Τετάρτη, 21 Νοεμβρίου 2012

Τι δεν είναι το Κράτος




(Απόσπασμα από το δοκίμιο "Ανατομία του Κράτους" που μπορείτε να κατεβάσετε ολόκληρο εδώ)

Του Murray Ν. Rothbard

Το Κράτος σχεδόν παγκοσμίως θεωρείται ένας θεσμός που υπηρετεί την κοινωνία. Πολλοί θεωρητικοί τιμούν το Κράτος ως την αποθέωση της κοινωνίας· άλλοι το βλέπουν ως έναν ευγενή, πλην συχνά αναποτελεσματικό, οργανισμό για την επίτευξη κοινωνικών σκοπών· αλλά όλοι το θεωρούν ένα απαραίτητο μέσο για την επίτευξη στόχων την ανθρωπότητας,  ένα όχημα που θα αντιπαραταχθεί στον «ιδιωτικό τομέα» και συχνά θα κερδίσει τον ανταγωνισμό για τους πόρους. Με την ανάδυση της δημοκρατίας, η ταύτιση του Κράτους με την κοινωνία έχει ενταθεί σε τέτοιο βαθμό, ώστε είναι συχνό φαινόμενο να ακούς  να εκφράζονται απόψεις που παραβιάζουν σχεδόν όλες τις αρχές του ορθολογισμού και της κοινής λογικής, όπως «εμείς είμαστε η κυβέρνηση». Ο συλλογικός όρος «εμείς» έχει καταστήσει εφικτό, να απλωθεί ένα ιδεολογικό καμουφλάζ πάνω από την πραγματικότητα της πολιτικής ζωής. Αν «εμείς είμαστε η κυβέρνηση», τότε οτιδήποτε κάνει η κυβέρνηση σε ένα άτομο δεν είναι μόνο δίκαιο και μη τυραννικό αλλά επίσης «εθελοντικό» εκ μέρους του συγκεκριμένου ατόμου. Αν η κυβέρνηση δημιουργήσει ένα τεράστιο δημόσιο χρέος το οποίο πρέπει να πληρωθεί φορολογώντας μια ομάδα προς όφελος μιας άλλης, αυτή η πραγματικότητα του βάρους συσκοτίζεται  λέγοντας ότι «εμείς οι ίδιοι το χρωστάμε στον εαυτό μας»· αν η κυβέρνηση στρατολογήσει έναν άνθρωπο, ή τον πετάξει στη φυλακή για τα φρονήματά του, τότε το «κάνει ο ίδιος στον εαυτό του» κι έτσι, τίποτα δυσάρεστο δε συνέβη. Με αυτή τη συλλογιστική, κάθε Εβραίος που δολοφονήθηκε από τη Ναζιστική κυβέρνηση δεν δολοφονήθηκε· αντίθετα, πρέπει να διέπραξαν αυτοκτονία, από τη στιγμή που αυτοί ήταν η κυβέρνηση (η οποία επιλέχθηκε δημοκρατικά), και, ως εκ τούτου, οτιδήποτε τους έκανε η κυβέρνηση ήταν εθελοντικό από μέρους τους. Κάποιος δε θα το θεωρούσε απαραίτητο να επιμείνει σε αυτό το ζήτημα,  όμως η συντριπτική πλειοψηφία του κόσμου πιστεύει αυτό το λογικό σφάλμα, σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό.

          Πρέπει, κατά συνέπεια, να τονίσουμε ότι «εμείς» δεν είμαστε η κυβέρνηση· η κυβέρνηση δεν είναι «εμείς». Η κυβέρνηση με καμία ακριβή έννοια δεν «εκπροσωπεί» την πλειοψηφία του κόσμου.1 Αλλά, ακόμη κι αν το έκανε, ακόμη κι αν το 70 τοις εκατό των ανθρώπων αποφασίσει να δολοφονήσει το 30 τοις εκατό, αυτό θα εξακολουθούσε να είναι φόνος και δεν θα ήταν εθελοντική αυτοκτονία της σφαγιασθείσας μειοψηφίας.2 Σε καμία οργανιστική μεταφορά, σε καμία αυταπάτη που λέει ότι «είμαστε όλοι ένα μέρος του κάθε άλλου», δεν πρέπει να επιτραπεί να συσκοτίσει αυτό το βασικό γεγονός.

          Αν, τότε, το Κράτος δεν είμαστε «εμείς», αν δεν είναι «η ανθρώπινη οικογένεια» που συνέρχεται να αποφασίσει για αμοιβαία προβλήματα, αν δεν είναι μια συγκέντρωση ενός συλλόγου, τι είναι; Εν συντομία, το Κράτος είναι αυτή η οργάνωση μέσα στην κοινωνία η οποία αποπειράται να διατηρήσει το μονοπώλιο της χρήσης βίας σε ένα δεδομένο γεωγραφικό χώρο· συγκεκριμένα, είναι η μόνη οργάνωση της κοινωνίας που αποκτάει τα κέρδη της όχι μέσω εθελοντικής συνεισφοράς ή πληρωμής για παρεχόμενες υπηρεσίες αλλά μέσω εξαναγκασμού. Ενώ άλλα άτομα και οργανισμοί αποκτούν το εισόδημά τους μέσω της παραγωγής αγαθών και υπηρεσιών και μέσω της ειρηνικής και εθελοντικής πώλησης αυτών των αγαθών και υπηρεσιών σε άλλους, το Κράτος αποκτά τα έσοδά του με τη χρήση καταναγκασμού· δηλαδή με την απειλή της φυλακής και της ξιφολόγχης.3 Έχοντας χρησιμοποιήσει βία για να αποκτήσει τα έσοδά του, το Κράτος εν γένει προχωράει ώστε να ρυθμίσει και να υπαγορεύσει τις υπόλοιπες ενέργειες των ιδιωτών υπηκόων του. Κάποιος θα σκεφτόταν ότι η απλή παρατήρηση όλων των Κρατών μέσα στην ιστορία και σε όλη την υφήλιο θα αποτελούσε επαρκή απόδειξη γι’ αυτόν τον ισχυρισμό· όμως το μίασμα του μύθου έχει επικαθίσει για τόσο καιρό πάνω στην κρατική δραστηριότητα που η εμβάθυνση είναι αναγκαία.






Αρχικά δημοσιεύτηκε στο “Egalitarianism as a Revolt Against Nature and Other Essays” του Murray N. Rothbard (Auburn, Ala.: Mises Institute, 2000 [1974]), σελ. 55–88.

Παρασκευή, 24 Αυγούστου 2012

Εγκώμιο στη χρεοκοπία


Αληθινή φωτογραφία από χρεοκοπία.


Αν σε κάποιο πεδίο του δημοσίου διαλόγου έχουν κυριαρχήσει ολοκληρωτικά οι οπαδοί των μνημονίων, αυτό είναι η συζήτηση περί άτακτης χρεοκοπίας του κράτους. Ακόμη και ακραία κόμματα φαίνεται πια να υποστηρίζουν μια πιο στρογγυλεμένη λογική, που θέλει την επαναδιαπραγμάτευση και όχι τη μονομερή διαγραφή του χρέους, ως λύση στο αδιέξοδο της χώρας.  Όταν για παράδειγμα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ επισημαίνουν ότι η χρεοκοπία δεν είναι δα και το τέλος του κόσμου, ξεσηκώνουν μεγάλες αντιδράσεις ακόμη και μέσα στο ίδιο το κόμμα τους· στο ίδιο κόμμα που ο αρχηγός του δήλωνε προεκλογικά ότι θέλει να απελάσει κλοτσηδόν την Τρόικα και να ακυρώσει μονοκονδυλιά τα Μνημόνια! Η χρεοκοπία είναι το νέο ταμπού. Το άκουσμα της λέξης και μόνο, φέρνει στο νου των περισσότερων Ελλήνων εικόνες πυρηνικής καταστροφής, συμμορίες μεταλλαγμένων πανκιών, βγαλμένων από το fallout 3, να παίρνουν τη θέση των μεταναστών στο πάνθεον των σύγχρονων villains και τις εφτά πληγές του Φαραώ να μαστίζουν τον ραδιενεργό post-apocalyptic τοπίο.

Είναι φυσικά αλήθεια ότι μια χρεοκοπία του κράτους θα έχει κόστος στους υπηκόους του, ειδικά σε μια χώρα βαριά εξαρτημένη από αυτό.  Η χρεοκοπία όμως δεν είναι μονοδιάστατο φαινόμενο: εκτός από αρνητικές, έχει και θετικές συνέπειες. Θα πρέπει κι αυτές να σταθμιστούν ψύχραιμα, χωρίς προκαταλήψεις, αν θέλουμε να οδηγηθούμε σε νηφάλια συμπεράσματα.

Πριν όμως από την ωφελιμιστική προσέγγιση, θα πρέπει να εξεταστεί η νομιμότητα του Χρέους. Η κυρίαρχη άποψη λέει ότι, εφόσον οι κυβερνήσεις που πραγματοποίησαν εξωτερικό δανεισμό είχαν δημοκρατική νομιμοποίηση, αυτό σημαίνει ότι το Χρέος που δημιούργησαν ανήκει στους υπηκόους του κράτους· όλους του υπηκόους: φτωχούς και πλούσιους, διαπλεκόμενους και τίμιους, εφοπλιστές και κτηνοτρόφους,  γεννημένους κι αγέννητους ακόμα. Ναι! Φυσικά το Χρέος ανήκει και στους αγέννητους. Δεν είναι μόνο η σημερινή γενιά που έχει υπογράψει το κοινωνικό συμβόλαιο εξάλλου, αλλά και οι επόμενες. Ακόμη κι όσοι θα γεννηθούν στο μακρινό μέλλον, κάτω από την εξουσία του ίδιου κράτους, έχουν ήδη συναινέσει στον σημερινό δανεισμό. Το Χρέος δηλαδή είναι κάτι σαν το προπατορικό αμάρτημα για τους κρατιστές: γεννιέσαι με αυτό. Ίσως κάποιος αντιτάξει ότι οι αγέννητοι άνθρωποι δεν είναι δυνατόν να συναινέσουν σε κάποιο κοινωνικό συμβόλαιο ή σε κάποιο κρατικό δανεισμό γιατί ακόμη δεν υπάρχουν. Nonsense! Μήπως συναίνεσε και κανένας άλλος; Προσωπικά δεν έχω υπογράψει ποτέ, κανένα κοινωνικό συμβόλαιο, ούτε γνωρίζω κάποιον που να το έχει κάνει. Ούτε κυριολεκτικά, ούτε συμβολικά, ούτε τηλεπαθητικά, ούτε με οποιονδήποτε άλλο φυσικό ή μεταφυσικό τρόπο. Το κοινωνικό συμβόλαιο είναι προϊόν φαντασίας: ο Θεός της Δημοκρατίας. Πώς μπορεί να ισχυριστεί μια ομάδα ανθρώπων που εκλέγουν την κυβέρνηση, ότι τα δικά τους δανεικά επιβαρύνουν και τους υπόλοιπους, οι οποίοι είχαν απλά την ατυχία να κατοικούν κοντά τους; Μόνο αν δεχτούμε ότι αυτή η ομάδα ανθρώπων εξουσιάζει τους υπόλοιπους μπορεί να ισχύσει κάτι τέτοιο. Όμως, ένα τέτοιο Χρέος είναι προϊόν καταναγκασμού και δεν μπορεί να έχει καμία ηθική νομιμοποίηση. Το Χρέος είναι του Κράτους, όχι δικό μας.

