Σάββατο, 23 Απριλίου 2011

Περί ιστορικότητας του Χριστού


Αυτές τις μέρες, διανύουμε μια από τις ιερότερες περιόδους του χρόνου σύμφωνα με την Ορθόδοξη πίστη. Είναι οι μέρες που ο Κύριος μαρτύρησε για τις αμαρτίες μας, μέρες βαθιάς περισυλλογής και κατάνυξης για κάθε πιστό. Έτσι κι εμείς ως αχάριστοι άθεοι και υπηρέτες της Νέας Τάξης αισθανόμαστε επιτακτική την ανάγκη να συνεχίσουμε την επίθεση στην πίστη που κάθε χρόνο αυτή την εποχή, μας βάζει ο διάολος να εξαπολύουμε.

Κάθε χρόνο την περίοδο των αγίων τούτων ημερών λοιπόν, η τηλεόραση κατακλύζεται από τις ίδιες “based on a true story” χριστιανικές ταινίες, τονώνοντας την -εξαιρετικά ανασφαλή κατά τα άλλα- πίστη των απανταχού χριστιανών. Πέρα από την «πληροφόρηση» που αντλούν από τέτοιου είδους ταινίες ,οι faith-sufferers στην πλειοψηφία τους δεν έχουν ιδέα για τη θρησκεία την οποία οικειοθελώς και ύστερα από ενδελεχή μελέτη υιοθέτησαν πριν κλείσουν τον πρώτο χρόνο της ηλικίας τους. Ξεμωραμένες γιαγιάδες στήνονται γι’ ακόμη μια φορά μπροστά στην οθόνη συμπάσχοντας με τον Ιησού του Τζεφιρέλι, υπογραμμίζοντας παράλληλα το πόσο όμορφο παλικάρι ήταν με τα βαθυγάλανα μάτια του και τα μακριά μαλλιά του: «Άγια μορφή» αναφωνούν, αποφασίζοντας μέσα τους πως αυτός ο ηθοποιός είναι ο αληθινός Υιός του Θεού και όχι οι άλλοι, οι άσχημοι. Είναι λίγο απίθανο στην πραγματικότητα οι Εβραίοι του εποχής να έφεραν δυτικοευρωπαϊκά χαρακτηριστικά αλλά η πραγματικότητα είναι απλά εκτός θέματος όταν έχουμε να κάνουμε με θρησκειοπαθείς. Έτσι γι’ αυτούς τους συνανθρώπους μας, το Hollywood αποτελεί ικανοποιητική απόδειξη για την υπάρξη του γαλανομάτη Ιησού.

Ενώ όμως η προαναφερθείσα πλειοψηφία των χριστιανών συνήθως δεν έχει διαβάσει ούτε τη Βίβλο, υπάρχουν και οι (λίγο) πιο σοβαροί και συνήθως επαγγελματίες θεομπαίχτες. Αυτοί, από τον τσαρλατάνο παπά της Κάτω Θεοβρωμούσας ως τον θεολόγο που υποκρίνεται ότι πιστεύει, εμπλέκονται στην κοσμική αναζήτηση του ιστορικού Ιησού κραδαίνοντας το Ευαγγέλιο ως τη μέγιστη απόδειξη. Τα Ευαγγέλια όμως γράφτηκαν τουλάχιστον τέσσερις δεκαετίες μετά την υποτιθέμενη σταύρωση του ήρωά μας, από σεκταριστές χριστιανούς που δεν τον γνώρισαν προσωπικά και δεν ισχυρίστηκαν πουθενά ότι τα γεγονότα που διηγούνται είναι ιστορικά. Το κενό των τεσσάρων δεκαετιών από την υποτιθέμενη ζωή του Ιησού μέχρι την συγγραφή των Ευαγγελίων συμπληρώνει ο φεγγαρολουσμένος Σαούλ ή απόστολος Παύλος ο οποίος ανέφερε (εφηύρε;) για πρώτη φορά τον νέο Θεό. Ούτε όμως ο Παύλος ισχυρίζεται ότι τον γνώρισε προσωπικά, ούτε κι επικαλείται κάποια άλλη ιστορική πηγή/μαρτυρία γι’ αυτά που γράφει. Αντιθέτως, αναφέρει ότι ο Χριστός, του αποκαλύφθηκε σε ένα όραμα (πολύ βολικό) στη διαδρομή του προς τη Δαμασκό. Τέλος, ο Παύλος δε γνωρίζει σχεδόν τίποτα για την ιστορία που θα περιγράψουν αργότερα τα Ευαγγέλια, παρά μόνο αναφέρει την σταύρωση και την ανάσταση του.

