Πέμπτη, 7 Απριλίου 2011

Ισλαμική λογοκρισία



Στις 20 Μαρτίου ο Terry Jones, ένας από τους πολλούς ημίτρελους πάστορες που ευδοκιμούν στις ΗΠΑ, αποφάσισε να κάψει ένα αντίγραφο του Κορανίου αφού το υπέβαλλε σε δίκη-παρωδία η οποία έλαβε χώρα στην ενορία του. Στο χαριτωμένο αυτό γεγονός δεν θα έδινε κανείς σημασία αν δε προκαλούσε τις έντονες αντιδράσεις του μουσουλμανικού κόσμου. Συγκεκριμένα, όταν μερικές μέρες αργότερα οι Ιμάμηδες στο Αφγανιστάν πληροφόρησαν το ποίμνιό τους για το συμβάν, χιλιάδες αλλόφρονες Αφγανοί συγκεντρώθηκαν έξω από τα γραφεία του ΟΗΕ στην πόλη Mazar-i-Sharif για να διαδηλώσουν ενάντια στους Δυτικούς δαίμονες. Τα επεισόδια που σημειώθηκαν στις διαδηλώσεις είχαν ως συνέπεια τον θάνατο εφτά υπαλλήλων του ΟΗΕ και εννέα Αφγανών.

Αξίζει να σημειωθεί ότι ο Terry Jones είχε αποπειραθεί και στο παρελθόν να κάψει το Κοράνι και συγκεκριμένα στις 11 Σεπτεμβρίου του προηγούμενου χρόνου, επέτειο της τρομοκρατικής επίθεσης στους δίδυμους πύργους. Τότε, μετά από έντονες πιέσεις ακόμη και της Κυβέρνησης των ΗΠΑ, η καύση ματαιώθηκε. Ο πρόεδρος των ΗΠΑ, Μπαράκ Ομπάμα και η υπουργός εξωτερικών, Χίλαρι Κλίντον προσπάθησαν και πάλι να αποτρέψουν τον πάστορα τονίζοντας τις συνέπειες που μπορεί να έχει μια τέτοια πράξη.Η κυβέρνηση έμεινε στα επιχειρήματα, δεν απέτρεψε βιαίως την καύση του Κορανίου κι έτσι ούτε τις συνέπειες που τελικά είχε. Παρ’ όλα αυτά η συζήτηση για τα όρια της ελευθερίας του λόγου και το αν πρέπει σε κάποιες περιπτώσεις αυτή να περιορίζεται για το «κοινό καλό» επανήλθε στο προσκήνιο.

Το δίλημμα που θέτει εμφατικά το συγκεκριμένο περιστατικό είναι προφανές: πρέπει η ελευθερία του λόγου να περιορίζεται όταν είναι βέβαιο ότι ο προς εξέταση «λόγος» θα προκαλέσει μεγάλες συνέπειες και ίσως οδηγήσει και σε απώλεια ανθρωπίνων ζωών  ή πρέπει η ελευθερία του λόγου και της έκφρασης να προασπίζεται πάση θυσία ως βασική αξία της Δημοκρατίας και του δυτικού πολιτισμού;

Οι ΗΠΑ μπορεί σε αυτό το συμβάν να απάντησαν στην ουσία υπέρ της ελευθερίας του λόγου αλλά αυτό δεν είναι βέβαιο ότι θα διαρκέσει ούτε είναι κοινός τόπος για τις δυτικές χώρες. Στην Ελλάδα (αν κάποιος υποθέσει ότι η Ελλάδα είναι μέρος του δυτικού κόσμου) π.χ. δε θα είχαμε ποτέ το δίλημμα των ΗΠΑ. Το σύνταγμα μας έχει πολλές εξαιρέσεις στην «απόλυτη» κατά τα άλλα ελευθερία του λόγου και μια από αυτές είναι και η απαγόρευση του λόγου ή της έκφρασης που προσβάλει το «θρησκευτικό συναίσθημα» ακόμη και του πιο αλλοπαρμένου θεϊστή. Έτσι η καύση του Κορανίου είναι παράνομη στη χώρα μας, απαλλάσσοντας μας από τη βάσανο της υπεράσπισης της ελευθερίας του λόγου αφού αυτή εξαρχής δεν υπάρχει. Checkmate atheists!