Ένα συνηθισμένο αντεπιχείρημα σε αυτό τον ισχυρισμό είναι ότι τα δάνεια του κράτους νομιμοποιούνται έμμεσα, μέσω της αποδοχής ενός μέρους τους από ένα μεγάλο κομμάτι των υπηκόων. Σύμφωνα με την πολυσυζητημένη φράση του Θεοδώρου Πάγκαλου, τα δανεικά "μαζί τα φάγαμε". Κατά συνέπεια, επιχειρηματολογούν πολλοί, εμμέσως συναινέσαμε όλοι στον δανεισμό. Είναι αλήθεια ότι λόγω του δημοκρατικού πολιτεύματος της Ελλάδας, τα δανεικά απλώθηκαν σε ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού. Από τους άμεσους αποδέκτες, πολιτικούς, δημοσίους υπαλλήλους και διαπλεκόμενους εργολάβους δημοσίων έργων, μέχρι τους τίμιους επιχειρηματίες και ιδιωτικούς υπαλλήλους που επωφελήθηκαν από την αυξημένη εσωτερική ζήτηση. Όμως η λογική του "μαζί τα φάγαμε" υπονοεί πρώτον ότι τα φάγαμε όλοι ανεξαιρέτως και δεύτερον ότι τα φάγαμε ισομερώς. Η αλήθεια είναι ότι τα δανεικά μοιράστηκαν ανάλογα με τις πολιτικές διασυνδέσεις του καθενός: όσο πιο κοντά στο πολιτικό σύστημα και στο δημόσιο, τόσα πιο πολλά αποκόμισε κάποιος από την κομπίνα ·όσο πιο απομακρυσμένος από το σύστημα, τόσο λιγότερα "έφαγε", ενώ ένα μεγάλο μέρος του κόσμου (τα κορόιδα) δεν "έφαγε" τίποτα απολύτως. Η αποπληρωμή του Χρέους, όμως, γίνεται αναγκαστικά με τον ακριβώς αντίστροφο τρόπο: τα περισσότερα τα πληρώνουν όσοι είναι εκτός συστήματος -όντας απροστάτευτοι στις ορέξεις των λήσταρχων του κράτους-, ενώ οι "κολλητοί" και η νομενκλατούρα έχουν πάντα την πολιτική δύναμη να βγάζουν την ουρά τους απ' έξω. Επιπλέον, το γεγονός ότι ένα μικρό μέρος της μπάζας κατέληξε σε ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού, δε συνεπάγεται σε καμία περίπτωση ότι οι άνθρωποι αυτοί έδωσαν με κάποιο μεταφυσικό τρόπο τη συναίνεσή τους στο πάρτι. Στο κάτω-κάτω, θα ήταν αδιανόητο να ισχυριστεί κανείς ότι αν ένας σκλάβος δεχτεί ένα πιάτο φαΐ από τον αφέντη του, με τη πράξη του αυτή δηλώνει εμμέσως τη συναίνεσή του στη σκλαβιά του.

Πέρα όμως από το την ηθική διάσταση της χρεοκοπίας, αυτή έχει και απτά οικονομικά οφέλη. Το πρώτο, προφανές όφελος για τη χώρα θα ήταν η δραματική μείωση του "Εθνικού" Χρέους. Η αθέτηση των δανειακών υποχρεώσεων θα έφερνε την οριστική καταβαράθρωση της δανειοληπτικής ικανότητας του κράτους για ένα ασφαλές διάστημα. Με αυτό τον τρόπο, θα εξασφαλιζόταν η αποτροπή νέου κρατικού δανεισμού εις βάρος των πολιτών, αφού κάθε εχέφρων υποψήφιος δανειστής, ιδιώτης ή κράτος, θα έτρεμε μπροστά σε μια τέτοια προοπτική: την πιστολιά πολλοί αγάπησαν, τον πιστολέρο κανείς.

Έτσι, σε περίπτωση χρεοκοπίας, το πρωτογενές έλλειμμα θα μηδενιζόταν αμέσως. Αντί να παρακαλάμε τους πολιτικούς επί τρία χρόνια, μήπως και απολύσουν λίγους πελάτες τους, η χρεοκοπία θα τους ανάγκαζε να βρουν τρόπο να μειώσουν τις κρατικές δαπάνες στο επίπεδο των εσόδων μέσα σε μια μέρα. Αυτό δε θέλουν εξάλλου όλοι οι φιλελεύθεροι;  Έτσι, οι πολιτικοί μη μπορώντας πια να μεταθέσουν πια το οικονομικό κόστος των ρουσφετιών τους στις επόμενες γενιές, θα αναγκαζόταν να φέρουν ακέραιο το πολιτικό κόστος των τρεχόντων επιλογών τους
· μια σπάνια ευκαιρία πολιτικής διαπαιδαγώγησης της κοινωνίας και μεγαλύτερης διαφάνειας στην πολιτική ζωή.

Για το τέλος άφησα το μεγαλύτερο ταμπού, που συνήθως έρχεται να εξαφανίσει κάθε αμφιβολία για τα συντρίμμια που σίγουρα θα φέρει η χρεοκοπία: την έξοδο από το ευρώ. Η θεωρία έχει χοντρικά ως εξής: Αν η χώρα κηρύξει χρεοκοπία, οι δανειστές της Τρόικας θα σταματήσουν να μας χρηματοδοτούν. Αυτό θα έχει ως συνέπεια την αδυναμία της χώρας να πληρώσει μισθούς και συντάξεις και την κήρυξη στάσης πληρωμών. Έτσι, η κυβέρνηση θα αναγκαστεί να τυπώσει δραχμές ή κάποιο άλλο τοπικό νόμισμα για να χρηματοδοτήσει τις υποχρεώσεις της. Η συνέχεια της ιστορίας είναι λίγο-πολύ γνωστή: υποτίμηση, πληγές του Φαραώ, μεταλλαγμένα φρικιά από το
fallout 3 να τρέχουν αλλόφρονα σε τράπεζες και σούπερ μάρκετ.

Όμως οι ίδιοι άνθρωποι που υποστηρίζουν τα παραπάνω, είναι στα κάγκελα απαιτώντας εδώ και τώρα την άμεση εξάλειψη του πρωτογενούς ελλείμματος, ενώ παράλληλα υποστηρίζουν και ένα
OSI στα πρότυπα του PSI (πιστόλα πάλι, αλλά πιο ... 'εθελοντική'). Γιατί, δηλαδή, το ελληνικό κράτος θα μπορέσει να μείνει στο ευρώ εάν εξαφανίσει το πρωτογενές έλλειμμα εντός προγράμματος διάσωσης, και δεν θα μπορέσει να μείνει στο ευρώ αν μηδενίσει το έλλειμμα λόγω χρεοκοπίας; Αυτό είναι ακατανόητο και παράλογο. Η μόνη διαφορά είναι ότι στη δεύτερη περίπτωση η μείωση των δαπανών θα γίνει απότομα. Μισθοί και συντάξεις θα εξακολουθούν να πληρώνονται. Απλά θα μειωθούν εξίσου απότομα. Σύντομα, θα χρειαστεί να γίνουν και μαζικές απολύσεις στον δημόσιο τομέα για να εξισορροπηθούν οι νέες αμοιβές. Καθόλου άσχημα.

Η έξοδος από το ευρώ, όπως έχουν ομολογήσει και οι εταίροι μας, μπορεί να γίνει μόνο από πολιτική επιλογή της Ελλάδας. Αν συνυπολογίσει κανείς το γεγονός ότι η κοινή γνώμη είναι φανατικά υπέρ του ευρώ, κανένας πολιτικός δε θα είναι διατεθειμένος να αυτοκτονήσει πολιτικά, βγάζοντάς μας από αυτό. Η χρεοκοπία εντός ευρώ είναι δυνατή και πρέπει να είναι και επιθυμητή. Κανείς δεν ισχυρίζεται ότι δεν θα υπάρξουν προβλήματα (πχ. στις εισαγωγές και στο τραπεζικό σύστημα), αλλά μεσοπρόθεσμα αυτά τα προβλήματα θα λυθούν και η οικονομία θα βρει μια νέα χαμηλότερη ισορροπία. Εδώ που φτάσαμε καμία λύση δεν είναι τέλεια: Πρέπει όμως να ζυγίσουμε τα θετικά και τα αρνητικά της κάθε επιλογής νηφάλια, χωρίς δογματισμούς ,ώστε να εντοπίσουμε την καλύτερη.

Παρασκευή, 29 Ιουνίου 2012

Αφήστε μας να αποτύχουμε.


Το παραδέχομαι: έκανα λάθος. Εκτίμησα ότι τα προγράμματα διάσωσης της Τρόικας αποτελούν μια κάποια λύση για την Ελλάδα. Όχι πολύ καλή λύση αλλά πάντως μια λύση. Πίστεψα ότι ο μόνος τρόπος για να επέλθουν φιλελεύθερες αλλαγές σε μια χώρα που κυριαρχείται από σοσιαλιστικές ιδεοληψίες και ανελεύθερες προκαταλήψεις είναι η εξωτερική βοήθεια. Στη θεωρία,οι Έλληνες μέσα από τα Μνημόνια θα υιοθετούσαν έστω και απρόθυμα τις απαραίτητες μεταρρυθμίσεις. Όταν έβλεπαν εκ των υστέρων ότι αυτές δουλεύουν θα πείθονταν για τη χρησιμότητά τους, θα τις υποστήριζαν ενεργά και θα ζούσαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα... Κρίνοντας εκ του αποτελέσματος μπορούμε πια με μεγάλο βαθμό βεβαιότητας να διαπιστώσουμε ότι αυτή η στρατηγική αποδείχτηκε αναποτελεσματική, αν όχι τελείως ανέφικτη. Όταν λοιπόν, η πραγματικότητα διαφωνεί με τη θεωρία τότε καλό είναι να αλλάζει η θεωρία, καθώς η πραγματικότητα είναι μια ξεροκέφαλη σκρόφα που δεν μας κάνει πάντα το χατίρι.

Τα Μνημόνια, τα υποστήριξα στη βάση μιας ωφελιμιστικής λογικής που έκρινε αξιακά μόνο τον σκοπό, αδιαφορώντας για τα μέσα. Δεν υποστήριξα τα Μνημόνια λόγω των αρχών μου, αλλά παρά αυτών: οι φιλελεύθερες αρχές δεν συνάδουν με τη ληστεία 240 δισεκατομμυρίων ευρώ που διέπραξαν τα κράτη της ΕΕ και του ΔΝΤ σε βάρος των πολιτών τους, για να χρηματοδοτήσουν τα ελλείμματα κάποιου άλλου κράτους
· δε συμβαδίζουν  με την τεχνητή προστασία μιας κοινωνίας από τις συνέπειες των επιλογών της. Έτσι κι αλλιώς, κάτι τέτοιο στερεί από αυτή την κοινωνία τη δυνατότητα να μάθει από τα λάθη της. Της στερεί ένα πανίσχυρο  -έστω και αρνητικό- κίνητρο βελτίωσης και το αντικαθιστά με κάτι που  ουσιαστικά αντιστοιχεί σε δωροδοκία (με αντάλλαγμα την υιοθέτηση πολιτικών που δεν πιστεύει). Κι ενώ η εμπειρίας της αποτυχίας εκπαιδεύει πολιτικά μια κοινωνία, δημιουργώντας πραγματικά θεμέλια για βαθιές αλλαγές, το καρότο των πακέτων διάσωσης προσπαθεί να πασαλείψει, επιφανειακά,  πολιτικές χωρίς όμως αυτές να έχουν ρίζες στη συνείδηση του κόσμου. Έτσι, ενώ στην καλύτερη περίπτωση το Μνημόνιο θα μπορούσε να πετύχει κάποιες θετικές αλλαγές, αυτές θα ήταν μικρές, αποσπασματικές και προσωρινές ·δε θα αντιμετώπιζαν το βαθύτερο πρόβλημα των σοσιαλιστικών και εθνικιστικών αυταπατών που αφέθηκαν να θεριέψουν ανενόχλητες μέσα στην ελληνική κοινωνία, χωρίς τον σκληρό έλεγχο της πραγματικότητας.

Από την εποχή που ο Ανδρέας τα έδινε όλα, η Ευρωπαϊκή Ένωση επιδότησε τον σοσιαλισμό ελληνικής κοπής. Τότε,  με απευθείας κοινοτικά  κονδύλια που στρέβλωσαν  την αγορά, αργότερα με τα εύκολα δανεικά που προσέφερε η ψευδαίσθηση ασφάλειας του κοινού νομίσματος και τώρα με πακέτα διάσωσης που κρατάν την Ελλάδα διασωληνωμένη, να παρατηρεί από μακριά, παραμορφωμένα, την πραγματικότητα· ελεύθερη να κατασκευάζει εθνικούς μύθους και αριστερές δεισιδαιμονίες για να εξηγήσει έναν περίπλοκο και δύσκολο κόσμο. Η Ελλάδα ταυτόχρονα με την αποκοπή της από τον σκληρό έλεγχο των αγορών, αποκόπηκε κι από τον έλεγχο της οικονομικής πραγματικότητας. Τα Μνημόνια ήταν φύσει αδύνατον να παίξουν έναν τέτοιο ελεγκτικό ρόλο. Ήταν πολιτικές συμφωνίες μεταξύ κρατών κι ως τέτοιες, επιρρεπείς σε σταδιακές παρεκκλίσεις που οδήγησαν  τελικά σε οριστικό ξεχείλωμα. Η Τρόικα έχασε κάθε αξιοπιστία όταν -παρά τις περί του αντιθέτου απειλές- συνέχισε να χρηματοδοτεί το διεφθαρμένο ελληνικό δημόσιο ακόμη κι όταν αυτό δεν εφάρμοζε τις συμφωνίες. Οι κουτοπόνηροι Έλληνες πολιτικοί που έτσι κι αλλιώς είχαν εκλεγεί για να εξυπηρετήσουν τα συμφέροντα  συγκεκριμένων πελατών, δεν άργησαν να καταλάβουν την μπλόφα. Μυρίστηκαν ότι μπορούν να αποσπούν χρήματα από την Τρόικα χωρίς να δυσαρεστούν τους πελάτες τους. Το μόνο που χρειαζόταν ήταν ψέμματα και υπεράνθρωπη αντοχή σε ταπεινωτικούς εξευτελισμούς διεθνούς εμβέλειας και τοξικές ποσότητες αναξιοπρέπειας. Η αποτυχία του εγχειρήματος ήταν αναπόφευκτη.