Τελευταία γραμμή άμυνας των χριστιανών απολογητών αποτελούν οι "αρχαιολογικές" ανακαλύψεις της «Αγίας» Ελένης, μητέρας του Κωνσταντίνου, καθώς κι ελάχιστες αναφορές μη χριστιανικών πηγών. Η Αγία Ελένη υπήρξε όπως φαίνεται τρομερή αρχαιολόγος αφού ανακάλυψε τον τάφο του Χριστού, τον Γολγοθά όπως επίσης και το titulus crucis, το ξύλο στο οποίο αναγράφεται η αιτιολόγηση της καταδίκης. Βέβαια, είναι λίγο ύποπτο το γεγονός ότι η αρχαιολόγος ήταν μητέρα του πρώτου Ρωμαίου αυτοκράτορα που προσηλυτίσθηκε στον χριστιανισμό και ίσως γι’ αυτό κανένας σοβαρός ιστορικός να μη λαμβάνει υπόψιν αυτά τα μυθεύματα. Σε ότι αφορά τις μη χριστιανικές πηγές πρόκειται για «...τρεις-τέσσερις γενικές αόριστες αναφορές, πολύ ανακριβείς, σε αρχαία κείμενα –Φλάβιος Ιώσηπος, Σουητώνιος και Τάκιτος- βεβαίως, αλλά από αντίγραφα που έγιναν κάμποσους αιώνες μετά την υποτιθέμενη σταύρωση του Ιησού και προπάντων πολύ μετά την επιτυχία των λιβανιστών του» (2006, Michel Onfray). Ορισμένοι ιστορικοί πιστεύουν ότι πρόκειται απλά περί χαλκεύσεων των αυθεντικών πηγών από τους χριστιανούς καλόγερους αντιγραφείς, οι οποίοι  έκπληκτοι από την απουσία αναφορών στον θεό τους προσέθεσαν καλή τη πίστει μερικά αποσπάσματα που «ξέχασε» να γράψει ο συγγραφέας. Ακόμη όμως κι αν κάποιος υποθέσει ότι αυτά τα κείμενα δεν είναι χαλκευμένα, δεν αποδεικνύουν τίποτα περισσότερο από την ύπαρξη ενός Εβραίου με το όνομα Christus ή Chrestus που έζησε τον πρώτο αιώνα.

Είναι ξεκάθαρο πως, σε αντίθεση με όσα ισχυρίζονται ωρυόμενοι οι χριστιανοί, η ιστορική ύπαρξη του εξανρωπισμένου Θεού τους , Ιησού Χριστού δεν είναι καθόλου αποδεδειγμένη πέραν πάσης αμφιβολίας. Το αντίθετο μάλιστα: δεν έχει βρεθεί καμία ιστορική πηγή σύγχρονη του Ιησού, κανένα αρχαιολογικό εύρημα που να αποδεικνύει την υπάρξή του. Γεγονότα όπως τα θαύματα που υποτίθεται πραγματοποίησε ο σούπερ ήρωας, η γέννησή του από παρθένα, η ανάσταση του ή η μαζική σφαγή των βρεφών από τον Ηρώδη σίγουρα θα κέντριζαν το ενδιαφέρον ακόμη και του πιο αδιάφορου ιστορικού από τους πολλούς που βρισκόταν στην περιοχή εκείνη την περίοδο. Όμως κανείς δεν ανέφετε τίποτα. Οι πάντες ξέχασαν... και μετά από μερικές δεκαετίες, ξαφνικά θυμήθηκαν. Αν στη θέση του Χριστού βρισκόταν οποιοδήποτε άλλο πρόσωπο δεν θα γινόταν καμία συζήτηση για την ιστορική του ύπαρξη αλλά θα είχε καταγραφεί ως ένας ακόμη μύθος εκείνου του συγκεκριμένου χωροχρόνου. Ένας μύθος μάλιστα, καθόλου πρωτότυπος αλλά μάλλον μια συρραφή προγενέστερων ιστοριών.