Κάποιος μπορεί να μειδιάσει με την αναφορά ως μέτρου σύγκρισης ενός περίπου τριτοκοσμικού αποτυχημένου Κράτους όπως η Ελλάδα αφού είναι αναμενόμενο για μια τέτοια χώρα να έχει αυτούς τους νόμους όπως τέτοιοι και πολύ χειρότεροι νόμοι ισχύουν και σε αντίστοιχες χώρες του αραβικού κόσμου. Εκεί μάλιστα προβλέπεται θάνατος για οποιαδήποτε κριτική στη θρησκεία! Όμως, τα πράγματα δεν είναι πολύ καλύτερα ούτε για τον υπόλοιπο κόσμο. Το 2008 ο πρόεδρος της γενικής συνέλευσης του ΟΗΕ, Miguel d’Escoto Brockmann πρότεινε την απαγόρευση της δυσφήμισης οποιασδήποτε θρησκείας κάνοντας έκληση για τη θέσπιση ενός διεθνούς νόμου ενάντια στη βλασφημία. Η υποστήριξη των Ισλαμικών δικτατοριών υπήρξε θερμή και εν τέλει πέρασαν αρκετές αποφάσεις που καλούσαν τον κόσμο να λάβει μέτρα ενάντια στη «δυσφήμιση των θρησκειών» που προφανώς είχε λάβει εκρηκτικές διαστάσεις από διάφορους ασεβείς άθεους ανά τον κόσμο. Δυστυχώς, κανένας νόμος που να προβλέπει τον απαγχονισμό των βλάσφημων δεν πέρασε, γεγονός που καταδεικνύει ότι ο υπόλοιπος κόσμος υπολείπεται αρκετά ακόμη σε θρησκευτικό σέβας και ηθική από τις Ισλαμο-χούντες.


Μια διασκευή του αυθεντικού
πολυσυζητημένου σκίτσου του Προφήτη.

Ένα ακόμη περιστατικό που στο παρελθόν προκάλεσε ισχυρές αντιδράσεις στον μουσουλμανικό κόσμο ήταν η δημοσίευση ενός καρτούν του Μωάμεθ από ένα δανικό περιοδικό τον Σεπτέμβριο του 2005. Τα επεισόδια που προκλήθηκαν τότε είχαν οδηγήσει στον θάνατο περίπου 100 ανθρώπων  και στην πυρπόληση των δανικών πρεσβειών στη Συρία, τον Λίβανο και το Ιράν. Σήμερα είναι ουσιαστικά αδύνατο να δημοσιευθεί σκίτσο του Μωάμεθ σε οποιοδήποτε μέσο μαζικής ενημέρωσης του κόσμου και όταν αυτό επιχειρήθηκε, λογοκρίθηκε συνήθως από τα ΜΜΕ. Οι Ισλαμιστές κατάφεραν να επιβάλουν την προκατάληψη τους, ότι ο Αλλάχ απαγορεύει οποιαδήποτε απεικόνιση του προφήτη του, Μωάμεθ, στον υπόλοιπο κόσμο τρομοκρατώντας τον με τις συνέπειες που μπορούν να επιφέρουν σε περίπτωση που δεν υπακούσει. Η Ευρωπαϊκή αριστερά κι όχι μόνο μιλούσε τότε για εθελοντική αυτο-λογοκρισία, για σεβασμό της διαφορετικής πίστης και για μετριοπαθή προσέγγιση του θέματος αλλά στη πραγματικότητα ήθελε να κρύψει πίσω από ωραίες λέξεις τη δειλία της και την απροθυμία της να υποστηρίξει οποιαδήποτε δημοκρατική αξία αν αυτό συνεπάγεται κάποιο κόστος.


O Theo van Gogh λίγες στιγμές μετά τη δολοφονία του.
 Τα περιστατικά αυτά δεν είναι μεμονωμένα. Απο τη φετφά που εξέδωσε το 1989 ο Αγιατολάχ Χομεϊνί η οποία διατάσσει τη δολοφονία του Salman Rushdie (επειδή δημοσίευε ένα βιβλίο που «προσέβαλλε» τους έτσι κι αλλιώς εξαιρετικά εύθικτους μουσουλμάνους) μέχρι τη δολοφονία του Ολλανδού σκηνοθέτη Theo van Gogh επειδή σκηνοθέτησε το «βλάσφημο» βίντεο με τίτλο Submission (διάρκειας 10 λεπτών), οι ισλαμιστές απαιτούν κατά καιρούς τον συνετισμό και τη λογοκρισία των απίστων. Σε μεγάλο βαθμό οι Ισλαμιστές πέτυχαν τον αντικειμενικό τους σκοπό και ενθαρρυμένοι από τις επιτυχίες τους, συνεχίζουν με την ίδια τακτική γνωρίζοντας ότι η τρομοκράτηση φέρνει αποτέλεσμα. Αυτό εξάλλου αποδεικνύεται περίτρανα από τους νόμους που λογοκρίνουν τον περίφημο "λόγο μίσους" και στοιχειώνουν την ΕΕ και τις ΗΠΑ εδώ και καιρό. Η «προοδευτική» άποψη θεωρείται πλέον αυτή που στηρίζει τη λογοκρισία στην περίπτωση που υπάρχει απειλή βίας. «Απειλήστε μας και θα σκάσουμε» είναι το μήνυμα που εκπέμπεται. Το ζήτημα είναι αν οι δυτικές χώρες είναι διατεθιμένες να συνεχίσουν να υποκύπτουν στους εκβιασμούς φοβούμενες αντίποινα ή αν κάποια στιγμή συνειδητοποιήσουν ότι η ελευθερία του λόγου είναι μια πολύτιμη κατάκτηση που έχει  κόστος αλλά πρέπει να προασπισθεί παρά αυτό, με κάθε θυσία.