Είναι αλήθεια ότι τα Μνημόνια δεν εφαρμόστηκαν. Δεν απέτυχε η "συνταγή" όπως λεν κάθε βράδυ τα κανάλια. Απέτυχε όμως η ιδέα του
bailout. Τουλάχιστον για την Ελλάδα. Έγινε σαφές ότι δεν μπορείς να εξαναγκάσεις έναν απρόθυμο λαό να πράξει το σωστό· όσο και να τον δασκαλέψεις. Ποτέ, κανένας λαός δεν υιοθέτησε πετυχημένες πολιτικές επειδή διαπίστωσε ότι η θεωρία τους είναι ορθότερη και πιο ρεαλιστική από τις εναλλακτικές. Οι κοινωνίες μαθαίνουν μόνο εμπειρικά. Μέσω δοκιμών και αποτυχιών. Όσο απαγορεύεις μια χώρα να αποτύχει τόσο την κρατάς ευνουχισμένη σε ένα αποστειρωμένο περιβάλλον, μακριά από εμπειρίες πολύτιμες για την εξέλιξή της.

Δυστυχώς, η μόνη λύση είναι να αφεθεί η Ελλάδα να αποτύχει. Με όποιο κόστος. Διαφορετικά το προβλήματα δεν αντιμετωπίζονται αλλά μόνο αναβάλλονται....και επιστρέφουν πάντα χειρότερα. Αφήστε τους Έλληνες να αγκαλιάσουν τις ψευδαισθήσεις τους. Να δοκιμάσουν να αποκαταστήσουν τον κατώτερο μισθό στα επίπεδα του 2009. Και ακόμη πιο ψηλά. Γιατί όχι; Αφήστε τους να κρατικοποιήσουν τον ΟΤΕ και την Ολυμπιακή. Να δούμε μήπως δουλέψουν πιο αποτελεσματικά και δώσουν έσοδα στο κράτος. Γιατί όχι; Αφήστε την κυβέρνηση να προσλάβει κι άλλους δημοσίους υπαλλήλους. Μπορεί να μειώσουν την ανεργία, να ρίξουν λεφτά στην αγορά και να έρθει η ανάπτυξη. Γιατί όχι; Σε επίπεδο κοινωνίας, αυτές οι ερωτήσεις δεν μπορούν να απαντηθούν θεωρητικά, όσο πειστική κι αν είναι η απάντηση. Μπορούν να απαντηθούν μόνο στην πράξη. Αφήστε μας να δοκιμάσουμε. Αφήστε μας να αποτύχουμε.

Κυριακή, 22 Απριλίου 2012

Πολιτική εναντίον αγορών


Κάθε φορά που ακούω κάποιον πολιτικό αρχηγό να υπόσχεται ότι θα δώσει έμφαση στον τάδε ή στον δείνα τομέα της οικονομίας με πιάνει ένα ρίγος τρόμου· ζοφερές εικόνες περασμένων σοσιαλιστικών μεγαλείων στοιχειώνουν στιγμιαία το μυαλό μου. Ο ένας θέλει να δώσει, λέει, έμφαση στον τουρισμό που είναι 'η βαριά βιομηχανία της πατρίδος μας' σύμφωνα άλλωστε και με το γνωστό δημοσιογραφικό κλισέ. Ο άλλος, πιο λαϊκός, συμπληρώνει κοντά στον τουρισμό και την πρωτογενή αγροτική παραγωγή που πρέπει να στηρίξουμε με όλες μας τις δυνάμεις γιατί έχουμε τα καλύτερα αγροτικά προϊόντα του Γαλαξία αλλά μας πιάνουν κορόιδο οι ξένοι και τα εκμεταλλεύονται αυτοί για εμάς· και δώσε ΕΣΠΑ ο ένας και μαρίνες ακόμη και στα βουνά ο άλλος και χαμηλούς φορολογικούς συντελεστές στα νησιά ο τρίτος και βάλε λίγο αγροτουρισμό για combo hit και κοινωνικό τουρισμό και δημοπρατήρια και ισχυρή ναυτιλία και κίνητρα για φωτοβολταϊκά και οικοδομικές ατμομηχανές της ανάπτυξης να βολτάρουν στους ολοκαίνουριους σιδηρόδρομους... και... και...και...

Θα αναρωτηθεί ίσως κάποιος πού είναι το πρόβλημα με όλα αυτά; Πράγματι ακούγονται όλα θαυμάσια και ίσως να ήταν, αν οι πολιτικοί μας, σκόπευαν να τα εφαρμόσουν σε κάποια δική τους επιχείρηση. Επειδή όμως το ελληνικό κράτος δεν είναι ούτε δικό τους, ούτε επιχείρηση, όλες αυτές οι 'εμφάσεις' αποτελούν απόπειρες κεντρικού οικονομικού σχεδιασμού εμπνευσμένου απευθείας από κάποια σοβιετική δυστοπία. Μιλούν σαν επίδοξοι 'πατερούληδες' που καμώνονται ότι ξέρουν καλύτερα από την αγορά το πώς θα πρέπει να κατανεμηθούν οι πόροι της οικονομίας. Από τον Βενιζέλο και τον Σαμαρά μέχρι τον υποψήφιο Γάλλο πρόεδρο Φρανσουά Ολάντ, επιμένουν ότι 'η πολιτική πρέπει να επικρατήσει των αγορών'. Στην ουσία εννοούν:  'ο κρατικός κεντρικός σχεδιασμός πρέπει να επικρατήσει των αγορών', 'η επιθυμία του κόμματος πρέπει να επικρατήσει της επιθυμίας των ατόμων', 'το άτομο πρέπει να υποτάσσεται στο κοινό καλό που ορίζει η σοφή πολιτική ηγεσία'.

Βέβαια μετά την κατάρρευση των κομμουνιστικών καθεστώτων δύσκολα θα επιχειρηματολογήσει κανείς ξεκάθαρα υπέρ του καθολικού κεντρικού σχεδιασμού της οικονομίας (εκτός φυσικά από τους αλλόφρονες τρολλετάριους του ΚΚΕ). Αντίθετα, υιοθετούνται πιο ύπουλοι τρόποι παρέμβασης του κράτους στην αγορά όπως είναι οι επιδοτήσεις και οι κατ' εξαίρεση φοροελαφρύνσεις με πρόσχημα βεβαίως την επιδίωξη της οικονομικής δικαιοσύνης. Έτσι, για παράδειγμα μερικά νησιά έχουν χαμηλότερο ΦΠΑ από την υπόλοιπη Ελλάδα επειδή "ε και πώς θα ζέσουν ρε παλεκάρι αι άνθρωποι πάνω στον βράχο μόνοι τους να 'ούμε";  Το ερώτημα που φυσιολογικά γεννάται εδώ είναι γιατί θα πρέπει ντε και καλά να ζήσουν οι άνθρωποι σε ένα νησί εφόσον είναι οικονομικά ασύμφορο. Η απάντηση, μου είναι άγνωστη αλλά πολύ φοβάμαι ότι θα κυμαίνεται μεταξύ του "πρέπει να ζουν εκεί οι ακρίτες μας για να μην το πάρουν το νησί οι Τούρκοι" και του "ρε παλέκαρε γιατί ξηγιέσαι έτσι στους νησώτες μας να 'ούμε; καρντιά δεν έχεις εσύ;" 

Με την ίδια λογική ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπ συμπολίτευσης υπόσχεται μικρότερους φορολογικούς συντελεστές ειδικά στον τουρισμό. Αυτό που δεν μας εξηγεί ο κύριος Σαμαράς είναι με ποιο κόστος θα γίνει αυτό. Τα κεφάλαια που θα κατευθυνθούν τεχνητά στον τουρισμό θα τα στερηθεί κάποιος άλλος τομέας της οικονομίας που θα φορολογηθεί παραπάνω ώστε να καλυφθούν τα έξοδα του κράτους. Πώς ξέρει η ΝΔ_ ότι ο τουρισμός είναι η πιο σωστή κατεύθυνση για νέες επενδύσεις; Πολύ απλά δεν το ξέρει. Αυτό που ξέρει είναι ότι κάτι τέτοιο συμφωνεί με την κοινή γνώμη οπότε... there you go. Εξάλλου τα κόμματα εξουσίας είναι μηχανισμοί εξελιγμένοι να πετυχαίνουν το μέγιστο δυνατό εκλογικό αποτέλεσμα και όχι τη βέλτιστη οικονομική διακυβέρνηση.

 Υπάρχουν ακόμη πάμπολλες τέτοιες περιπτώσεις στην Ελλάδα: από τα ξεκαρδιστικά προγράμματα κοινωνικού τουρισμού μέσω των οποίων φυτοζωούν ρουσφετολογικά άχρηστες (κι ενίοτε κλειστές) τουριστικές επιχειρήσεις κομματικών πελατών μέχρι τα Πανεπιστήμια και τα στρατόπεδα σε κάθε χωριό της επικράτειας για να 'ρίξουν χρήμα' στην τοπική αγορά των καφετεριών και των σκυλάδικων.

 Αυτές οι παρεμβάσεις όμως στρεβλώνουν την βέλτιστη κατανομή των πόρων μιας οικονομίας (που επιτυγχάνεται μόνο μέσω του μηχανισμού της τιμής) και τους ανακατανέμουν σύμφωνα με τα -αυθαίρετα ή ιδιοτελή- κριτήρια του κράτους. Ειδικά δε, όταν το κράτος - behemoth συνδέεται με το 70% της οικονομικής δραστηριότητας μιας χώρας τότε ο επίδοξος 'ευφυής σχεδιαστής' γίνεται ακόμη πιο επικίνδυνος. Στο τέλος οι οικονομικοί πόροι κατανέμονται ανάλογα με τον αριθμό των ψήφων μιας περιοχής ή ενός κλάδου κι όχι σύμφωνα με τη χρησιμότητά του όπως συμβαίνει σε μια ελεύθερη αγορά.

Δεν είναι δουλειά των γραφειοκρατών να διατάσσουν ποιες οικονομικές δραστηριότητες ή περιοχές θα πρέπει να ευδοκιμήσουν στην Ελλάδα. Με αυτόν τον τρόπο στερούν πόρους από άλλους τομείς, πιθανώς πιο ανταγωνιστικούς. Η πιο σωστή πολιτική που θα μπορούσε να ακολουθήσει το κράτος στον τουρισμό, στη γεωργία ή σε οποιονδήποτε άλλο κλάδο θα ήταν να τον αφήσει στην ησυχία του. Το τι 'δουλεύει' σε μια χώρα δεν το γνωρίζει κανένας Μαυρογυαλούρος αλλά αναδύεται αυθόρμητα ως η βέλτιστη κατάσταση μιας οικονομίας όταν σε αυτή επικρατούν συνθήκες ελευθερίας.

Πέμπτη, 12 Απριλίου 2012

Προς τον μελλοντικό ανήξερο

Οι εκλογές της 6ης Μαΐου του 2012 έχουν παρέλθει ανεπιστρεπτί. Τελικά διαπιστώσαμε ότι οι Ευρωπαίοι δεν μπλόφαραν, ούτε ανέχτηκαν για πολύ καιρό τις 'ισοδύναμες τροποποιήσεις' του Μνημονίου. Αναπολούμε πια με νοσταλγία τα χρόνια πριν το 'ατύχημα' όχι ως την εποχή της λιτότητας αλλά ως την εποχή του πλούτου. Εσύ μάλλον τώρα μου κλαίγεσαι στο internet επειδή γι' ακόμη μια φορά σε έπιασαν κορόιδο στις εκλογές. Σου φταίνε πάλι οι πολιτικοί-προδότες που σου είπαν ψέμματα και απαιτείς κρεμάλες. Επειδή βαριέμαι να σε κράξω σου έχω δώσει το link γι' αυτό το κείμενο που απευθύνεται σε σένα μελλοντικέ ανήξερε...

