Δευτέρα, 30 Μαΐου 2011

Κακοπροαίρετη κριτική στους αγανακτισμένους πολίτες




Η επανάσταση ξεκίνησε! Χιλιάδες απλών αγανακτισμένων πολιτών κατέβηκαν στο Σύνταγμα και τις πλατείες όλης της χώρας για να ενώσουν τις φωνές τους ενάντια στον κοινό εχθρό: ενάντια στους ξένους εισβολείς που μας ανάγκασαν να δανειστούμε  με τοκογλυφικά επιτόκια και καταστροφικούς όρους... ενάντια, στα ξένα συμφέροντα που μας επέβαλαν το Μνημόνιο για να γονατίσουν τον ελληνικό λαό... ενάντια στο ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας. Όμως, όπως είπε ο ποιητής: "οι Έλληνες είναι ο σπόρος που δε πεθαίνει" (δε τους σκιάζει φοβέρα καμιά). Η απάντηση έρχεται από το Σύνταγμα. Από το Σύνταγμα του αγώνα, τους πάθους, της αγανάκτησης.

Ο Μήτσος, ο Κώστας, η Μαρία, η Ρηνιώ (η γνωστή του Ριζοσπάστη) και κάθε δοκιμαζόμενος Έλληνας ήταν εκεί. Ήταν εκεί για να μας δώσουν απλόχερα την ελπίδα που η Τρόικα μας στέρησε. Ήταν εκεί για να ονειρευτούν όλοι μαζί ότι δε κοιμούνται πια. Ένωσαν τις φωνές τους, τις καρδιές τους, τις ψυχές τους σε μια εκκωφαντική κραυγή κατά της εξαθλίωσης. Και η κραυγή τους συνάντησε κάπου στον ουρανό, τις άλλες κραυγές των αγανακτισμένων από τις υπόλοιπες πλατείες της Ελλάδας και τις υπόλοιπες πλατείες της Ευρώπης και τις υπόλοιπες πλατείες του πλανήτη. Και όλα τα σύννεφα του αγώνα μεγάλωσαν και ενώθηκαν προμηνύοντας την καταιγίδα. Προμηνύοντας τον μεγάλο κεραυνό της λαϊκής οργής που στο ξέσπασμά του θα κάψει το Μνημόνιο, την Τρόικα, τις τράπεζες και τον Πάγκαλο. Και μετά ξύπνησαν... (μέσα σε μια λίμνη εμετού)

Καταρχάς οφείλει ο καθένας να ομολογήσει ότι οι αγανακτισμένοι πολίτες παρότι αποτελούνται από ένα ετερόκλητο κοινό, απέδειξαν στην πράξη ότι μπορούν να γίνουν ειρηνικές συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας χωρίς επεισόδια, κομματική ταυτότητα και συνδικαλιστικά καπελώματα. Έδειξαν ότι οι μπάτσοι δεν είναι απαραίτητα ψυχοπαθείς terminators προγραμματισμένοι να σπάνε στο ξύλο οποιονδήποτε διαδηλώνει και τελικά έδειξαν, ότι ακόμη και οι πιο απολιτίκ άνθρωποι στην Ελλάδα, θεωρούν πλέον ότι μια πιθανή χρεοκοπία της χώρας είναι σοβαρότερο γεγονός από τις δηλώσεις της Μαριάννας Ντούβλη κατά του ταλέντου της Τζούλιας Αλεξανδράτου. Όμως τα θετικά αυτών των συγκεντρώσεων τελειώνουν κάπου εδώ.

