Σάββατο, 17 Δεκεμβρίου 2011

Χώρα κλινικά νεκρή αναμένει το μοιραίο

Ο υποσιτισμός είναι μια μόνο από τις συνέπειες του άκρατου καπιταλισμού στη Βόρεια Κορέα   
 
Ένας πρωθυπουργός έχει εξουσία μόνο όταν μπορεί να επιφέρει αρνητικές επιπτώσεις στους υπουργούς της κυβέρνησής του  (π.χ.  με αποπομπή από την υπουργική θέση ή διαγραφή από το κόμμα). Ο Λουκάς Παραδήμος δεν έχει πραγματική εξουσία ακριβώς επειδή δεν έχει τη δυνατότητα να κάνει κάτι τέτοιο. Οι υπουργοί της σημερινής κυβέρνησης μπορούν πολύ απλά είτε ρητά, είτε στην πράξη να αρνηθούν να εφαρμόσουν τις αποφάσεις του ακολουθώντας δική τους πολιτική γραμμή, προσωπική ή κομματική. Στην πραγματικότητα δε λογοδοτούν στον πρωθυπουργό αλλά στον πρόεδρο του κόμματός τους αφού μόνο αυτός μπορεί να τους απειλήσει με διαγραφή από το "μαντρί". Όσοι πιστεύουν ότι αυτό που υπάρχει σήμερα στο Μέγαρο Μαξίμου είναι ένα είδος κυβέρνησης (μεταβατική, εθνικής σωτηρίας, ειδικού σκοπού, εθνικού σκοπού, σκοπού πύλης ή οτιδήποτε άλλο) απλά αυταπατώνται. Μια κυβέρνηση χωρίς εξουσία δεν είναι κυβέρνηση αλλά γλάστρα. Πρόκειται για ένα κακόγουστο συνονθύλευμα κομματικών στελεχών σε προεκλογικά καλλιστεία  που διαγωνίζονται υποκριτικά για το ποιος είναι ο μεγαλύτερος υπερασπιστής  των δικαιωμάτων του λαού.

Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα "λαϊκού" υπουργού είναι ο Προστάτης του Πολίτη, Χρήστος Παπουτσής. Ο Παπουτσής λοιπόν, σχολιάζοντας τους παραδοσιακούς βανδαλισμούς που ακολουθούν κάθε διαδήλωση στο κέντρο της Αθήνας δήλωσε ότι έδωσε εντολή να μη δημιουργηθεί ένταση από την αστυνομία καθώς προτιμάει όπως είπε να σπάσουν μάρμαρα παρά κεφάλια (όλα κι όλα).  Φυσικά, εκτός από μάρμαρα, τα παιδάκια που έπαιζαν "επανάσταση" έσπασαν τελικά και κεφάλια αλλά μόνο των αστυνομικών. Οπότε δε μετράει. Έτσι κι αλλιώς αστυνομικός ήταν και ο δολοφόνος του μικρού Αλέξη άρα το αξίζουν. Ε κι αν παρεμπιπτόντως κερδίσει και καμία ψήφο παραπάνω ο υπουργός μας από αυτή του τη στάση δε θα την αρνηθεί.