Στις εθνικές εκλογές τους 2009 ο Γιωργάκης ο Παπανδρέου που ηλίθιο τον ανέβαζες, πανίβλακα τον κατέβαζες, σε δούλεψε. Ούτε ένα, ούτε δύο. 43.92% πήρε σε εκείνες τις εκλογές. Ακόμη γελάει με την πάρτυ σου. Δεν χρειάστηκε δα να εφεύρει και κανένα καινοφανές colpo grosso για να το καταφέρει. Απλώς σου υποσχέθηκε ότι θα σου δώσει περισσότερα καθρεφτάκια λεφτά από τους άλλους, τους κακούς κι εσύ ως γνήσιος ιθαγενής τον πίστεψες.

Στις τελευταίες όμως τις εκλογές πήρες το μάθημά σου.  Δεν ξαναψήφισες ΠΑΣΟΚ. Ψήφισες αυτόν που πλειοδότησε. Αυτόν που θα σταματούσε τη λιτότητα της Μέρκελ και θα έφερνε ανάπτυξη και χρήμα. Ο τρόπος δεν είχε και μεγάλη σημασία. Πετρέλαια, δραχμή, επαναδιαπραγμάτευση, τροποποίηση, νέο αναπτυξιακό δάνειο...  λεπτομέρειες. Εσύ το μόνο που ήξερες ήταν ότι υπάρχει εύκολος δρόμος έξω από την κρίση και ότι απλά μας τον κρύβουν για να βρουν φτηνό εργατικό δυναμικό οι βιομήχανοι και άλλοι villains. Το κόμμα που ψήφισες άλλαξε, το κριτήριο επιλογής όμως όχι.

Είναι εξάλλου ελληνικό 'χούι' να ψηφίζουμε τον κόσμο που ελπίζουμε ότι υπάρχει χωρίς να ενδιαφερόμαστε αν κάτι τέτοιο είναι πραγματικά εφικτό. Υπάρχει η εντύπωση ότι ακόμη και να είναι αδύνατο αυτό που υπόσχεται ο εκάστοτε μάγος πολιτικός, η ψήφος σε αυτόν θα 'πιέσει' τα πράγματα προς εκείνη την κατεύθυνση.

 "Θα ψηφίσω ΚΚΕ για να στείλω ένα μήνυμα ότι θέλω να πάρω αύξηση και δεν αντέχω άλλο τη λιτότητα", "θα ρίξω Χρυσή Αυγή για να καταλάβουν ότι δεν πάει άλλο με την εγκληματικότητα και τη λαθρομετανάστευση", "ΝΔ για να έρθει ανάπτυξη και να μη μειωθούν άλλο οι αποδοχές του λαού", "Καμμένο για να τους βάλει όλους φυλακή". Αυτές δεν είναι σκέψεις παρμένες από τα ημερολόγια ψυχασθενών, ούτε είναι αποτέλεσμα βαριάς χρήσης παράνομων ουσιών.Ούτε καν στίχοι από τον επόμενο avantgarde  paranoid  post black metal δίσκο των Dodheimsgard. Είναι σκέψεις καθημερινών ανθρώπων που επιδιώκουν ειλικρινά τη μέγιστη δυνατή βελτίωση του βιοτικού τους επιπέδου.

Πρέπει να ξεκαθαρίσουμε οι εκλογές κατ' αρχήν δε γίνονται για να στείλουμε κάποιο μήνυμα. Ούτε πρόκειται περί δημοπρασίας ώστε να κερδίζει την ψήφο μας αυτός που πλειοδοτεί. Η ψήφος δεν είναι ραβασάκι στον Άγιο Βασίλη για να του πεις τι δώρο να σου φέρει. Γι' αυτό εξάλλου έχουμε καθορίσει το ηλικιακό όριο των 18 ετών: για να έχουν οι πολίτες την απαραίτητη ωριμότητα ώστε να αντιστέκονται σε όσους υπόσχονται ότι θα τους πάρουν το καλύτερο ποδήλατο. Δυστυχώς όμως η ηλικία από μόνη της δεν είναι ικανό κριτήριο ωριμότητας.

Αν ψηφίσεις ΚΚΕ δεν στέλνεις ένα μήνυμα ότι θα σου άρεσε να είχες περισσότερα λεφτά. Αντίθετα, δηλώνεις υπεύθυνα ότι απορρίπτεις την Ευρώπη, τη Δημοκρατία, το κράτος δικαίου κι ότι στη θέση τους προτιμάς τον δρόμο της βορειοκορεατικής 'ανάπτυξης', την αυταρχική δικτατορία και την σταλινική θηριωδία. Η ψήφος στην Χρυσή Αυγή δεν είναι απλά μια 'κραυγή αγωνίας' για την ανεξέλεγκτη λαθρομετανάστευση και την αύξηση της εγκληματικότητας. Δεν είναι τιμωρία σε κανέναν πολιτικό. Η ψήφος στη Χρυσή Αυγή δηλώνει ξεκάθαρα και χωρίς κανένα περιθώριο παρερμηνείας, υποστήριξη στον χιτλερικό Ναζισμό με όλους τους ρατσιστικούς, μισαλλόδοξους και απολυταρχικούς χρωματισμούς που αυτός εμπεριέχει. Δεν είναι ψήφος υπό όρους. Δεν ισχύει μόνο σε περίπτωση που η Χρυσή Αυγή πάρει μικρό ποσοστό ή μόνο στην περίπτωση που δεν συμμετάσχει στην κυβέρνηση. Ισχύει σε κάθε περίπτωση. Είναι η εντολή του κάθε ψηφοφόρου της, να καταβάλει κάθε δυνατή προσπάθεια για να προωθήσει τον ναζισμό στην Ελλάδα.

Γενικά, πρέπει να γίνει κατανοητό ότι στην κοινοβουλευτική δημοκρατία η ψήφος δεν ισχύει υπό προϋποθέσεις. Κατά τη διάρκεια της τελευταίας διακυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ κατέστη εμφανές ότι δεν είναι λίγοι εκείνοι που πιστεύουν πως αν μια κυβέρνηση δεν τηρήσει τις προεκλογικές της δεσμεύσεις τότε παύει η νόμιμη εξουσία της. Κάθε άλλο: η ψήφος και η νόμιμη εξουσία μιας κυβέρνησης ισχύει για 4 χρόνια. Ανεξάρτητα από το αν αυτά που πράττει έχουν οποιαδήποτε σχέση με αυτά που υποσχέθηκε προεκλογικά.Η επανάσταση στις δημοκρατίες γίνεται μόνο στην κάλπη. Μετά την απομάκρυνση από την κάλπη ουδέν λάθος αναγνωρίζεται. Οποιοσδήποτε εκ των υστέρων απαιτεί την ανατροπή μιας δημοκρατικά εκλεγμένης κυβέρνησης γιατί δεν τήρησε τις προεκλογικές της υποσχέσεις  είναι είτε υποκριτής είτε φασίστας εξ' αμελείας.

Ειδικά δε, το να κατηγορήσει κάποιος το ΠΑΣΟΚ ή τη ΝΔ ότι δεν τήρησαν τις προεκλογικές τους υποσχέσεις ακούγεται πια μόνο ως ανέκδοτο. Τα δύο αυτά κόμματα έχουν δώσει πολλές φορές δείγματα της 'αξιοπιστίας' τους. Το περίεργο (ίσως και κατακριτέο) θα ήταν να τηρούσαν πράγματι τις υποσχέσεις τους. Για παράδειγμα αν εκλεγεί ο Σαμαράς και κάνει ιδιωτικοποιήσεις θα ήταν λογικό να διαμαρτυρηθεί κάποιος : "Μα εγώ σε ψήφισα πιστεύοντας βάσιμα ότι δεν πρόκειται να κάνεις τίποτα από όλα αυτά!" (όχι ότι ο Σαμαράς υπόσχεται ότι θα κάνει κάποια συγκεκριμένη ιδιωτικοποίηση αλλά λέμε τώρα).

Το θέμα της αξιοπιστίας του brand name των κομμάτων έιναι κομβικό. Σκεφτείτε παραδείγματος χάριν την περίπτωση μιας μάρκας τηλεόρασης: της Parasonyc. Αν λοιπόν, κάποιος αγοράσει μια τηλεόραση Parasonyc επειδή είδε στη διαφήμιση ότι διαθέτει τα καλύτερα χαρακτηριστικά στη χαμηλότερη τιμή και την επόμενη μέρα η τηλεόραση καεί, είναι απολύτως λογικό να μην εμπιστευτεί πάλι την συγκεκριμένη μάρκα. Έστω όμως ότι μετά από μερικά χρόνια η Parasonyc βγάζει ένα καινούργιο μοντέλο και υπόσχεται ότι αυτή τη φορά το νέο μοντέλο της είναι στ' αλήθεια το καλύτερο και το πιο αξιόπιστο. Ο ίδιος εξαπατημένος καταναλωτής ίσως να δοκιμάσει την τύχη του για δεύτερη φορά με μια τέτοια τηλεόραση. Αν όμως την ξαναπάθει πολύ δύσκολα πια θα επιστρέψει στη Parasonyc άσχετα αν αυτή  αλλάξει διοίκησή ή αν βγάλει ένα διαφορετικό μοντέλο.

Στην περίπτωση όμως που δεν πρόκειται για τηλεόραση αλλά για πολιτικά κόμματα, πολλοί εξαπατημένοι ψηφοφόροι εμπιστεύονται την ίδια 'μάρκα' για δεκαετίες ασχέτως αν όλα τα 'μοντέλα' που έχουν δοκιμάσει τους βγήκαν ελαττωματικά. Βέβαια, πέρα από την επαγγελματική εξαπάτηση, γι' αυτό μεγάλο ρόλο έπαιξαν και οι πελατειακές σχέσεις που αναπτύχθηκαν όλα αυτά τα χρόνια μεταξύ κράτους και
πελατών  πολιτών.

Παρόλα αυτά στις εκλογές της 6ης Μαΐου ήταν σαφές (we are in the future, remember?) ότι αυτές οι σχέσεις συναλλαγής δεν θα μπορούσαν να συνεχιστούν χωρίς να καταρρεύσει ολοκληρωτικά το κράτος. Είτε θα επιλέγαμε να πέσουμε στην μάχη για τον Σοσιαλισμό, είτε θα προχωρούσαμε στις μεταρρυθμίσεις.  Ήταν σαφές σε όλους, ήταν σαφές και σε 'σένα. Τα δεδομένα και το διακύβευμα των εκλογών ήταν ξεκάθαρα. Μην κάνεις λοιπόν τώρα τον ανήξερο και σταμάτα να ζητάς τα ρέστα γιατί δεν πείθεις ούτε τον εαυτό σου. Επέλεξες ενσυνείδητα την τύχη που σου αξίζει.

Δευτέρα, 26 Μαρτίου 2012

Ευχούληδες.

 
"Δεν θέλουμε ούτε την καγκελόφρακτη δημοκρατία, ούτε το "μπάχαλο" που εξ'αντικειμένου υπονομεύει τη δημοκρατία" δήλωσε η Δημοκρατική Αριστερά για τις παρελάσεις της 25ης Μαρτίου. Κάθε φορά που στέλεχός της ΔΗΜΑΡ κάνει δήλωση, δίνει την εντύπωση ότι αμέσως πριν είχε ρίξει κάποιο νόμισμα σε τυχερή λίμνη και τώρα κάνει μια ευχή: "Κάνε Άγιε μου να μην έχουμε κάγκελα αλλά ούτε κι επεισόδια στις παρελάσεις ".  Τέτοια εξάλλου είναι η στάση της ΔΗΜΑΡ και για τα πιο σοβαρά προβλήματα της χώρας. Από τη μια θέλει να μείνουμε στο ευρώ αλλά χωρίς να εφαρμόσουμε τα μέτρα του Μνημονίου. Λέει 'ναι' στα δανεικά της Τρόικας (και σε ακόμη περισσότερα) αλλά μόνο με τους όρους μας. Θέλει μείωση των δημοσίων υπαλλήλων αλλά καμία απόλυση. Η Δημοκρατική Αριστερά υπόσχεται την πίτα ολόκληρη, τον σκύλο χορτάτο, είναι μοδάτη και φοριέται όλες τις εποχές. Πάρε κι εσύ μια ΔημΑρ και θα μπορείς να το παίζεις αντιμνημονιακός με κοινωνικές ευαισθησίες αλλά παράλληλα ρεαλιστής που υποστηρίζει την ευρωπαϊκή πορεία της χώρας. Μονά, ζυγά κερδίζεις: από τη μία γλιτώνεις την κρεμάλα των αντιμνημονιακών αφού είσαι κι εσύ λιγάκι επαναστάτης κι από την άλλη οι μεταρρυθμιστές σε χαρακτηρίζουν "σοβαρό αριστερό" και "ψύχραιμη φωνή". Ε κι αν ποτέ σου ζητηθεί η γνώμη για κάποιο θέμα ρίξε 5 cents (γιατί είσαι ευρωπαϊστής αλλά και παιδί του λαού) στη λίμνη και κάνε μια ευχή.