Το κοινό αυτό, μοιάζει να έχει την αυταπάτη ότι αν μαζευτούν πολλοί μαζί για να διαλαλήσουν την αγανάκτησή τους με τη μεγάλη ανεργία, αυτή θα φοβηθεί και θα φύγει με το ελικόπτερο του πανό. Οι αγανακτισμένοι του κόσμου δεν έχουν το παραμικρό αίτημα. Σίγουρα, ο καθένας από αυτούς ξεχωριστά έχει αιτήματα. Αιτήματα που όμως μπορεί να συγκρούονται με τα αντίστοιχα αιτήματα του διπλανού αγανακτισμένου. Αριστεροί διαδηλώνουν χέρι-χέρι με τους χρυσαυγίτες ενάντια στους κλέφτες πολιτικούς και τους ρουφιάνους δημοσιογράφους. Οι αγανακτισμένοι εκφράζουν τους πάντες επειδή δεν εκφράζουν τίποτα και αυτό είναι ακριβώς η ενσάρκωση του λαϊκισμού.

Φυσικά, οι πάντες στην Ελλάδα συμφωνούμε ότι η ανεργία είναι ένα διαβρωτικό στοιχείο για μια κοινωνία. Επίσης, δε χρειάζεται δημοψήφισμα για να μάθουμε αν καταδικάζουμε ή όχι τη διαφθορά, ούτε για το αν θέλουμε να έχουμε χρέος. Εκεί που διαφωνούμε είναι στους τρόπους αντιμετώπισης αυτών των προβλημάτων και εκεί είναι που πρέπει να γίνει εξαντλητικός διάλογος. Δεν έχουν όλοι δίκιο. Ούτε επειδή δύο πλευρές υπερασπίζονται με τον ίδιο ζήλο τις θέσεις τους σημαίνει ότι η αλήθεια βρίσκεται κάπου στη μέση. Συνήθως πολύ απλά κάποιος από τους δύο έχει δίκιο. Ο σχετικισμός της πολλαπλής αλήθειας είναι αποδεκτός μόνο για παρέες Σπανιώλων με σανδάλια και κιθάρες που παίζουν Πυξ Λαξ σε κάποια παραλία αγναντεύοντας τα μαυρισμένα μπούτια λάγνων τουριστριών. Δεν αρκεί να βγούμε όλοι μαζί στους δρόμους και τις πλατείες διαπιστώνοντας ότι υπάρχει πρόβλημα (και πίνοντας μπύρες). Είναι αφελής όποιος πιστεύει ότι αυτό μπορεί να βοηθήσει με κάποιο τρόπο.

Παρόλα αυτά, η κινητοποίηση των αγανακτισμένων αρχίζει δειλά-δειλά να σχηματίζει κάποια γενικά πολιτικά χαρακτηριστικά. Κανείς δε φαντάζεται πια ότι οι διαδηλωτές είναι αγανακτισμένοι επειδή δεν εφαρμόζεται το Μνημόνιο, ούτε επειδή δε γίνονται αποκρατικοποιήσεις, ούτε καν επειδή δεν άνοιξαν ακόμη τα κλειστά επαγγέλματα. Αντίθετα, αν κρίνει κανείς από τα διάφορα πανό, τις μεμονωμένες δηλώσεις αλλά και το group του facebook που συντονίζει τις κινητοποιήσεις είναι μάλλον αγανακτισμένοι με το ξεπούλημα τις χώρας που λαμβάνει χώρα στο φαντασιακό τους υποσυνείδητο. Συγκεκριμένα, το ξεπούλημα είναι τέτοιου μεγέθους που η Κριστίν Λαγκαρντ δήλωσε χαρακτηριστικά ότι η κυβέρνηση της Ελλάδας έχει πραγματοποιήσει ως τώρα αποκρατικοποιήσεις αξίας 0 (μηδέν) ευρώ από τα 15 δις που προβλέπονται. Ξεπούλημα αρκετά μεγάλο φυσικά για να αγανακτήσει τους πολίτες της χώρας.

