Δευτέρα, 30 Μαΐου 2011

Κακοπροαίρετη κριτική στους αγανακτισμένους πολίτες




Η επανάσταση ξεκίνησε! Χιλιάδες απλών αγανακτισμένων πολιτών κατέβηκαν στο Σύνταγμα και τις πλατείες όλης της χώρας για να ενώσουν τις φωνές τους ενάντια στον κοινό εχθρό: ενάντια στους ξένους εισβολείς που μας ανάγκασαν να δανειστούμε  με τοκογλυφικά επιτόκια και καταστροφικούς όρους... ενάντια, στα ξένα συμφέροντα που μας επέβαλαν το Μνημόνιο για να γονατίσουν τον ελληνικό λαό... ενάντια στο ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας. Όμως, όπως είπε ο ποιητής: "οι Έλληνες είναι ο σπόρος που δε πεθαίνει" (δε τους σκιάζει φοβέρα καμιά). Η απάντηση έρχεται από το Σύνταγμα. Από το Σύνταγμα του αγώνα, τους πάθους, της αγανάκτησης.

Ο Μήτσος, ο Κώστας, η Μαρία, η Ρηνιώ (η γνωστή του Ριζοσπάστη) και κάθε δοκιμαζόμενος Έλληνας ήταν εκεί. Ήταν εκεί για να μας δώσουν απλόχερα την ελπίδα που η Τρόικα μας στέρησε. Ήταν εκεί για να ονειρευτούν όλοι μαζί ότι δε κοιμούνται πια. Ένωσαν τις φωνές τους, τις καρδιές τους, τις ψυχές τους σε μια εκκωφαντική κραυγή κατά της εξαθλίωσης. Και η κραυγή τους συνάντησε κάπου στον ουρανό, τις άλλες κραυγές των αγανακτισμένων από τις υπόλοιπες πλατείες της Ελλάδας και τις υπόλοιπες πλατείες της Ευρώπης και τις υπόλοιπες πλατείες του πλανήτη. Και όλα τα σύννεφα του αγώνα μεγάλωσαν και ενώθηκαν προμηνύοντας την καταιγίδα. Προμηνύοντας τον μεγάλο κεραυνό της λαϊκής οργής που στο ξέσπασμά του θα κάψει το Μνημόνιο, την Τρόικα, τις τράπεζες και τον Πάγκαλο. Και μετά ξύπνησαν... (μέσα σε μια λίμνη εμετού)

Καταρχάς οφείλει ο καθένας να ομολογήσει ότι οι αγανακτισμένοι πολίτες παρότι αποτελούνται από ένα ετερόκλητο κοινό, απέδειξαν στην πράξη ότι μπορούν να γίνουν ειρηνικές συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας χωρίς επεισόδια, κομματική ταυτότητα και συνδικαλιστικά καπελώματα. Έδειξαν ότι οι μπάτσοι δεν είναι απαραίτητα ψυχοπαθείς terminators προγραμματισμένοι να σπάνε στο ξύλο οποιονδήποτε διαδηλώνει και τελικά έδειξαν, ότι ακόμη και οι πιο απολιτίκ άνθρωποι στην Ελλάδα, θεωρούν πλέον ότι μια πιθανή χρεοκοπία της χώρας είναι σοβαρότερο γεγονός από τις δηλώσεις της Μαριάννας Ντούβλη κατά του ταλέντου της Τζούλιας Αλεξανδράτου. Όμως τα θετικά αυτών των συγκεντρώσεων τελειώνουν κάπου εδώ.

Το κοινό αυτό, μοιάζει να έχει την αυταπάτη ότι αν μαζευτούν πολλοί μαζί για να διαλαλήσουν την αγανάκτησή τους με τη μεγάλη ανεργία, αυτή θα φοβηθεί και θα φύγει με το ελικόπτερο του πανό. Οι αγανακτισμένοι του κόσμου δεν έχουν το παραμικρό αίτημα. Σίγουρα, ο καθένας από αυτούς ξεχωριστά έχει αιτήματα. Αιτήματα που όμως μπορεί να συγκρούονται με τα αντίστοιχα αιτήματα του διπλανού αγανακτισμένου. Αριστεροί διαδηλώνουν χέρι-χέρι με τους χρυσαυγίτες ενάντια στους κλέφτες πολιτικούς και τους ρουφιάνους δημοσιογράφους. Οι αγανακτισμένοι εκφράζουν τους πάντες επειδή δεν εκφράζουν τίποτα και αυτό είναι ακριβώς η ενσάρκωση του λαϊκισμού.