Καλό Πάσχα!

Πηγές:

·         2006, Michel Onfray, Πραγματεία περί αθεολογίας
·         2005, Brian Flemming, The God Who Wasn't There (documentary)

Τρίτη, 19 Απριλίου 2011

Με τις ευλογίες του ΕΔΔΑ

Του .ΑΝΩΝΥΜΟΣ.

Όσο μελοδραματικό και αν ακούγεται, η 18η Μαρτίου πράγματι αποτελεί κατά τη γνώμη μας την αποφράδα μέρα για την προστασία των ανθρωπίνων δικαιώματων μέσα στα πλαίσια των «προοδευτικών» κρατών του Συμβουλίου της Ευρώπης. Η κατόπιν της υπ’ αριθμ. 30814/06 προσφυγής απόφαση της 18/03/2011 της μείζονος συνθέσεως του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (ΕΔΔΑ), με ένα διάτρητο και ύποπτα διφορούμενο σκεπτικό που ελάχιστα θυμίζει το στέρεο δικανικό συλλογισμό παλαιότερων αποφάσεων υποβάθμισε τη μεγαλόπνοη Ευρωπαϊκή Σύμβαση για την Προστασία των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (ΕΣΔΑ) σε ένα ουτοπικό ευχολόγιο, η εφαρμογή του οποίου είναι ακριβώς της ίδιας τυπικότητας και εντάσεως με αυτήν των επιταγών αντίστοιχων ελληνικών νομοθετημάτων.

            Είναι, όμως, δυνατόν το ΕΔΔΑ από ύστατο ανάχωμα προστασίας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων με αυξημένη και εγγυημένη ορθοκρισία να εκπίπτει ουσιαστικά σε ένα φθηνό πολιτικό δικαστήριο με προαποφασισμένη κατάληξη; Η απάντηση είναι μάλλον ναι (δεν γράφουμε «σίγουρα ναι» για να τηρήσουμε τα προσχήματα) και ειδικά όταν υπάρχει πιθανότητα να θιγούν τα «ιερά και τα όσια» του ελλοχεύοντος φανατισμού των χριστιανικών ευρωπαϊκών κρατών.