Οι αγανακτισμένοι θέλουν την αλλαγή του πολιτικού συστήματος επειδή ψυχανεμίζονται ότι το υπάρχον έχει στριμωχτεί τόσο που θα αναγκαστεί να αλλάξει σύντομα πολλά αυτά που θεωρούσαμε δεδομένα. Ξαφνικά, η τσουγκράνα έπεσε από τα χέρια του δημοσίου υπαλλήλου όταν άκουσε αποσβολωμένος ότι υπάρχει πλέον στο τραπέζι η πρόταση για άρση της μονιμότητας του. Ο υπάλληλος των ΕΛΠΕ αγανάκτησε όταν έμαθε ότι σκοπεύουν να του περικόψουν το επίδομα εργένη και πλέον σκέφτεται να βγει γκόμενα. Ο μεταφορέας φοβάται ότι μπορεί ανοίξει τελικά το επάγγελμά του και κατεβαίνει καθημερινά στο Σύνταγμα με επαναστατικές διαθέσεις. Όλοι αυτοί θέλουν μια «αληθινή» δημοκρατία που θα υπερασπιστεί με μεγαλύτερη παρρησία τα «κεκτημένα» μικροσυμφέροντά τους. Όμως, μια κοινωνία που έχει ως ιδανικό τα «κεκτημένα» είναι εξ’ ορισμού συντηρητική. Και η συντήρηση του σημερινού status quo είναι βέβαιο ότι θα οδηγήσει τη χώρα σε τροχιά περιδίνησης με καταστροφικά αποτελέσματα.

Τετάρτη, 11 Μαΐου 2011

Μπαταξήδες από άποψη




Ως τώρα έχει γίνει σαφές ανά τη υφήλιο ότι οι Έλληνες ετοιμάζονται για πιστολιά (ή αλλιώς αθέτηση των δανειακών τους υποχρεώσεων). Οι δυστυχείς εξαπατημένοι που δάνεισαν κάποτε την Ελλάδα ως χώρα με πιστοληπτική αξιολόγηση ΑΑΑ και επιτόκια σχεδόν ίδια με αυτά τις Γερμανίας, ακούν τώρα για αναδιαρθρώσεις του χρέους, hairstyling και χρεοκοπίες και ήδη θρηνούν τα δανεικά κι αγύριστα. Μόνη τους ελπίδα είναι πια να συνεχιστεί η σταδιακή μετακύλιση του χρέους της Ελλάδας στην Τρόικα. Έτσι στην περίπτωση που η Ελλάδα αποχωρήσει πυροβολόντας από τις υποχρεώσεις της οι ίδιοι θα έχουν πάρει ήδη πίσω τα λεφτά τους (από τα νέα δανεικά της Τρόικας) και τη νύφη θα πληρώσουν οι Ευρωπαίοι πολίτες και το ΔΝΤ.

Γιατί όμως το μεγαλύτερο μέρος  των διεθνών οικονομικών παραγόντων και οι αγορές εκτιμούν ότι με τον ένα ή τον άλλο τρόπο θα αθετήσουμε τις υποχρεώσεις μας; Στο κάτω κάτω όλη αυτή η ιστορία με το Μνημόνιο έγινε για να αποπληρώσουμε τα δάνειά μας στο ακέραιο.

Μια πρώτη χειροπιαστή ένδειξη είναι ότι η σημερινή ελληνική κυβέρνηση ενώ έχει δεσμευτεί να προχωρήσει στις διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις και τα μέτρα που είναι απαραίτητα πριν απ’όλα τα άλλα για την επανάκαμψη της οικονομίας, στην πραγματικότητα δεν πράττει τίποτα από αυτά ακολουθώντας την γνωστή πατροπαράδοτη (κυριολεκτικά πατροπαράδοτη σε αυτή την περίπτωση) πολιτική συνταγή . Οι Έλληνες πολιτικοί καταφεύγουν ξανά στην αστρολογική αοριστολογία και στον προσχηματικό «κοινωνικό διάλογο» ώστε να καθυστερήσουν όσο περισσότερο γίνεται τη λήψη συγκεκριμένων μέτρων. Συζητάνε αενάως  και αορίστως τα προβλήματα  και μετά από χρόνια μελέτης, κοινωνικής διαβούλευσης και δικαστικής διαμάχης καταλήγουν πάλι στο μηδέν ή στην καλύτερη περίπτωση σε κάποιο υποκριτικό ημίμετρο που δεν αγγίζει την ουσία του προβλήματος. Ο στόχος όλης αυτής της διαδικασίας, φυσικά, από την πλευρά της κυβέρνησης είναι η κωλυσιεργία με απώτατο πολιτικό σκοπό την εν τέλει λυτρωτική ανάληψη της εξουσίας από την αντιπολίτευση η οποία θα κληθεί να λάβει όλες αυτές τις πολιτικά κοστοβόρες αποφάσεις που η ίδια εντέχνως απέφυγε προσπαθώντας να πουλήσει κέρατα σε Ρινόκερο.

