο – τρεις πάνω στο χαμό, μη μας βγάλετε και αδίστακτους και χαλάσει το προφίλ».
Βέβαια, το θέμα μας εδώ δεν είναι να αποκρυσταλλώσουμε την έννοια και το νομικό χαρακτηρισμό της γενοκτονίας μέσα στα πλαίσια του διεθνούς δικαίου (δεν έχουμε άλλωστε τις γνώσεις προς τούτο) ούτε να δηλώσουμε ότι συνέβη ή δε συνέβη η γενοκτονία των Αρμενίων αλλά αντίθετα να αναδείξουμε τον – προφανή – λόγο για τον οποίο σύσσωμο το κομμάτι των υγιώς σκεπτόμενων Ευρωπαίων (βάζω και τους Έλληνες μέσα) θα έπρεπε να πιαστεί αγκαλιά με τα εξ ανατολών αδέρφια μας και να ζητωκραυγάσει για έναν τελείως διαφορετικό λόγο: την περήφανη νίκη που κατήγαγε το δικαίωμα της ελευθερίας της έκφρασης και άρα η ίδια η ουσία της δημοκρατίας διά του γαλλικού ανωτάτου δικαστηρίου.
Εάν έχω καταλάβει σωστά, το γαλλικό κοινοβούλιο υιοθέτησε σχέδιο νόμου βάσει του οποίου θα ήταν ποινικώς κολάσιμο να αρθρώσει  κάποιος το εξής: «Πιστεύω ότι ουδέποτε έλαβε χώρα γενοκτονία των Αρμενίων από τους Τούρκους». Σταθείτε και αναλογιστείτε για μιά μόνο στιγμή τον κατάφωρο και απροκάλυπτο ΦΑΣΙΣΜΟ που ορθώνει μπροστά σας το παραπάνω ανοσιούργημα κατά του ελεύθερου λόγου. Εάν, δηλαδή, κάποιος - ο οποιοσδήποτε - δεν θέλει να παραδεχθεί το ανωτέρω «αξίωμα» επειδή στην τελική δεν θέλει να το πιστέψει βρε αδερφέ, πρέπει να τιμωρείται για τον απλούστατο λόγο ότι οι Αρμένιοι της Γαλλίας θα στεναχωρεθούν ως μη «γενοκτονηθέντες»; Θα πρέπει για τον ίδιο λόγο να σταματήσει κάθε επιστημονική και ιστορική έρευνα σχετικά με το κρίσιμο γεγονός επειδή και μόνον η πιθανή παρουσίαση «άβολων» στοιχείων θα θεωρείται ως άρνηση ή αμφισβήτηση γενοκτονίας; Νομίζω πως ο παραλογισμός είναι προφανής. Θα μου πείτε βέβαια: «Οι Εβραίοι είναι πιό μάγκες;». Η αυθόρμητη απάντηση είναι ναι. Παρόλα αυτά, όμως, η ύπαρξη νόμων που απαγορεύουν την αμφισβήτηση του Ολοκαυτώματος δεν νομίζω ότι αποτελεί παράδειγμα του ορθολογικώς νομοθετείν. Σκεφθείτε ότι και μόνον που πληκτρολόγησα την ως άνω φράση ένιωσα έναν αμυδρό φόβο: «Λες να σπάσει ο Γιαχβέ το ποδάρι του και να το διαβάσει κανένας Ραβίνος»; Βέβαια, ο φόβος αυτός μπορεί και να είναι αποτέλεσμα προπαγάνδας εις βάρος των τελευταίων – δεν μπορώ να το γνωρίζω αλλά αυτό δεν με καθησυχάζει.