            Συνοπτικά τα περιστατικά έχουν ως εξής: η κ. L. αφού εξάντλησε όλα τα εσωτερικά ένδικα μέσα και βοηθήματα, προσέφυγε στο ΕΔΔΑ κατά της Ιταλίας, χώρας της οποίας είναι πολίτης, με το σκεπτικό οτι η ανάρτηση του συμβόλου του σταυρού στις σχολικές αίθουσες προσβάλλει το προστατευόμενο από την ΕΣΔΑ δικαίωμά της να αναθρέψει τα τέκνα της σύμφωνα με τις δικές της θρησκευτικές αντιλήψεις καθώς επίσης προσβάλλει και το ίδιο το δικαίωμα των τέκνων της για θρησκευτική ελευθερία, αφού αναμφίβολα η ανάρτηση ενός τέτοιου συμβόλου στις σχολικές αίθουσες αποτελεί άσκηση προσηλυτισμού. Το έτερο διάδικο μέρος, το κράτος της Ιταλίας, διατείνεται οτι για το εν λόγω ζήτημα δεν υπάρχει εναρμονισμένη πρακτική ανάμεσα στα κράτη – μέρη της ΕΣΔΑ ενώ ισχυρίζεται επί της ουσίας οτι το σύμβολο του σταυρού στις δημόσιες σχολικές αίθουσες είναι μεν σταυρός αλλά όχι ακριβώς σταυρός σαν τους σταυρούς που ξέρουμε αλλά διαφορετικός (. . .τα ανωτέρω χωρίς καμμία διάθεση ειρωνείας. . .) αφού είναι σύμβολο έμφορτο με τις ιστορικές και πολιτισμικές καταβολές του λαού (...?...) της Ιταλίας και δε δηλώνει κατ’ ανάγκη κάποια προτίμηση της πολιτείας προς συγκεκριμένο θρήσκευμα. Με άλλα λόγια, όποιος Ιταλός (χριστιανός ή μη, που να ψάχνεις τώρα με τόσους πράσινους . . .) όταν βλέπει σταυρό στην Ιταλία του θυμίζει κυρίως τη δημιουργία του εθνικού κράτους περίπου 150 έτη πρίν και αμυδρά κάποιο πρόσωπο αμφιβόλου υποστάσεως που έζησε στην περιοχή της Ναζαρέτ ή έστω υπέργηρους κυρίους με περίεργα καπέλα και πλουμιστές ενδυμασίες.
            Φυσικά, όπως ο οποιοσδήποτε εχέφρων άνθρωπος άνω των 5 ετών μπορεί να αντιληφθεί, το κύριο επιχείρημα του Ιταλικού κράτους είναι τουλάχιστον φαιδρό (δε λέμε μ***κία για να μην κατηγορηθούμε για μεροληψία) και δεν θα μπορούσε να ευσταθήσει ακόμη και αν άπαντες οι δικαστές της συνθέσεως είχαν λοβοτομηθεί και παράλληλα απειλούντο με ανασκολοπισμό.

            Δυστυχώς, το ΕΔΔΑ εξέλαβε όλα τα παραπάνω με τον ίδιο τρόπο που τα αντιληφθήκαμε και εμείς. Και γράφουμε δυστυχώς, διότι ενώ καταρχήν δέχεται χωρίς απολύτως κανέναν ενδοιασμό οτι το σύμβολο του σταυρού είναι ένα σαφέστατα θρησκευτικό σύμβολο (και τα ρέστα είναι αερολογίες) προχωρώντας στο σκεπτικό του προβαίνει σε μια άτσαλη κωλοτούμπα (ή μήπως θεία φώτιση?) και εν ολίγοις νομολογεί οτι το σύμβολο αυτό είναι παθητικό και εάν δεν συνοδεύται από την αντίστοιχη διδασκαλία δεν μπορεί να θεωρηθεί οτι ασκεί έστω και έμμεσο προσηλυτισμό σε αυτούς που περνούν τις ώρες του υπό τη σκιά του. Συνεχίζοντας, το Δικαστήριο αναφέρει οτι η ανάρτηση αυτού του συμβόλου δεν αποτρέπει ή απαγορεύει τη συζήτηση και διδασκαλία γύρω από όλα τα θρησκεύματα ή τον εορτασμό των αντίστοιχων εορτών και καταλήγει επιστρατεύοντας την παννάκεια της διακριτικής ευχέρειας, σημειώνοντας οτι η ανάρτηση ή μη θρησκευτικών συμβόλων στις σχολικές αίθουσες εν πάση περιπτώσει εμπίπτει στο έυρος της διακριτικής ευχέρειας του κάθε κράτους αφού δεν
υπάρχει κάποια σχετική εναρμονισμένη πρακτική μεταξύ των ευρωπαϊκών κρατών.