Ο πρώτος όμως που άνοιξε τον χορό της εθνολαϊκιστικής πλειοδοσίας  ήταν ο κατά τα άλλα φιλελεύθερος Μάκης Βορίδης. Ο νυν υπουργός Υποδομών, Μεταφορών και διαφόρων άλλων κατάλαβε αμέσως ότι ο ρόλος του υπουργού στην Ελλάδα είναι απλά να εκπροσωπεί τα συνδικάτα του χώρου στην κυβέρνηση και σε καμία περίπτωση η εξυπηρέτηση του γενικού συμφέροντος της κοινωνίας.  Έτσι μετέφερε πιστά τα αιτήματα των ταξιτζήδων στο υπουργικό συμβούλιο και τα έκανε επίσημη θέση του υπουργείου του διορθώνοντας με αυτό τον τρόπο την ενδιάμεση κακοφωνία του Ραγκούση.  Αν τελικά η Τρόικα υποχωρήσει στο θέμα και διατηρηθούν τα  προνόμια της συντεχνίας τότε ο Ραγκούσης θα μείνει εκτεθειμένος καθώς προσπάθησε να ανοίξει το επάγγελμα όχι επειδή ήταν το σωστό αλλά επειδή όπως υποστηρίζει το επέβαλε η Τρόικα. Προσπάθησε να μεταθέσει το πολιτικό βάρος στην Ευρώπη φοβούμενος να υποστηρίξει την μεταρρύθμιση για τους σωστούς λόγους και τώρα αυτή τακτική μπορεί να γυρίσει μπούμερανγκ.

Την ίδια τακτική της μετάθεσης ευθυνών στην Ευρώπη ακολουθεί κι ο Βενιζέλος ο οποίος δήλωσε ότι νοιώθει εξουθενωμένος από τις πιέσεις της Τρόικας που δε τον αφήνει να εφαρμόσει την αναπτυξιακή πολιτική που αυτός θεωρεί σωστή. Όπως φαίνεται λοιπόν κι ο Μέγιστος των Μαυρογυαλούρων, Ευάγγελος Βενιζέλος προσχωρεί στο αντιμνημονιακό μπλοκ θεωρώντας την πολιτική του Μνημονίου λανθασμένη και ποθώντας σφόδρα την μαγική ανάπτυξη χωρίς όμως να θιχτεί το κράτος-τέρας και τα
minions του. Πλήρης δικαίωση του Σαμαρά και του Mega δηλαδή.

Πλέον ο εθνικός μύθος του αποτυχημένου Μνημονίου έχει αποκρυσταλλωθεί και κανένας δεν τολμάει να τον αμφισβητήσει δημόσια. Ούτε καν αυτοί που το υπέγραψαν (αλλά ουδέποτε εφάρμοσαν). Όπως φαίνεται, μετά τη χρεοκοπία, αυτός ο μύθος θα αποδειχτεί ιδιαίτερα χρήσιμος ώστε να μπορέσει το πολιτικό σύστημα να αποποιηθεί τις ευθύνες του και να κατηγορήσει αποκλειστικά τους Ευρωπαίους για την κατάσταση. Με αυτό τον τρόπο θα καταφέρει να διατηρήσει ανέπαφο το τριτοκοσμικό ελληνικό κράτος το οποίο μάλιστα θα έχει πια σαφώς μεγαλύτερα περιθώρια διαφθοράς και λεηλασίας αφού θα βρίσκεται εκτός ΕΕ και απομονωμένο από τη διεθνή κοινότητα. Το έδαφος είναι ήδη έτοιμο καθώς οι συνεχείς επιθέσεις εναντίων της Ευρώπης από τα ΜΜΕ και την άθλια πλειοψηφία του πολιτικού κόσμου κατάφεραν να στρέψουν ήδη την κοινή γνώμη εναντίον της ΕΕ.

Το όνειρο της αριστεράς παίρνει σάρκα και οστά καθώς οι πολίτες εγκαταλείπουν μαζικά τον δικομματισμό και στρέφονται προς αυτή αλλά και προς την ακροδεξιά.  Μέσα σε αυτό τον οχετό το Κομμουνιστικό Κόμμα έχει ξεκάθαρα το πάνω χέρι αφού φρόντισε πολύ έξυπνα να  ενστερνιστεί έγκαιρα  ακροδεξιές ιδέες δημιουργώντας πια ένα ένα φαρμακερό ιδεολογικό οπλοστάσιο ικανό να διεγείρει τα πιο ταπεινά ένστικτα του ανθρώπου. Συνδυάζει με μαεστρία τον νοσηρό φθόνο πάνω στον οποίο παραδοσιακά εδράζεται το αριστερό αίτημα για οικονομική εξίσωση-ισοπέδωση των ανθρώπων με τον αρρωστημένο εθνικισμό ο οποίος ακουμπάει τα πανάρχαια βίαια ένστικτα της αγέλης ανθρωπο-πιθήκων.

