Σάββατο, 23 Απριλίου 2011

Περί ιστορικότητας του Χριστού


Αυτές τις μέρες, διανύουμε μια από τις ιερότερες περιόδους του χρόνου σύμφωνα με την Ορθόδοξη πίστη. Είναι οι μέρες που ο Κύριος μαρτύρησε για τις αμαρτίες μας, μέρες βαθιάς περισυλλογής και κατάνυξης για κάθε πιστό. Έτσι κι εμείς ως αχάριστοι άθεοι και υπηρέτες της Νέας Τάξης αισθανόμαστε επιτακτική την ανάγκη να συνεχίσουμε την επίθεση στην πίστη που κάθε χρόνο αυτή την εποχή, μας βάζει ο διάολος να εξαπολύουμε.

Κάθε χρόνο την περίοδο των αγίων τούτων ημερών λοιπόν, η τηλεόραση κατακλύζεται από τις ίδιες “based on a true story” χριστιανικές ταινίες, τονώνοντας την -εξαιρετικά ανασφαλή κατά τα άλλα- πίστη των απανταχού χριστιανών. Πέρα από την «πληροφόρηση» που αντλούν από τέτοιου είδους ταινίες ,οι faith-sufferers στην πλειοψηφία τους δεν έχουν ιδέα για τη θρησκεία την οποία οικειοθελώς και ύστερα από ενδελεχή μελέτη υιοθέτησαν πριν κλείσουν τον πρώτο χρόνο της ηλικίας τους. Ξεμωραμένες γιαγιάδες στήνονται γι’ ακόμη μια φορά μπροστά στην οθόνη συμπάσχοντας με τον Ιησού του Τζεφιρέλι, υπογραμμίζοντας παράλληλα το πόσο όμορφο παλικάρι ήταν με τα βαθυγάλανα μάτια του και τα μακριά μαλλιά του: «Άγια μορφή» αναφωνούν, αποφασίζοντας μέσα τους πως αυτός ο ηθοποιός είναι ο αληθινός Υιός του Θεού και όχι οι άλλοι, οι άσχημοι. Είναι λίγο απίθανο στην πραγματικότητα οι Εβραίοι του εποχής να έφεραν δυτικοευρωπαϊκά χαρακτηριστικά αλλά η πραγματικότητα είναι απλά εκτός θέματος όταν έχουμε να κάνουμε με θρησκειοπαθείς. Έτσι γι’ αυτούς τους συνανθρώπους μας, το Hollywood αποτελεί ικανοποιητική απόδειξη για την υπάρξη του γαλανομάτη Ιησού.

Ενώ όμως η προαναφερθείσα πλειοψηφία των χριστιανών συνήθως δεν έχει διαβάσει ούτε τη Βίβλο, υπάρχουν και οι (λίγο) πιο σοβαροί και συνήθως επαγγελματίες θεομπαίχτες. Αυτοί, από τον τσαρλατάνο παπά της Κάτω Θεοβρωμούσας ως τον θεολόγο που υποκρίνεται ότι πιστεύει, εμπλέκονται στην κοσμική αναζήτηση του ιστορικού Ιησού κραδαίνοντας το Ευαγγέλιο ως τη μέγιστη απόδειξη. Τα Ευαγγέλια όμως γράφτηκαν τουλάχιστον τέσσερις δεκαετίες μετά την υποτιθέμενη σταύρωση του ήρωά μας, από σεκταριστές χριστιανούς που δεν τον γνώρισαν προσωπικά και δεν ισχυρίστηκαν πουθενά ότι τα γεγονότα που διηγούνται είναι ιστορικά. Το κενό των τεσσάρων δεκαετιών από την υποτιθέμενη ζωή του Ιησού μέχρι την συγγραφή των Ευαγγελίων συμπληρώνει ο φεγγαρολουσμένος Σαούλ ή απόστολος Παύλος ο οποίος ανέφερε (εφηύρε;) για πρώτη φορά τον νέο Θεό. Ούτε όμως ο Παύλος ισχυρίζεται ότι τον γνώρισε προσωπικά, ούτε κι επικαλείται κάποια άλλη ιστορική πηγή/μαρτυρία γι’ αυτά που γράφει. Αντιθέτως, αναφέρει ότι ο Χριστός, του αποκαλύφθηκε σε ένα όραμα (πολύ βολικό) στη διαδρομή του προς τη Δαμασκό. Τέλος, ο Παύλος δε γνωρίζει σχεδόν τίποτα για την ιστορία που θα περιγράψουν αργότερα τα Ευαγγέλια, παρά μόνο αναφέρει την σταύρωση και την ανάσταση του.