Μήπως όμως γι’ αυτή την κατάσταση φταίνε αποκλειστικά οι ανίκανες κυβερνήσεις κι όχι οι Έλληνες πολίτες; Μήπως ο κόσμος έχει συνειδητοποιήσει πλέον το μέγεθος του προβλήματος και είναι διατεθειμένος να υποστεί κάποια επώδυνα μέτρα προκειμένου να διατηρήσει η χώρα την αξιοπιστία της αποδίδοντας κανονικά τα χρέη; Αν αυτή είναι η περίπτωση, τότε η δημοκρατία θα οδηγήσει μαθηματικά στην υιοθέτηση αυτών των απόψεων από την εξουσία είτε με προσαρμογή της πολιτικής της κυβέρνησης στις επιταγές της βούλησης των πολιτών (ώστε να αποφύγει το πολιτικό κόστος), είτε με την εναλλαγή της εξουσίας.

Εξαιρετικά διαφωτιστική πάνω σε αυτό το θέμα είναι η τελευταία δημοσκόπηση της GPO για το MEGA. Η δημοσκόπηση λοιπόν, μας πληροφόρησε ότι μόλις το 9,8% του πληθυσμού θέλει να εφαρμόσουμε τους όρους του Μνημονίου, το 26,2% θέλει έξοδο από το Μνημόνιο και το ευρώ ενώ το 60,3% ζητάει την επαναδιαπραγμάτευση του (η Λούκα έβαλε μέσο και ψήφισε τρεις φορές μάλιστα την επαναδιαπραγμάτευση). Με απλά λόγια περίπου 9 στους 10 Έλληνες είναι μπαταξήδες από άποψη. Το μυστήριο γίνεται ακόμη πιο βαθύ για τον λόγο που οι αγορές δε μας εμπιστεύονται λίγα (ή πολλά) επιπλέον δανεικά.

Όπως φαίνεται η ελληνική κοινωνία υιοθέτησε την, πολύ δημοφιλή στα ΜΜΕ, άποψη που θέλει ως αιτία της αποτυχίας οικονομικής ανάκαμψης ως τώρα, την πολιτική του Μνημονίου. Δηλαδή, η κοινή γνώμη πιστεύει ότι η κυβέρνηση εφάρμοσε πιστά το Μνημόνιο αλλά «οι αριθμοί του Μνημονίου δε βγαίνουν». Λογικό είναι λοιπόν, να ζητά μια επαναδιαπραγμάτευση του Μνημονίου με ευνοϊκότερους όρους: μικρότερα επιτόκια, μεγαλύτερο χρόνο αποπληρωμής και νέα δανεικά χωρίς όμως να υπάρχουν «αντιλαϊκά» μέτρα ως προϋπόθεση του δανεισμού.