Πολλοί φίλοι της ΔΗΜΑΡ απαντούν στα παραπάνω κάπως έτσι:  "...μπορεί μερικά πράγματα από την κριτική σου να είναι σωστά όμως κάποια άλλα πιστεύω ότι μας αδικούν. Συγκεκριμένα αυτά που δεν μας αδικούν είναι σωστά αλλά και το αντίστροφο. Όπως και να 'χει κάθε κριτική είναι δεκτή και ο διάλογος πάντοτε μας βελτιώνει". Αξιαγάπητα πλάσματα. Είπα λοιπόν να ρίξω μια ματιά στις θέσεις που έχει αναρτήσει το κόμμα στην επίσημη ιστοσελίδα του για να πάψω να τους αδικώ πια. Ανάμεσα στα διάφορα ευχολόγια βρήκα και τα εξής:

  • - Πλαφόν σε μισθούς όλων των εργαζομένων και λειτουργών του δημόσιου τομέα και όλων των εισηγμένων Δημόσιων Επιχειρήσεων. Ανώτατος μισθός το τετραπλάσιο του κατά κεφαλήν ΑΕΠ.
  • - Πλαφόν σε συντάξεις. Ανώτατη επιτρεπόμενη σύνταξη ίση με το διπλάσιο του κατά κεφαλήν ΑΕΠ.

 Αυτά παρουσιάζονται ως μέτρα που θα περιορίσουν τις δημόσιες δαπάνες. Δεν ξέρω αν εκεί στη ΔημΑρ πιστεύουν πως τέτοιες προτάσεις 'χτυπάν ωραία στο αφτί' αλλά ας δούμε τι σημαίνουν στην πράξη. Το Wikipedia μας πληροφορεί ότι το κατά κεφαλήν ΑΕΠ της Ελλάδας σε ονομαστικές τιμές το 2011 ήταν 27.875 δολάρια ή 21.015 ευρώ. Κάνοντας τους υπολογισμούς βρίσκουμε ότι οι ανώτερες συντάξεις θα περιοριστούν σύμφωνα με το πρόγραμμα της ΔΗΜΑΡ στα 3500 ευρώ, ενώ οι ανώτεροι μισθοί του δημοσίου περίπου στα 7000 ευρώ τον μήνα (υπολογισμένα σε 12μηνα έτη). Όλα αυτά σε ένα κράτος που ο δημόσιος τομέας του μόλις χρεοκόπησε και τα ασφαλιστικά του ταμεία υπάρχουν ακόμη λόγω κρατικών επιχορηγήσεων. Μας δουλεύουν στα ίσια ή μήπως σκοπεύουν να απολύσουν αρκετούς δημοσίους υπαλλήλους ώστε να μπορούμε να δίνουμε στους υπόλοιπους ακόμη κι 7 χιλιάρικα; Ακολουθεί η απάντηση:
 
  • -Σταδιακή μείωση του αριθμού των δημόσιων υπαλλήλων, μέσα από το πάγωμα των προσλήψεων μέχρι το 2015, με αυστηρή εξαίρεση τομέων, όπως παραϊατρικό προσωπικό, εκπαιδευτικοί, σώματα ασφαλείας, τομείς πολιτισμού και προστασίας περιβάλλοντος, μετά από σύμφωνη γνώμη της Βουλής.

 Ο δημόσιος τομέας μένει άθικτος λοιπόν, εκτός από εκεί που αυξάνεται. Οι τομείς που αναφέρεται ότι εξαιρούνται του παγώματος (όπου δηλαδή θα γίνουν προσλήψεις) είναι ενδεικτικοί και μόνο (προσέξτε το '...όπως...'). Η λίστα μπορεί να εμπλουτιστεί αυθαίρετα και απροειδοποίητα. Ακαθόριστος είναι και ο αριθμός των προσλήψεων που θα γίνουν. Μάλλον εξαρτάται από τις  "ανάγκες". Αλλά ακόμη κι αυτό το πάγωμα θα διαρκέσει ως το 2015. Προφανώς ως τότε, με τέτοιου είδους μέτρα θα έχουμε μειώσει δραστικά τα ελλείμματα ώστε να μπορούμε να ξαναρχίσουμε το πάρτι. The Greek dream lives on.

  • - Απαλλαγή από όσες επιχειρήσεις του δημοσίου δεν συντρέχει λόγος να ευρίσκονται υπό τον έλεγχό του, μετά από κατά περίπτωση αντιμετώπιση και με διαφανείς διαδικασίες.

Αναρωτιέται κανείς ποιες είναι αυτές οι επιχειρήσεις του δημοσίου που "δεν συντρέχει λόγος να ευρίσκονται υπό τον έλεγχό του" . Μπορούν εύκολα να βρεθούν προσχηματικοί λόγοι για τον δημόσιο έλεγχό σε κάθε μια από αυτές ("φτηνό ρεύμα για τον λαό", "αξιόπιστη μέτρηση των κάπρων" κτλ). Ας αναζητήσουμε λοιπόν τι έχει ξεφύγει από τα ίδια τα στελέχη της Δημοκρατικής Αριστεράς. Τον Απρίλιο του 2011 ο Δημ. Χατζησωκράτης, μέλος της εκτελεστικής επιτροπής της ΔΗΜΑΡ έκανε την εξής δήλωση:

“Οι προωθούμενες από την κυβέρνηση μαζικές αποκρατικοποιήσεις οδηγούν σε εκχωρήσεις και πωλήσεις, που δεν υπηρετούν το δημόσιο συμφέρον και με τη βαθειά χρηματιστηριακή ύφεση πόρω απέχουν από τις πραγματικές τους αξίες. Εξάλλου, η ενδοτική στάση απέναντι στην εμμονή της τρόικας για εκχωρήσεις Τραπεζών δημοσίου χαρακτήρα απομακρύνει ακόμη περισσότερο την προοπτική για Δημόσιο Τραπεζικό πυλώνα, που και η κυβέρνηση πολλές φορές έχει υποσχεθεί”.

Συμπεραίνουμε ότι για να αρχίσουν οι όποιες αποκρατικοποιήσεις θα πρέπει να πρώτα να περιμένουμε να ανέβει το χρηματιστήριο για να ανέλθουν οι τιμές των δημοσίων επιχειρήσεων στις "πραγματικές" τους τιμές. Η κλασική δικαιολογία δηλαδή που προβάλουν οι κρατιστές όταν η συζήτηση για τις ιδιωτικοποιήσεις φτάνει στο δια ταύτα. Φυσικά κανείς δεν ξέρει ποια είναι η "πραγματική" τιμή των επιχειρήσεων αυτών (αφού τέτοια έννοια δεν υπάρχει). Η τιμή σε κάθε συγκεκριμένη χρονική περίοδο είναι μια και είναι αυτή που είναι διατεθειμένη να δώσει η αγορά. Οι υπόλοιπες τιμές είναι αυθαίρετες και βρίσκονται μόνο στη φαντασία των κρατιστών. Αποτελούν συνήθως το πρόσχημα για να μη γίνει καμία αποκρατικοποίηση και να διατηρηθεί άθικτο το σοσιαλιστικό καθεστώς. Στην πραγματικότητα οι αποκρατικοποιήσεις μας απαλλάσσουν από τα ελλείμματα, τα μονοπώλια, τα ρουσφέτια, τα προνόμια και τη διαφθορά αυτών των επιχειρήσεων και αυτό είναι από μόνο του αρκετό για να προχωρήσουν οι ιδιωτικοποιήσεις.

  • - Δραστικός περιορισμός του παραεμπορίου.
 


"Κάνε Θε μου να περιοριστεί το παραεμπόριο κι εγώ θα σ' ανάψω μια λαμπάδα να..."


  • - Εξάλειψη της διαφθοράς και διαπλοκής.

Μπλουμ... (-5 cents)

  • Θέσπιση συντελεστή 40% για είδη πολυτελείας.
  
Το 2010 επιβλήθηκε αρχικά ο φόρος πολυτελείας που επικαλείται η ΔημΑρ. Διαβάζουμε σχετικά στα Νέα εκείνη την εποχή: 

 "[Ο φόρος πολυτελείας]... επιβλήθηκε το 2010 σε αυτοκίνητα μεγάλης εργοστασιακής αξίας - από 20.000 ευρώ και πάνω - με συντελεστές που κυμαίνονται από 10% έως και 40%, ενώ με φόρο πολυτελείας 10% επιβαρύνεται σειρά προϊόντων, από κοσμήματα, μεταξωτά χαλιά, δέρματα ερπετών και γουναρικά, μέχρι θαλαμηγούς, σκάφη αναψυχής και αθλητισμού. Φόρος πολυτελείας 20% επιβλήθηκε σε αεροπλάνα, υδροπλάνα και ελικόπτερα ιδιωτικής χρήσης. Αρχικά το υπουργείο Οικονομικών προσδοκούσε αύξηση εσόδων 100 εκατ. ευρώ το 2010 από τον φόρο πολυτελείας, στη συνέχεια ο στόχος αναθεωρήθηκε στα 40 εκατ. ευρώ και εντέλει ούτε αυτά εισπράχθηκαν. Τώρα εξετάζεται κατάργηση του φόρου αφού εκτιμάται ότι το μέτρο, όχι μόνο δεν απέφερε τα αναμενόμενα στα δημόσια έσοδα αλλά και επέφερε σημαντικό πλήγμα σε μεγάλο αριθμό κυρίως μικρομεσαίων επιχειρήσεων."

Διαπιστώνουμε λοιπόν, ότι ένας τέτοιος φόρος δεν έχει ουσιαστικά καμία απόδοση. Η στόχευση εδώ είναι ξεκάθαρα το λαϊκιστικό χάιδεμα αφτιών. Δίνει την απατηλή εντύπωση ότι θα "τα πάρει" από τους πλούσιους μπουρζουάδες που όλη μέρα κάνουν βόλτες με τα σκάφη τους για τα δώσει στον λαό που υποφέρει. The crisis pay the plutocracy. Τώρα αν η πραγματικότητα δεν συμφωνεί μαζί τους, τόσο το χειρότερο για την πραγματικότητα.

  • -Άνοιγμα όλων των κλειστών επαγγελμάτων.

Όμως τον περασμένο Ιούλιο η Δημοκρατική Αριστερά υποστήριζε ότι το "άνοιγμα" των ταξί πρέπει να γίνει με πληθυσμιακά κριτήρια, όπως προβλέπει σήμερα το νομοσχέδιο Βορίδη. Λογικά, μπορούμε να υποθέσουμε ότι και τα υπόλοιπα κλειστά επαγγέλματα κάπως έτσι θέλει να ανοίξουν η ΔΗΜΑΡ. 'Άνοιγμα' μεν (επειδή ακούγεται ωραία), αλλά να μη μπορεί να εισέλθει και ανταγωνισμός. Ή είσαι σοσιαλιστής ή δεν είσαι.

  • -Επέκταση του επιδόματος μακροχρόνιας ανεργίας στους μακροχρόνια ανέργους, καθώς και στους νεοεισερχόμενους στην αγορά εργασίας.

Δώσε και μένα μπάρμπα.  Οι πόροι για το φιλολαϊκό χουβαρνταλίκι λογικά θα προέλθουν από τον φόρο πολυτελείας.

  • - Ηλεκτρονική διακυβέρνηση.

  • -Ουσιαστική εφαρμογή του «πόθεν έσχες».

Έφτασεεε. Τάκηηηη, μια μερίδα ηλεκτρονική διακυβέρνηση με μπόλικο "πόθεν έσχες" στο 3. Η πράσινη ανάπτυξη λείπει δυστυχώς (υπάρχει η έκδοση 'αειφόρος' με λίγη κοινωνική συνοχή bonus, though).

Φυσικά αυτά είναι μόνο λίγα από τα οικονομικά μέτρα που προτείνει η Δημοκρατική Αριστερά αλλά είναι ενδεικτικά του μεταφυσικού κλίματος που επικρατεί. Πολλά από αυτά θα μπορούσαν να αποτελούν δηλώσεις που έκανε η miss Ελλάς μετά την στέψη της, για την παγκόσμια ειρήνη και την εξάλειψη της φτώχειας.  Δυστυχώς για όσους πιστεύουν ότι μια γερή προσευχή μπορεί να μας σώσει, ο Θεός δεν υπάρχει ή αν υπάρχει δεν είναι διατεθειμένος να μας δανείσει ούτε ευρώ, όσο καλά κι αν διαπραγματευτούμε.  Οι ευχούληδες της πολιτικής, μας οδήγησαν στη χρεοκοπία και είναι κρίμα να πέσουμε πάλι θύματα του ίδιου κόλπου μόνο και μόνο επειδή ο ταχυδακτυλουργός αυτή τη φορά έχει άλλο όνομα. 