Μία τέτοια εθνο-αριστερή πολιτική κατεύθυνση εξάλλου είναι και το πιο πιθανό σενάριο μετά την χρεοκοπία και επιστροφή στη δραχμή. Αυτό τουλάχιστον μπορεί κάποιος να υποθέσει κρίνοντας από την αριστερή κι αντιευρωπαϊκή ριζοσπαστικοποίηση του κόσμου που δείχνουν οι δημοσκοπήσεις. Ας μη ξεχνάμε ότι η Ελλάδα, παρά τα κατά καιρούς σοσιαλδημοκρατικά πειράματα, ποτέ δεν πέρασε μια περίοδο αληθινού σοσιαλισμού σοβιετικού τύπου. Έτσι, ο κόσμος δεν έχει αποκτήσει "αντισώματα" σε αυτού του είδους τον ολοκληρωτισμό και όπως φαίνεται μέσα στην απελπισία που φέρνει η κρίση, όλο και περισσότεροι βλέπουν με καλό μάτι ένα τέτοιο πείραμα. Ο συρφετός της τηλεοπτικής ενημέρωσης έχει εγκαθιδρύσει στην κοινή γνώμη την άποψη ότι τόσα χρόνια η χώρα ταλαιπωρούνταν από τον καπιταλισμό των αγορών και ότι παρά τις περί του αντιθέτου διαβεβαιώσεις των κυβερνήσεων ουσιαστικά μας κυβερνούσαν οι "νεοφιλελεύθεροι". Μπορεί στην Ελλάδα κανένας πολιτικός να μην ανέφερε τη λέξη "νεοφιλελευθερισμός" χωρίς να τη συνόδευε με κάποιο απαραίτητο μπινελίκι αλλά οι "νεοφιλελεύθεροι" όπως φαίνεται πάντα έβρισκαν ένα δόλιο τρόπο να εφαρμόσουν στα κρυφά την πολιτική τους. Ίσως μέσω των πλοκαμιών της  Παγκοσμιοποίησης : Λέσχη Μπίλντενμπεργκ, Κίσσιντζερ, Εβραϊκές πολυεθνικές και τέτοια. Με αυτό τον τρόπο, ένας λαός που στην μεγάλη του πλειοψηφία έχει ως μοναδική πηγή πληροφόρησης την τηλεόραση είναι απόλυτα λογικό να συμπεράνει ότι η αποτυχία ουσιαστικά του ελληνικού δημοσίου ήταν αποτυχία του καπιταλισμού και του φιλελευθερισμού. Ας μη ξεχνάμε άλλωστε ότι στην αρχή τις διεθνούς κρίσης και πριν ακόμη αυτή μεταδοθεί στην Ελλάδα, τα ελληνικά ΜΜΕ έκαναν λόγο για μια νέα πτώση του τείχους του Βερολίνου: αυτή τη φορά όμως ήταν το τείχος του καπιταλισμού που έπεφτε. Οι συζητήσεις των τηλεσχολιαστών όπου αναζητούσαν το νέο παγκόσμιο σύστημα που θα διαδεχτεί τον καπιταλισμό θα μείνουν ανεξίτηλα γραμμένες στα high score κοτσάνας. Τελικά, τα πράγματα αποδείχτηκε ότι δεν ήταν έτσι σε διεθνές επίπεδο αλλά πάντα υπάρχει και η Ψωροκώσταινα έτοιμη να ανεγείρει το χαμένο γόητρο του Σοσιαλισμού. Εμπρός λοιπόν σύντροφοι: όλοι μαζί στον αγώνα "για μια Ελλάδα λεύτερη, για μια Ελλάδα νέα, Σοσιαλιστική".