Σε αντίθεση όμως με τα παραπάνω με τα οποία αυτο-νανουρίζεται η κοινή γνώμη, η σκληρή πραγματικότητα είναι πως η κυβέρνηση δεν έχει εφαρμόσει «ούτε κατά προσέγγιση» το Μνημόνιο, αν πιστέψουμε την ίδια την Τρόικα. Επίσης το Μνημόνιο το οποίο υπέγραψε η πρόσφατα εκλεγμένη από τον λαό ελληνική κυβέρνηση δεν προέβλεπε καμία δυνατότητα επαναδιαπραγμάτευσης κατά το δοκούν. Αλλά ας υποθέσουμε ότι η σφοδρή επιθυμία του 60.3% ήταν δυνατή. Για να υπάρχει οποιαδήποτε πιθανότητα η ελληνική πλευρά να πετύχει καλύτερους όρους από αυτούς που ήδη έχουν συμφωνηθεί θα πρέπει στο διάστημα που μεσολάβησε να έχει αλλάξει προς το καλύτερο η διαπραγματευτική της θέση απέναντι στην Τρόικα. Με λίγα λόγια θα πρέπει να έχει βελτιώσει τα δημοσιονομικά οικονομικά της ώστε να έχει μικρότερη ανάγκη τα δανεικά της Τρόικας και να μπορέσει να αλλάξει τους όρους του Μνημονίου προς το καλύτερο. Στη σημερινή περίπτωση όμως, τα πράγματα είναι πολύ διαφορετικά. Ενώ οι κυβέρνηση αυτο-ανακουφιζόταν με την τσουγκράνα, τα οικονομικά της χώρας δε βελτιώθηκαν και καμία διαρθρωτική αλλαγή δεν έγινε μόνη της. Εύκολα συμπεραίνει λοιπόν κανείς πως αν γίνει εκ νέου διαπραγμάτευση με την Τρόικα (που όπως φαίνεται θα γίνει για τα νέα δανεικά) οι όροι θα αλλάξουν προς το χειρότερο. Παρ’ όλα αυτά ο Σαμαράς και η ΝΔ_ μπορούν ανενόχλητα να πανηγυρίζουν για τη δικαίωση του λαϊκισμού τους στη λάγνα για ευκολόπεπτες μπαρούφες κοινή γνώμη.

Φυσικά όταν και η ΝΔ_ γίνει νέα Κυβέρνηση θα πέσει από τα σύννεφα με την οικονομική κατάσταση που παρέλαβε την οποία σε καμία περίπτωση δε περίμενε. Θα κατηγορήσει τους προηγούμενους για καταστροφική απραξία αρχίζοντας κι αυτή με τη σειρά της νέες διαπραγματεύσεις με τους κοινωνικούς εταίρους και μεταθέτοντας τα δύσκολα προβλήματα για τους επόμενους και ούτω καθεξής. Ενδιάμεσα θα αλλάξει το σύστημα των Πανελλαδικών εξετάσεων, θα πάρει δανεικά ρεκόρ, θα περιγράψει δημοσιογραφικά όλα τα προβλήματα που μαστίζουν το έθνος ψέγοντας την προηγούμενη κυβέρνηση (χωρίς όμως η ίδια να κάνει τίποτα για να τα λύσει), θα κάνει 2-3 ανασχηματισμούς, θα δημιουργήσει έριδες μεταξύ υπουργών και τελικά θα προκαλέσει εκλογές με το πρόσχημα της έλλειψης συναίνεσης από την πλευρά της αντιπολίτευσης για να λυθούν τα μεγάλα προβλήματα του τόπου. Έτσι τα ελλείμματα δε μειώνονται και το χρέος εξακολουθεί να αυξάνεται όσο οι Κυβερνήσεις και οι κοινωνικές ομάδες διαπραγματεύονται με ραχάτι.

Στο μεταξύ οι αγορές, που είναι ανάλγητες σαν τους νεοφιλελεύθερους και δε συμπάσχουν με τα ντέρτια του λαού, αξιολογούν μόνο τα αποτελέσματα και τους «ψυχρούς»(must) αριθμούς ανεβάζοντας τα επιτόκια δανεισμού σε απαγορευτικά επίπεδα. Βρε μετριέται το φιλότιμο με αριθμούς; Υπάρχει στα αγγλικά η λέξη ‘παλληκάρι’; Όταν εμείς χτίζαμε Παρθενώνες...