Παρασκευή, 9 Μαρτίου 2012

Soykırım Yoktur

του _Ανώνυμος_

Ειλικρινά, δεν είμαι από αυτούς που επιχαίρουν ή θλίβονται με τις αποτυχίες ή τις επιτυχίες αντιστοίχως της γείτονος χώρας. Ωστόσο δεν θα περίμενα ποτέ ότι θα ταυτιζόμουν κατά τρόπο τόσο απόλυτο με τους πανηγυρισμούς των κουμπάρων μας για μιά απόφαση γαλλικού δικαστηρίου – και δη του ανώτατου στη δικαιοδοσία του – που έκρινε αντισυνταγματικό το νόμο, ο οποίος επεφύλασσε ποινικές κυρώσεις για όσους αρνούνταν ή «προσέβαλλαν» με τα λεγόμενα ή τις πράξεις τους το θέσφατο της γενοκτονίας των Αρμενίων. Φυσικά, η τουρκική εξωτερική πολιτική αντιμετώπισε την εν λόγω απόφαση κυρίως σαν μια νίκη της τουρκικής διπλωματίας και αποκατάσταση της αλήθειας, ότι πιθανότατα δηλαδή δεν έσφαξαν τόσους πολλούς Αρμένιους ώστε να μπορεί αυτή η επιχείρηση να χαρακτηρισθεί ως γενοκτονία: «εντάξει, βρε καρντας, έπεσαν δυο – τρεις πάνω στο χαμό, μη μας βγάλετε και αδίστακτους και χαλάσει το προφίλ».
Βέβαια, το θέμα μας εδώ δεν είναι να αποκρυσταλλώσουμε την έννοια και το νομικό χαρακτηρισμό της γενοκτονίας μέσα στα πλαίσια του διεθνούς δικαίου (δεν έχουμε άλλωστε τις γνώσεις προς τούτο) ούτε να δηλώσουμε ότι συνέβη ή δε συνέβη η γενοκτονία των Αρμενίων αλλά αντίθετα να αναδείξουμε τον – προφανή – λόγο για τον οποίο σύσσωμο το κομμάτι των υγιώς σκεπτόμενων Ευρωπαίων (βάζω και τους Έλληνες μέσα) θα έπρεπε να πιαστεί αγκαλιά με τα εξ ανατολών αδέρφια μας και να ζητωκραυγάσει για έναν τελείως διαφορετικό λόγο: την περήφανη νίκη που κατήγαγε το δικαίωμα της ελευθερίας της έκφρασης και άρα η ίδια η ουσία της δημοκρατίας διά του γαλλικού ανωτάτου δικαστηρίου.
Εάν έχω καταλάβει σωστά, το γαλλικό κοινοβούλιο υιοθέτησε σχέδιο νόμου βάσει του οποίου θα ήταν ποινικώς κολάσιμο να αρθρώσει  κάποιος το εξής: «Πιστεύω ότι ουδέποτε έλαβε χώρα γενοκτονία των Αρμενίων από τους Τούρκους». Σταθείτε και αναλογιστείτε για μιά μόνο στιγμή τον κατάφωρο και απροκάλυπτο ΦΑΣΙΣΜΟ που ορθώνει μπροστά σας το παραπάνω ανοσιούργημα κατά του ελεύθερου λόγου. Εάν, δηλαδή, κάποιος - ο οποιοσδήποτε - δεν θέλει να παραδεχθεί το ανωτέρω «αξίωμα» επειδή στην τελική δεν θέλει να το πιστέψει βρε αδερφέ, πρέπει να τιμωρείται για τον απλούστατο λόγο ότι οι Αρμένιοι της Γαλλίας θα στεναχωρεθούν ως μη «γενοκτονηθέντες»; Θα πρέπει για τον ίδιο λόγο να σταματήσει κάθε επιστημονική και ιστορική έρευνα σχετικά με το κρίσιμο γεγονός επειδή και μόνον η πιθανή παρουσίαση «άβολων» στοιχείων θα θεωρείται ως άρνηση ή αμφισβήτηση γενοκτονίας; Νομίζω πως ο παραλογισμός είναι προφανής. Θα μου πείτε βέβαια: «Οι Εβραίοι είναι πιό μάγκες;». Η αυθόρμητη απάντηση είναι ναι. Παρόλα αυτά, όμως, η ύπαρξη νόμων που απαγορεύουν την αμφισβήτηση του Ολοκαυτώματος δεν νομίζω ότι αποτελεί παράδειγμα του ορθολογικώς νομοθετείν. Σκεφθείτε ότι και μόνον που πληκτρολόγησα την ως άνω φράση ένιωσα έναν αμυδρό φόβο: «Λες να σπάσει ο Γιαχβέ το ποδάρι του και να το διαβάσει κανένας Ραβίνος»; Βέβαια, ο φόβος αυτός μπορεί και να είναι αποτέλεσμα προπαγάνδας εις βάρος των τελευταίων – δεν μπορώ να το γνωρίζω αλλά αυτό δεν με καθησυχάζει.
Σε κάθε περίπτωση, ούτε με τους Αρμένιους ούτε με τους Εβραίους ούτε με τους Ρώσσους ούτε με τους Γερμανούς αλλά ούτε και με τους Νεοζηλανδούς έχουμε πρόβλημα. Όταν όμως εμφανισθεί κάποιος μαλάκας εκ των παραπάνω δεν γίνεται να μην αντιδράσουμε. Δεν γίνεται να μην αντιδράσει κάθε ορθολογικός άνθρωπος που του ΑΠΑΓΟΡΕΥΟΥΝ να αμφισβητεί θέσφατα, αξιώματα και δόγματα που και μόνον ως τέτοια πρέπει συνεχώς να υπόκεινται στη βάσανο του ελέγχου και της τεκμηρίωσης. Το φρόνημα, η έκφραση γνώμης και η επιστημονική τεκμηρίωση για ένα γεγονός βλάπτουν μόνον τα εξ αποκαλύψεως δόγματα, όπως οι θρησκείες, ο κομμουνισμός κλπ., αυτών δηλαδή που δεν έχουν σκοπό να σε πείσουν αλλά να σε προσηλυτίσουν.
Πρόταση: Εισηγούμαι σχέδιο νόμου ενώπιον του γαλλικού κοινοβουλίου ο οποίος θα ποινικοποιεί την με κάθε τρόπο αμφισβήτηση ή την άρνηση της ομορφιάς και του οπτικού μεγαλείου της κας Κάρλα Μπρούνι. Αιτιολογία; Όταν η κυρία Προέδρου ακούει αρνητικά σχόλια για την εμφάνισή της πέφτει σε βαριά κατάθλιψη (εδώ που τα λέμε, βέβαια, ο νόμος θα έπεφτε σε αχρησία). Φυσικά, το προπαρατεθέν παράδειγμα χρησιμοποιείται για να καταδείξει τη γελοιότητα και το παράλογο της αντίστοιχης διατάξης για τους Αρμένιους. Η μόνη διαφορά έγκειται στο γεγονός ότι η κυρία Προέδρου είναι μία (1) ενώ το αρμενικό λόμπι περιλαμβάνει περισσότερα πρόσωπα. Κατά συνέπεια, εάν μία λανθασμένη άποψη υποστηρίζεται από πολλούς τότε αναβαθμίζεται σε απόλυτη, αναμφισβήτητη αλήθεια ειδάλλως «θλιβονται» – έτσι τους αρέσει να είναι και αλοίμονο σε όποιον διαφωνεί.
Εν κατακλείδι: Στα @@ μας εάν οι Τούρκοι θεωρούν ότι η τυχόν αναγνώριση γενοκτονίας των Αρμενίων στιγματίζει το φιλάνθρωπο προφίλ τους. Εάν κάτι τέτοιο συνέβη είναι πράγματι τραγικό εάν πάλι δε συνέβη μιλάμε για μεγάλο φιάσκο. Φυσικά, καμμία απολύτως διάθεση δεν έχουμε να ερευνήσουμε το συγκεκριμένο θέμα. Μέχρι, όμως, να την αποκτήσουμε δεν μας αρέσει να μας ΕΠΙΒΑΛΛΟΥΝ να την αποδεχόμαστε. Κυρίως, όμως, δεν μας αρέσει όταν ομάδες συνανθρώπων μας θέλουν ντε και καλά να καταστήσουν την προσωπική τους και μόνον αλήθεια, νόμο άξιο υπακοής από όλους μας. Έτσι νομοθετούν οι Θεοί και οι Προφήτες και όχι τα κοινοβούλια αντιπροσώπων που υπόκεινται στη λαϊκή κυριαρχία και στις αρχές του ορθού λόγου. Εξάλλου, ο ρατσισμός αποτελεί αρνητικό προνόμιο όχι μόνο για το χρώμα του δέρματος αλλά και για την ελευθερία της έκφρασης με τη συγκεκαλυμμένη μορφή της λογοκρισίας.
            Με άλλες λέξεις και για καλύτερη κατανόηση των παραπάνω στα καθ’ ημάς: Η Μακεδονία είναι ή δεν είναι ελληνική; Ειλικρινώς δεν γνωρίζουμε! Αφήστε μας, όμως, να ερευνούμε και να διερωτώμαστε μεγαλοφώνως ως ελεύθεροι και αξιοπρεπείς πολίτες δημοκρατικών κοινωνιών. 

ΥΓ. Επισκεφθείτε το μαγευτικά εξωτικό Γιερεβάν κατά τους μήνες της Άνοιξης και δοκιμάστε οπωσδήποτε γικάλδρ με ψιλοκομμένο φερπεσάθ στη φιλόξενη πλατεία Καρκανουδούρ του ΙΒ΄. 

Πέμπτη, 8 Μαρτίου 2012

Λαϊκό Μπατριωτικό Νταλαβέρι

Κάθε λίγο και λιγάκι παρατηρούμε με αμηχανία τη δημιουργία ενός ακόμη εθνομπατριωτικού, αντιμνημονιακού κόμματος. Στην αρχή το διασκεδάζουμε κάνοντας πλάκα μαζί του αλλά το γέλιο μας κόβεται στην αμέσως επόμενη δημοσκόπηση, όταν διαπιστώνουμε ότι το καινούργιο κόμμα μπαίνει στη Βουλή. Σε λίγο θα μιλάμε για 14κομματική βουλή με 12 αντιμνημονιακά κόμματα και δύο αντιμνημονιακά που υπογράφουν τα Μνημόνια επικαλούμενα εκβιασμό. Έτσι λοιπόν το wolf's lair abyss αφουγκραζόμενο τις κοινωνικές εξελίξεις αποφάσισε να αλλάξει ρώτα. Αν δεν μπορείς να τους κερδίσεις, τζόιν δεμ. Έτσι λοιπόν, μετά από παρότρυνση χιλιάδων οπαδών (οι οποίοι φαίνονται στους subscribers δεξιά --->) αποφάσισα να δημιουργήσω το δικό μου πατριωτικό κόμμα. Θα αναρωτηθεί κάποιος: Μα δεν υπάρχουν ήδη πολλά κόμματα στον συγκεκριμένο πολιτικό χώρο; Απαντώ με ειλικρίνεια: Ναι... αλλά μπροστά στο δικό μου εθνο-χριστιανορθόδοξο, λαϊκο-πατριωτικό κόμμα τα υπόλοιπά μοιάζουν με εθνοπροδοτικες μαριονέτες του Σιωνισμού και της Παγκοσμιοποίησης.