Τελευταία γραμμή άμυνας των χριστιανών απολογητών αποτελούν οι "αρχαιολογικές" ανακαλύψεις της «Αγίας» Ελένης, μητέρας του Κωνσταντίνου, καθώς κι ελάχιστες αναφορές μη χριστιανικών πηγών. Η Αγία Ελένη υπήρξε όπως φαίνεται τρομερή αρχαιολόγος αφού ανακάλυψε τον τάφο του Χριστού, τον Γολγοθά όπως επίσης και το titulus crucis, το ξύλο στο οποίο αναγράφεται η αιτιολόγηση της καταδίκης. Βέβαια, είναι λίγο ύποπτο το γεγονός ότι η αρχαιολόγος ήταν μητέρα του πρώτου Ρωμαίου αυτοκράτορα που προσηλυτίσθηκε στον χριστιανισμό και ίσως γι’ αυτό κανένας σοβαρός ιστορικός να μη λαμβάνει υπόψιν αυτά τα μυθεύματα. Σε ότι αφορά τις μη χριστιανικές πηγές πρόκειται για «...τρεις-τέσσερις γενικές αόριστες αναφορές, πολύ ανακριβείς, σε αρχαία κείμενα –Φλάβιος Ιώσηπος, Σουητώνιος και Τάκιτος- βεβαίως, αλλά από αντίγραφα που έγιναν κάμποσους αιώνες μετά την υποτιθέμενη σταύρωση του Ιησού και προπάντων πολύ μετά την επιτυχία των λιβανιστών του» (2006, Michel Onfray). Ορισμένοι ιστορικοί πιστεύουν ότι πρόκειται απλά περί χαλκεύσεων των αυθεντικών πηγών από τους χριστιανούς καλόγερους αντιγραφείς, οι οποίοι  έκπληκτοι από την απουσία αναφορών στον θεό τους προσέθεσαν καλή τη πίστει μερικά αποσπάσματα που «ξέχασε» να γράψει ο συγγραφέας. Ακόμη όμως κι αν κάποιος υποθέσει ότι αυτά τα κείμενα δεν είναι χαλκευμένα, δεν αποδεικνύουν τίποτα περισσότερο από την ύπαρξη ενός Εβραίου με το όνομα Christus ή Chrestus που έζησε τον πρώτο αιώνα.

Είναι ξεκάθαρο πως, σε αντίθεση με όσα ισχυρίζονται ωρυόμενοι οι χριστιανοί, η ιστορική ύπαρξη του εξανρωπισμένου Θεού τους , Ιησού Χριστού δεν είναι καθόλου αποδεδειγμένη πέραν πάσης αμφιβολίας. Το αντίθετο μάλιστα: δεν έχει βρεθεί καμία ιστορική πηγή σύγχρονη του Ιησού, κανένα αρχαιολογικό εύρημα που να αποδεικνύει την υπάρξή του. Γεγονότα όπως τα θαύματα που υποτίθεται πραγματοποίησε ο σούπερ ήρωας, η γέννησή του από παρθένα, η ανάσταση του ή η μαζική σφαγή των βρεφών από τον Ηρώδη σίγουρα θα κέντριζαν το ενδιαφέρον ακόμη και του πιο αδιάφορου ιστορικού από τους πολλούς που βρισκόταν στην περιοχή εκείνη την περίοδο. Όμως κανείς δεν ανέφετε τίποτα. Οι πάντες ξέχασαν... και μετά από μερικές δεκαετίες, ξαφνικά θυμήθηκαν. Αν στη θέση του Χριστού βρισκόταν οποιοδήποτε άλλο πρόσωπο δεν θα γινόταν καμία συζήτηση για την ιστορική του ύπαρξη αλλά θα είχε καταγραφεί ως ένας ακόμη μύθος εκείνου του συγκεκριμένου χωροχρόνου. Ένας μύθος μάλιστα, καθόλου πρωτότυπος αλλά μάλλον μια συρραφή προγενέστερων ιστοριών.

Καλό Πάσχα!

Πηγές:

·         2006, Michel Onfray, Πραγματεία περί αθεολογίας
·         2005, Brian Flemming, The God Who Wasn't There (documentary)