Σε κάθε περίπτωση, ούτε με τους Αρμένιους ούτε με τους Εβραίους ούτε με τους Ρώσσους ούτε με τους Γερμανούς αλλά ούτε και με τους Νεοζηλανδούς έχουμε πρόβλημα. Όταν όμως εμφανισθεί κάποιος μαλάκας εκ των παραπάνω δεν γίνεται να μην αντιδράσουμε. Δεν γίνεται να μην αντιδράσει κάθε ορθολογικός άνθρωπος που του ΑΠΑΓΟΡΕΥΟΥΝ να αμφισβητεί θέσφατα, αξιώματα και δόγματα που και μόνον ως τέτοια πρέπει συνεχώς να υπόκεινται στη βάσανο του ελέγχου και της τεκμηρίωσης. Το φρόνημα, η έκφραση γνώμης και η επιστημονική τεκμηρίωση για ένα γεγονός βλάπτουν μόνον τα εξ αποκαλύψεως δόγματα, όπως οι θρησκείες, ο κομμουνισμός κλπ., αυτών δηλαδή που δεν έχουν σκοπό να σε πείσουν αλλά να σε προσηλυτίσουν.
Πρόταση: Εισηγούμαι σχέδιο νόμου ενώπιον του γαλλικού κοινοβουλίου ο οποίος θα ποινικοποιεί την με κάθε τρόπο αμφισβήτηση ή την άρνηση της ομορφιάς και του οπτικού μεγαλείου της κας Κάρλα Μπρούνι. Αιτιολογία; Όταν η κυρία Προέδρου ακούει αρνητικά σχόλια για την εμφάνισή της πέφτει σε βαριά κατάθλιψη (εδώ που τα λέμε, βέβαια, ο νόμος θα έπεφτε σε αχρησία). Φυσικά, το προπαρατεθέν παράδειγμα χρησιμοποιείται για να καταδείξει τη γελοιότητα και το παράλογο της αντίστοιχης διατάξης για τους Αρμένιους. Η μόνη διαφορά έγκειται στο γεγονός ότι η κυρία Προέδρου είναι μία (1) ενώ το αρμενικό λόμπι περιλαμβάνει περισσότερα πρόσωπα. Κατά συνέπεια, εάν μία λανθασμένη άποψη υποστηρίζεται από πολλούς τότε αναβαθμίζεται σε απόλυτη, αναμφισβήτητη αλήθεια ειδάλλως «θλιβονται» – έτσι τους αρέσει να είναι και αλοίμονο σε όποιον διαφωνεί.
Εν κατακλείδι: Στα @@ μας εάν οι Τούρκοι θεωρούν ότι η τυχόν αναγνώριση γενοκτονίας των Αρμενίων στιγματίζει το φιλάνθρωπο προφίλ τους. Εάν κάτι τέτοιο συνέβη είναι πράγματι τραγικό εάν πάλι δε συνέβη μιλάμε για μεγάλο φιάσκο. Φυσικά, καμμία απολύτως διάθεση δεν έχουμε να ερευνήσουμε το συγκεκριμένο θέμα. Μέχρι, όμως, να την αποκτήσουμε δεν μας αρέσει να μας ΕΠΙΒΑΛΛΟΥΝ να την αποδεχόμαστε. Κυρίως, όμως, δεν μας αρέσει όταν ομάδες συνανθρώπων μας θέλουν ντε και καλά να καταστήσουν την προσωπική τους και μόνον αλήθεια, νόμο άξιο υπακοής από όλους μας. Έτσι νομοθετούν οι Θεοί και οι Προφήτες και όχι τα κοινοβούλια αντιπροσώπων που υπόκεινται στη λαϊκή κυριαρχία και στις αρχές του ορθού λόγου. Εξάλλου, ο ρατσισμός αποτελεί αρνητικό προνόμιο όχι μόνο για το χρώμα του δέρματος αλλά και για την ελευθερία της έκφρασης με τη συγκεκαλυμμένη μορφή της λογοκρισίας.
            Με άλλες λέξεις και για καλύτερη κατανόηση των παραπάνω στα καθ’ ημάς: Η Μακεδονία είναι ή δεν είναι ελληνική; Ειλικρινώς δεν γνωρίζουμε! Αφήστε μας, όμως, να ερευνούμε και να διερωτώμαστε μεγαλοφώνως ως ελεύθεροι και αξιοπρεπείς πολίτες δημοκρατικών κοινωνιών. 

ΥΓ. Επισκεφθείτε το μαγευτικά εξωτικό Γιερεβάν κατά τους μήνες της Άνοιξης και δοκιμάστε οπωσδήποτε γικάλδρ με ψιλοκομμένο φερπεσάθ στη φιλόξενη πλατεία Καρκανουδούρ του ΙΒ΄.