Σύντροφοι και συντρόφισσες. Συνέλληνες και συνελληνίδες. Συνάνθρωποι και συνανθρώπισσες. Σας παρουσιάζω το Λαϊκό Μπατριωτικό Νταλαβέρι ή αλλιώς ΛΑ.ΜΠΑ.ΝΤΑ. Ιδού και το σύμβολό μας:



Τις θέσεις του Νταλαβεριού δεν τις διαμόρφωσα εγώ γιατί αυτό το κόμμα δεν ανήκει σε μένα αλλά στον λαό. Έτσι μετά από ψηφοφορία στο φεισμπουκ με τη διαδικασία του "Ερωτήματος" οι προτάσεις του ΛΑ.ΜΠΑ.ΝΤΑ. διαμορφώθηκαν ως εξής:
  • Έξοδος από το Μνημόνιο
  • Μονομερής διαγραφή του απεχθούς χρέους.
  • Ανάπτυξη με ένα άλλο μείγμα πολιτικής.
  • Είμαστε σταθερά προσανατολισμένοι στην Ευρώπη. Όμως όχι την Ευρώπη της Παγκοσμιοποίησης και του Κεφαλαίου αλλά στην Ευρώπη των λαών.
  • Ανατροπή των πολιτικών λιτότητας της συντηρητικής Ευρώπης μέσω συμμαχιών με τις χώρες της Νότιας Ευρώπης και Βόρειας Αφρικής.
  • Σύλληψη των υπαλλήλων της Τρόικας. Θα οδηγηθούν σε ειδικό στρατοδικείο με την κατηγορία των οικονομικών εγκλημάτων πολέμου κατά της πατρίδας.
  • Μήνυση στον Σόιμπλε για ηθική αυτουργία στον θάνατο από ασιτία πολλών ελληνόπουλων (κυρίως στα σχολεία που δεν έχουν λεφτά να πάρουν κολατσιό).
  • Έξοδος από το ευρώ που μας οδήγησε την καταστροφή με τα εύκολα δάνεια και επιστροφή στη δραχμή ώστε να μη μπορούμε να ξαναδανειστούμε ούτε σε 2 αιώνες. Δηλαδή de facto δημοσιονομική πειθαρχία.
  • Όχι στη δημοσιονομική πειθαρχία που επιβάλει η Μέρκελ και το 4ο Ράιχ. Θα διεκδικήσουμε δάνειο ύψους 50 δις ευρώ από τους εταίρους μας με αρνητικό επιτόκιο (δηλαδή θα μας πληρώνουν και τόκους). Το δάνειο αυτό θα είναι αναπτυξιακό επειδή δε θα συνοδεύεται από μέτρα αλλά θα μπορούμε να το διαχειριστούμε όπως μόνο εμείς ξέρουμε. Αυτό θα γίνει με μια σκληρή διαπραγμάτευση και τσαγανό.
  • Κώστας Μήτρογλου
  • Το δάνειο των 50 δις θα αναθερμάνει την οικονομία, θα γυρίσει το χρήμα και θα έρθει η πολυπόθητη ανάπτυξη (ρωτήστε και τον Πρετεντέρη)
  • Κρεμάλες: Την επόμενη μέρα της εκλογής μας θα στηθούν λαϊκά δικαστήρια παντού. Πρώτα θα σύρουμε τον ΓΑΠ στο Σύνταγμα και θα τον παραδώσουμε στο συγκεντρωμένο πλήθος αγανακτισμένων πολιτών. Ο λαός, ψύχραιμα και χωρίς προκαταλήψεις θα τον δικάσει σύμφωνα με το δίκαιο του εργάτη και θα αποδώσει την ποινή πάραυτα. Ακολουθούν οι υπόλοιποι προδότες.
  • Κοινωνικοποίηση της δικαιοσύνης. Καθιέρωση του θεσμού της αυτοδικίας και της αμεσοδημοκρατικής τιμωρίας . Νόμος είναι το δίκιο του μπούγιου. Απονομή δικαιοσύνης γρήγορα και αποτελεσματικά.
  • Πάταξη της παρανομίας με περαιτέρω ελέγχους.
  • Σύσταση τριών δημοσίων οργανισμών για την καταπολέμηση της γραφειοκρατίας
  • Κήρυξη ΑΟΖ και εξόρυξη των τεράστιων κοιτασμάτων πετρελαίου και φυσικού αερίου για να τρώμε με χρυσά κουτάλια.
  • Διεκδίκηση των πολεμικών αποζημιώσεων με τσαμπουκά.
  • Κάθε Γερμανός που θα πατάει στη χώρα θα συλλαμβάνεται για χρέη προς το ελληνικό δημόσιο και θα κατάσχονται οι αποσκευές του μέχρι να αποπληρωθούν πλήρως οι πολεμικές αποζημιώσεις οι οποίες υπολογίζονται (σύμφωνα με απόλυτα αξιόπιστους υπολογισμούς του ΛΑ.ΜΠΑ.ΝΤΑ) στα 4,46 τρισεκκατομύρια ευρώ (με τους τόκους κτλ).
  • Μέτρα για την ενίσχυση του τουρισμού.
  • Απαγόρευση του λαθρεμπορίου, πρόπερσι.
  • Όλοι οι άνεργοι προσλαμβάνονται αυτόματα στο δημόσιο. Έτσι θα αυξηθεί το εισόδημά τους και θα αρχίσουν να καταναλώνουν. Ένα καφέ θα πιούν, θα βγάλει και ο καφετζής. Μπριζόλες θα αγοράσουν, θα βγάλει και ο κρεοπώλης. Έτσι κινείται το χρήμα, το κράτος εισπράττει φόρους κι έρχεται η ανάπτυξη. Με τα νέα έσοδα θα προσλάβουμε κι άλλους στο δημόσιο, δημιουργώντας έτσι έναν "κύκλο αρετής".
  • Μείωση των κρατικών δαπανών μέσω του περιορισμού της σπατάλης.
  • Δραματική αύξηση των κρατικών εσόδων με την πάταξη της φοροδιαφυγής. Κορυφαίοι επιστήμονες του τμήματος οικονομικών ερευνών του ΛΑ.ΜΠΑ.ΝΤΑ. υπολόγισαν ότι κάθε χρόνο χάνουμε 90 δις από τη φοροδιαφυγή.
  • ΦΑΙΡΤΕ ΠΙΣΟ ΤΑ ΚΛΛΕΜΕΝΑ
  • Κατώτατος μισθός στα 4000 ευρώ στον ιδιωτικό τομέα, 5000 ευρώ στον δημόσιο.
  • Αύξηση 150% σε όλες τις συντάξεις και βλέπουμε.
  • Μέτωπο στον νεοφιλελευθερισμό και στους υπηρέτες του κεφαλαίου και της Μπαγκοσμιοποίησης.
  • Ορθοδοξία πάνω απ' όλα. Το σύστημα παιδείας από δω και πέρα υπάγεται στην Εκκλησία και ισόβιος υπουργός παιδείας και θρησκευμάτων ορίζεται ο εκάστοτε Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος.
  • Πρόσληψη 20.000 ιερέων για να στελεχώσουν κάθε γωνιά της χώρας μας με το απαραίτητο πνευματικό δυναμικό.
  • Κατάργηση του σατανικού Καρναβαλιού
  • Η στρατιωτική θητεία αυξάνεται στα 3 χρόνια. Όσες γυναίκες αισθάνονται ίσες, υπηρετούν κι αυτές την ίδια θητεία. Οι υπόλοιπες πραγματοποιούν εναλλακτική κοινωνική θητεία στον άντρα-αφέντη τους πλένοντας πιάτα, σιδερώνοντας, σκουπίζοντας και μαγειρεύοντας για την υπόλοιπη ζωή τους.
  • Ομοφυλόφιλοι, μαύροι, ξένοι, αλλόδοξοι : Άμεση απέλαση και κατάσχεση περιουσιακών στοιχείων.
  • Ποινικοποίηση του αλκοόλ. Επαναφορά της θανατικής ποινής για τους εμπόρους και ισόβια για τους χρήστες. Δε θα γίνουμε μια μεθυσμένη πολιτεία.
  • ΩΛΑ ΤΑ ΛΑΜΟΓΕΙΑ ΝΑ ΜΠΟΥΝ ΦΙΛΑΚΗ
  • Βάζουμε φρένο στα ναρκωτικά. Κρεμάλα και μετά απέλαση για τους εμπόρους. Ισόβια και μετά απέλαση για τους χρήστες.
  • Πρόσληψη 10.000 δεσμοφυλάκων. Να γυρνάει το χρήμα κι ανάπτυξη. Μη τα ξαναλέμε.
  • Κάζους belly στα Σκόπια για το θέμα του ονόματος. Διορία 2 εβδομάδων να το αλλάξουν or else...
  • Θάνατος στους λαθρέμπορους.
  • Θάνατος στους μεσάζοντες.
  • Θάνατος στους τραπεζίτες και εθνικοποίηση των τραπεζών.
  • Θάνατος στους προδότες, τους ανθέλληνες και τους άθεους.
  • 3 χρόνια αναγκαστική άδεια μητρότητας επί πληρωμή σε όλες τις νέες μητέρες.
  • Θέσπιση επιδόματος μετακίνησης 50 ευρώ σε κάθε εργαζόμενο που διαμένει σε απόσταση μεγαλύτερη του ενός χιλιομέτρουαπό τη δουλειά του. Επιδότηση της ίδιας ομάδας για αγορά αυτοκινήτου με το 50% της τιμής του. Τριγυρνά το χρήμα και λοιπά.
  • Θεσπίζονται επιδόματα: νηστείας, σεξουαλική εγκράτειας, κοσμιότητας, προσευχής, ελληνικότητας.
  • Δίνουμε κίνητρα για πρόσληψη ανέργων στον ιδιωτικό τομέα.
  • Δωρεάν, δημόσια υγεία, παιδεία, ρεύμα, νερό, τηλέφωνο.
  • Όχι στα γενόσημα φάρμακα του θανάτου. Μόνο πρωτότυπα και όσα θέλει ο ασφαλισμένος. 
  • Θεσπίζεται επιτέλους η λογοκρισία απέναντι σε όσους προκαλούν εχθοπάθεια και γενικά αρνητικά συναισθήματα σε μέρος του πληθυσμού.
  • Όχι μόνο δεν ανοίγουν τα κλειστά επαγγέλματα αλλά μπαίνουν κανόνες και πληθυσμιακοί - περιβαλλοντικοί περιορισμοί και στα υπόλοιπα. Πχ. το κράτος θα καθορίσει πόσοι οικοδόμοι χρειάζονται ανά χίλιους κατοίκους και θα χορηγήσει τις απαραίτητες άδειες. Εδώ οι οικοδόμοι που ήδη έχουμε πεινάνε, χρειαζόμαστε περισσότερους; Επίσης πόσα αυτοκίνητα με οικοδόμους που πηγαίνουν στη δουλειά τους μπορεί να αντέξει το ήδη φρακαρισμένο οδικό δίκτυο; Έτσι εξαλείφουμε το κυκλοφοριακό  και μειώνουμε τα καυσαέρια. Οικολόγοι!
  • Θάνατος στους εφοπλιστές και κατάσχεση της περιουσίας τους.
  • Καταθέσεις πάνω από 5000 ευρώ κατάσχονται.
  • Δημιουργούμε κίνητρα για την επιστροφή των καταθέσεων που βρίσκονται στο εξωτερικό.
  • ΚΡΑΙΜΑΛΕΣΣΣΣΣΣ
  • Ανώτατα πλαφόν στις τιμές όλων των ειδών. Πχ. Θα βάλουμε πλαφόν 5000 ευρώ στα Πόρσε Καγιέν. Όσο δηλαδή θα είναι ο αρχικός μισθός του δημοσίου υπαλλήλου. Με αυτό τον τρόπο ο κάθε μπατριώτης θα μπορεί να αγοράσει κι ένα (και μη ξεχνάμε και την 50% επιδότηση).
  • Πλαφόν 10 ευρώ το μπουκάλι στον Ρέμο.
  • Φορολόγηση 70% στις πολυεθνικές εταιρίες που πίνουν το αίμα του εργαζόμενου για να αυξήσουν τα αδικαιολόγητα κέρδη τους.
  • Δημιουργία κινήτρων για ξένες επενδύσεις.
  • Κοινωνικοποίηση του Μίκη Θεοδωράκη. Καθημερινές δωρεάν συναυλίες στο Σύνταγμα.
  • ΚΡΕΜΑΛΑΙΣ ΣΤΟΥς ΒΟΥΛΕΦΤΕΣ ΠΟΥ ΤΑ ΦΑΓΑΝ
ΕΙΜΑΣΤΕ:
ΠΙΟ ΕΛΗΝΕΣ!
ΠΙΟ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ!
ΠΙΟ ΠΩΛΛΟΙ!

Η ΠΑΝΑΓΙΑ ΘΑ ΡΙΞΕΙ ΛΑ.ΜΠΑ.ΝΤΑ.
ΕΣΥ?
 