Φυσικά, οι πάντες στην Ελλάδα συμφωνούμε ότι η ανεργία είναι ένα διαβρωτικό στοιχείο για μια κοινωνία. Επίσης, δε χρειάζεται δημοψήφισμα για να μάθουμε αν καταδικάζουμε ή όχι τη διαφθορά, ούτε για το αν θέλουμε να έχουμε χρέος. Εκεί που διαφωνούμε είναι στους τρόπους αντιμετώπισης αυτών των προβλημάτων και εκεί είναι που πρέπει να γίνει εξαντλητικός διάλογος. Δεν έχουν όλοι δίκιο. Ούτε επειδή δύο πλευρές υπερασπίζονται με τον ίδιο ζήλο τις θέσεις τους σημαίνει ότι η αλήθεια βρίσκεται κάπου στη μέση. Συνήθως πολύ απλά κάποιος από τους δύο έχει δίκιο. Ο σχετικισμός της πολλαπλής αλήθειας είναι αποδεκτός μόνο για παρέες Σπανιώλων με σανδάλια και κιθάρες που παίζουν Πυξ Λαξ σε κάποια παραλία αγναντεύοντας τα μαυρισμένα μπούτια λάγνων τουριστριών. Δεν αρκεί να βγούμε όλοι μαζί στους δρόμους και τις πλατείες διαπιστώνοντας ότι υπάρχει πρόβλημα (και πίνοντας μπύρες). Είναι αφελής όποιος πιστεύει ότι αυτό μπορεί να βοηθήσει με κάποιο τρόπο.

Παρόλα αυτά, η κινητοποίηση των αγανακτισμένων αρχίζει δειλά-δειλά να σχηματίζει κάποια γενικά πολιτικά χαρακτηριστικά. Κανείς δε φαντάζεται πια ότι οι διαδηλωτές είναι αγανακτισμένοι επειδή δεν εφαρμόζεται το Μνημόνιο, ούτε επειδή δε γίνονται αποκρατικοποιήσεις, ούτε καν επειδή δεν άνοιξαν ακόμη τα κλειστά επαγγέλματα. Αντίθετα, αν κρίνει κανείς από τα διάφορα πανό, τις μεμονωμένες δηλώσεις αλλά και το group του facebook που συντονίζει τις κινητοποιήσεις είναι μάλλον αγανακτισμένοι με το ξεπούλημα τις χώρας που λαμβάνει χώρα στο φαντασιακό τους υποσυνείδητο. Συγκεκριμένα, το ξεπούλημα είναι τέτοιου μεγέθους που η Κριστίν Λαγκαρντ δήλωσε χαρακτηριστικά ότι η κυβέρνηση της Ελλάδας έχει πραγματοποιήσει ως τώρα αποκρατικοποιήσεις αξίας 0 (μηδέν) ευρώ από τα 15 δις που προβλέπονται. Ξεπούλημα αρκετά μεγάλο φυσικά για να αγανακτήσει τους πολίτες της χώρας.

Οι αγανακτισμένοι θέλουν την αλλαγή του πολιτικού συστήματος επειδή ψυχανεμίζονται ότι το υπάρχον έχει στριμωχτεί τόσο που θα αναγκαστεί να αλλάξει σύντομα πολλά αυτά που θεωρούσαμε δεδομένα. Ξαφνικά, η τσουγκράνα έπεσε από τα χέρια του δημοσίου υπαλλήλου όταν άκουσε αποσβολωμένος ότι υπάρχει πλέον στο τραπέζι η πρόταση για άρση της μονιμότητας του. Ο υπάλληλος των ΕΛΠΕ αγανάκτησε όταν έμαθε ότι σκοπεύουν να του περικόψουν το επίδομα εργένη και πλέον σκέφτεται να βγει γκόμενα. Ο μεταφορέας φοβάται ότι μπορεί ανοίξει τελικά το επάγγελμά του και κατεβαίνει καθημερινά στο Σύνταγμα με επαναστατικές διαθέσεις. Όλοι αυτοί θέλουν μια «αληθινή» δημοκρατία που θα υπερασπιστεί με μεγαλύτερη παρρησία τα «κεκτημένα» μικροσυμφέροντά τους. Όμως, μια κοινωνία που έχει ως ιδανικό τα «κεκτημένα» είναι εξ’ ορισμού συντηρητική. Και η συντήρηση του σημερινού status quo είναι βέβαιο ότι θα οδηγήσει τη χώρα σε τροχιά περιδίνησης με καταστροφικά αποτελέσματα.