Πέμπτη, 26 Ιανουαρίου 2012

Πας μη σοσιαλιστής βάρβαρος

Σοσιαλισμός: Τον εμπιστεύεσαι μέχρι την τελευταία σταγόνα

Την όλο και αυξανόμενη πολιτική ρευστότητα ήρθε να επιβεβαιώσει πρόσφατα δημοσκόπηση της VPRC. Σε αυτή τη δημοσκόπηση το ΠΑΣΟΚ εμφανίζεται ως πέμπτο κόμμα πίσω από Νέα Δημοκρατία, Δημοκρατική Αριστερά, ΚΚΕ και ΣΥΡΙΖΑ. Είναι πρόδηλο ότι η κύρια αιτία της κατάρρευσης του ΠΑΣΟΚ υπήρξε η δήλωση και μόνο της πρόθεσής του να πραγματοποιήσει τις φιλελεύθερες αλλαγές που πρότειναν οι δανειστές, υπό την απειλή της χρεοκοπίας. Πολύ σύντομα βέβαια, αυτή η δήλωση προθέσεων όχι μόνο αποδείχτηκε ψευδής αλλά επιπρόσθετα το Σοσιαλιστικό Κίνημα έκανε ότι περνούσε από το χέρι του για να σαμποτάρει τις μεταρρυθμίσεις, χωρίς να υπολογίζει το κόστος για τη χώρα. Πλέον το ΠΑΣΟΚ (ή έστω κομμάτια του κατακερματισμένου κόμματος) διατυμπανίζει ανοιχτά τη θέση του ενάντια στις μεταρρυθμίσεις αυτές. Είναι όμως ήδη αργά. Οι Έλληνες ποτέ δε συγχώρεσαν τη συνθηκολόγηση του με τους εχθρούς του Σοσιαλισμού.
  
Η εξουδετέρωση του ΠΑΣΟΚ όπως ήταν αναμενόμενο έφερε ως πρώτο κόμμα τη Νέα Δημοκρατία. Τα τελευταία δύο χρόνια ήταν το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης (πλέον της συμπολιτευόμενης αντιπολίτευσης) και όπως είθισται σε αυτές περιπτώσεις, λαΐκιζε αισχρά δρέποντας ψήφους. Αυτό όμως είναι κάτι συνηθισμένο στο μέχρι τώρα πολιτικό σκηνικό. Το νέο στοιχείο είναι η πρωτοφανής ενίσχυση των μικρότερων κομμάτων. Όπως φαίνεται από την ίδια δημοσκόπηση πολλά από αυτά επωφελούνται από την ανατροπή του κατεστημένου πολιτικού στερεώματος: τα τρία κύρια κόμματα της Αριστεράς θριαμβεύουν συγκεντρώνοντας συνολικά 38%, οι οικολόγοι πράσινοι βρίσκονται στο όριο της εισόδου τους στη βουλή με 3% ενώ το Άρμα Πολιτών συγκεντρώνει 2,5%. Αξιοσημείωτη είναι ακόμη η άνοδος της Χρυσής Αυγής που έφτασε κι αυτή στο 2,5% και της ΑΝΤΑΡΣΥΑ με 1% αντίστοιχα.  Είναι σημαντικό να παρατηρήσει κανείς το κοινό χαρακτηριστικό που έχουν αυτά τα κόμματα:  όλα υποστηρίζουν ένα σαφώς σοσιαλιστικό προσανατολισμό της οικονομίας . Από τον ακραίο κομμουνισμό της βορειοκορεατικής  ανάπτυξης που επικαλείται το ΚΚΕ μέχρι τον εθνικοσοσιαλισμό της Χρυσής Αυγής, η απόδοση των πρωτείων στο κράτος ως την ιερή αγελάδα της Ελλάδας μοιάζει να είναι απαραίτητη προϋπόθεση για την δημιουργία πολιτικού ρεύματος.
 
Ο μόνος σχηματισμός με φιλελεύθερη κατεύθυνση που καταγράφεται δημοσκοπικά είναι η Δημοκρατική Συμμαχία η οποία όμως μένει στάσιμη και όπως φαίνεται θα μείνει πιο πίσω ακόμη κι από τη Χρυσή Αυγή. Όλα κι όλα: ο ναζισμός είναι ένα θέμα, αλλά ο "νεοφιλελευθερισμός" είναι αμαρτία θανάσιμη που δε συγχωρείται από τον Ελληνα! Έτσι, καθαρά φιλελεύθερα κόμματα όπως η ΔΡΑΣΗ και η Φιλελεύθερη Συμμαχία (τα οποία μάλιστα συνεργάζονται για τις προσεχείς εκλογές) ούτε καν καταγράφουν κάποιο μετρήσιμο ποσοστό. Σε αντιπαραβολή, στην ίδια δημοσκόπηση το Κόμμα Κυνηγών συγκεντρώνει 0,7%. Αυτό σημαίνει ότι περίπου 70.000 συνάνθρωποί μας πιστεύουν ότι η Ελλάδα χρειάζεται να ακολουθήσει μια πιο "κυνηγητική" κατεύθυνση ώστε να αντιμετωπίσει αποτελεσματικά τα προβλήματά της. Τώρα, αν κατέβει τελικά και η Μαριάννα Ντούβλη ως υποψήφια, είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα πάρει κι αυτή μεγαλύτερο ποσοστό από τους ανάλγητους δαίμονες. Αρκεί να δηλώσει απλά ότι το Μνημόνιο ήταν λάθος και ότι θα κατατρέξει τον νεοφιλελευθερισμό. Σίγουρα όμως, ακόμη και οι οπαδοί της Ντούβλη είναι πιο ώριμοι πολιτικά από όσους δηλώνουν ότι θα απέχουν.
 
Αναλογιζόμενος κανείς τα παραπάνω δε μπορεί παρά να καταλήξει στο συμπέρασμα ότι για την ελληνική κρίση οι μόνοι που δε φταίνε είναι οι Έλληνες. Η ευθύνη ανήκει αποκλειστικά στους ξένους οι οποίοι επέμεναν και επιμένουν σε μια λάθος συνταγή: την περαιτέρω νόθευση του Ελληνικού Σοσιαλισμού με καπιταλιστικά στοιχεία. Ο ημίαιμος σοσιαλισμός που εφαρμόσαμε ως τώρα μας οδήγησε στην χρεοκοπία. Ο λαός κουράστηκε και πλέον έχει αποφασίσει: Ήρθε ο καιρός να δοκιμάσουμε μια καθαρόαιμη, σταλινική προσέγγιση του Σοσιαλισμού. Ενός Σοσιαλισμού με κέντρο το Κόμμα και τον Λαό, απαλλαγμένο από τον ατομισμό και τα ιδιωτικά μικρο-συμφέροντα.

Παρασκευή, 20 Ιανουαρίου 2012

Συντήρηση και νακρωτικά

Χτες, στην αρμόδια κοινοβουλευτική επιτροπή εγκρίθηκε επί της αρχής το νομοσχέδιο που προβλέπει ευνοϊκότερες ρυθμίσεις για τους χρήστες ναρκωτικών όπως η αποποινικοποίηση της προσωπικής χρήσης και κατοχής. Όπως είχαν ξεκαθαρίσει από την αρχή όμως, τα συντηρητικά κόμματα της βουλής, Νέα Δημοκρατία, ΚΚΕ και ΛάΟΣ καταψήφισαν το νομοσχέδιο. Κάτι τέτοιο ήταν φυσικά αναμενόμενο για όποιον γνωρίζει έστω και επιφανειακά τις πάγιες θέσεις των ελληνικών κομμάτων. Όμως δεν πρέπει να προσπεράσουμε αυτό το γεγονός έτσι απλά καθώς η στάση των τριών κομμάτων σε αυτό το θέμα καταδεικνύει με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο μια θεμελιώδη αρχή πάνω στην οποία εδράζεται ο πυρήνας της ιδεολογίας τους και από την οποία πηγάζουν πολλές θέσεις τους όπως αυτή.

Για να καταλήξουμε σε αυτή την αρχή όμως πρέπει πρώτα να εξετάσουμε τους λόγους  για τους οποίους καταψήφισαν το νομοσχέδιο. Επισήμως και οι τρεις κινήθηκαν στο ίδιο μήκος κύματος εκφράζοντας την άποψη ότι ένα τέτοιο νομοσχέδιο θα απενοχοποιούσε τα ναρκωτικά καθιστώντας τη χρήση τους μια "αποδεκτή συμπεριφορά".  Είναι προφανές λοιπόν, ότι η ανοχή της συντήρησης προς τους χρήστες ναρκωτικών και κάτα προέκταση προς κάθε είδους διαφορετικότητα είναι μηδενική. Θεωρεί ότι η χρήση ναρκωτικών είναι έγκλημα και πρέπει να τιμωρείται ποινικά.

 Ανεπισήμως δε, οι αιτίες που επικαλούνται για να δικαιολογήσουν την αντιδραστική τους θέση πάνω στο ζήτημα είναι ακόμη πιο τραγελαφικές: και ποιος δεν έχει ακούσει, από κάποιο γνωστό του με κομμουνιστική αναπηρία, επιχειρήματα του ύφους: "Ε και τι θέλετε δηλαδή; Μια κοινωνία από μαστούρηδες; Αυτό θέλουν οι πολυεθνικές και οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις. Μας πλασάρουν ναρκωτικά για να μας αποχαυνώσουν και να μείνουμε υποταγμένα ζόμπι στις ορέξεις τους". Επίσης, ποιος δεν έχει ακούσει τον δεξιό ξεμωραμένο γέρο να λέει:  "Τα ναρκωτικά μας τα πλασάρουν τα ξένα κέντρα αποφάσεων για να μας μαστουρώσουν  και να μείνουμε πάντα κοιμισμένοι ενώ αυτοί παίζουν το παιχνίδι τους πάνω στις πλάτες μας. Όλοι αυτοί που θέλουν να τα αποποινικοποιήσουν είναι νεοταξίτες με εντολές να καταστρέψουν τη μπατρίδα."

Με όποιο τρόπο κι αν διατυπώνονται, τέτοιου είδους απόψεις έχουν πάντα μια κοινή συνιστώσα: Θεωρούν ότι αν αποποινικοποιηθεί η χρήση των ναρκωτικών αυτοστιγμεί οι πάντες θα πέσουν  με τα μούτρα στους μπάφους, στις κόκες και στην πρέζα. Μεσόκοπες κυρίες θα περιμένουν στις στάσεις με ένα τρίφυλλο μπουρί ανά χείρας, ενώ ο χαρτογιακάς πιο δίπλα θα σφίγγει στο μπράτσο τη γραβάτα του σε μια προσπάθεια να βρει φλέβα για να τρυπήσει. Στα ΚΑΠΗ οι γέροι με τις γριές θα επιδοθούν σε μαραθώνιο σεξουαλικών οργίων ύστερα από εκτεταμένη χρήση crystal meth ακούγοντας ΖΝ ενώ στις παιδικές χαρές τα παιδάκια θα ζητιανεύουν για ψιλά από τους επίσης μαστουρωμένους περαστικούς ώστε να πάρουν τη δόση τους.

Η προσέγγιση αυτή των συντηρητικών κομμάτων υποκρύπτει μια βασική θέση: την άρνηση της ατομικής ευθύνης. Πιστεύουν ότι το άτομο δε φέρει ακέραια την ευθύνη των πράξεών του αλλά αντίθετα το κράτος-πατερούλης έχει την υποχρέωση τα το χειραγωγεί οριοθετώντας το μέσα στις "κοινωνικά αποδεκτές" συμπεριφορές. Κάθε απόκλιση από αυτά τα καλούπια δεν πρέπει να γίνεται αποδεκτή και αν είναι δυνατόν θα πρέπει να ποινικοποιηθεί. Γνωρίζουν ότι η ατομική ευθύνη είναι βασική προϋπόθεση της ατομικής ελευθερίας και ότι η ατομική ελευθερία οδηγεί σε μια αποκρουστική γι' αυτούς κοινωνία όπου στο κέντρο βρίσκεται το άτομο και όχι το σύνολο.

Η στάση των κομμάτων της συντήρησης κατά του συγκεκριμένου νομοσχεδίου μαρτυρά μια θεμελιώδη αρχή τους: πιστεύουν ότι η βούληση του συνόλου πρέπει να υπερισχύει των ατομικών ελευθεριών. Γι' αυτούς, η αρχή της πλειοψηφίας δικαιούται να ισοπεδώσει κάθε ανθρώπινο δικαίωμα στο όνομα κάποιου νεφελώδους "κοινού καλού". Δε δίνουν τα πρωτεία στην Ισχύ του Νόμου αλλά στην απόλυτη εξουσία της εκάστοτε πλειοψηφίας. Δε πιστεύουν στο Κράτος Δικαίου αλλά στην αυθαίρετη κρίση της κρατικής νομενκλατούρας. Αυτή η αρχή που υφέρπει απειλητικά πίσω από τις αντιδραστικές θέσεις της συντήρησης για τη χρήση ναρκωτικών είναι η αρχή του Ολοκληρωτισμού.