            Χρησιμοποιώντας την ελάχιστη λογική μας και απέχοντας από την προσπάθεια μια αμιγούς νομικής προσέγγισης του ανωτέρω σκεπτικού που σε αδρές γραμμές σας περιγράψαμε ανωτέρω, σε ένα συμπέρασμα καταλήγουμε: για την υπόθεση αυτή, το περίφημο ΕΔΔΑ, παρόπλισε  προσωρινά τις μεγαλόστομες διακηρύξεις περί θρησκευτικής ελευθερίας και υπέκυψε στις πολιτικές πιέσεις των υπόλοιπων κρατών ενεργώντας, ως μη δικαιούτο εκ της θέσεώς του, ως άλλος Πόντιος Πιλάτος. Στο κάτω – κάτω, είναι βαρύ φορτίο το να σου καταλογίζουν οι απανταχού ταλιμπάν του χριστιανισμού ανά την Ευρώπη οτι συνέβαλες καθοριστικά στην αποκαθήλωση των θρησκευτικών συμβόλων από τα σχολειά μας (sic). Εξάλλου, δεν μπορούμε να απαιτήσουμε από έναν δικαστή να εφαρμόσει το νόμο και να προστατεύσει τα ανθρώπινα δικαιώματα όταν κινδυνεύει η μετά θάνατον καλοπέραση του, έτσι δεν είναι; Ωστόσο, για να είμαστε και ρεαλιστές, δεν πρέπει να αψηφούμε και το γεγονός οτι και οι δικαστές είναι άνθρωποι και οπωσδήποτε επηρεάστηκαν από το οτι υπέρ της Ιταλίας παρενέβησαν δικονομικά και αρκετά ευρωπαϊκά κράτη (φυσικά και η Ελλάδα μεταξύ τους, δεν ρωτάνε τέτοια πράγματα).  

            Αφήνοντας στην άκρη παρωπίδες και ακρότητες, και ανάγοντας τα σχετικά δεδομένα και συμπεράσματα στην ελληνική πραγματικότητα, θεωρούμε οτι η υπόθεση της ανάρτησης του συμβόλου του σταυρού σε δημόσιες σχολικές αίθουσες (και όχι μόνο) είναι απροσχημάτιστη μεροληψία και προσηλυτισμός που συστηματικά διενεργεί η ελληνική πολιτεία υπέρ της «ελληνικής» θρησκείας (. . .ναι, της γνωστής και σεσημασμένης) εις βάρος των υπολοίπων θρησκευμάτων διαστρεβλώνοντας ερμηνευτικά τις σχετικές συνταγματικές επιταγές και εξαργυρώνοντας μέχρι κεραίας το εφεύρημα της επικρατούσας θρησκείας εφαρμοζοντας την ελληνικού τύπου ισότητα που συμπυκνώνεται στη φράση «. . . ε, δεν είμαστε και όλοι το ίδιο. Κάποιοι είμαστε πιό ίσοι από τους άλλους». Και βέβαια, όλα τα ανωτέρω χωρίς να εκληφθούν γελοίες απόψεις του τύπου «ήρθαν τα άγρια να διώξουν τα ήμερα», προερχόμενες από αγράμματους μορφωτικά αλλά κυρίως κοινώνικα ανθυπανθρώπους. Εξάλλου, είναι δυνατόν μία θρησκεία να προβάλλεται συνεχώς μέσω του κυρίαρχου συμβόλου της από την ελληνική πολιτεία σε όλες τις εκφάνσεις της και να μην θεωρήσει ο οποιοσδήποτε που διαμένει έστω και προσωρινά στο κράτος – συνέχεια της βυζαντινής αυτοκρατορίας οτι το ορθόδοξο δόγμα είναι το εγκεκριμένο και το ευκταίο για το σωστό Έλληνα πολίτη και η Εκκλησία σαν θεσμός αλλά και χώρος the place to be? Η απάντηση τελικά δεν είναι και τόσο προφανής.   

        Περιττό να σημειώσουμε, οτι η ανωτέρω απόφαση σκόρπισε ρίγη συγκίνησης στο χριστεπώνυμο πλήθος της χώρας μας και έκανε το ποίμνιο να ομιλεί περί «ισχυρού πλήγματος εις τας τάξεις του αθεϊσμού και της παγκοσμιοποιήσεως», πάντα κατόπιν της «αντικειμενικής» και ελληνοχριστιανικού τύπου πληροφόρησης πάσης φύσεως πατέρων, πρεσβυτέρων, πρωτοσύγκελων και αρχιμανδριτών.
            Ορθοδοξία (δε βαριέσαι τώρα . . .) ή θάνατος ακόμη και για τους πεφωτισμένους του ΕΔΔΑ. Το ‘κανες το θαύμα σου Παναγιά μου!
           
Σε κάθε περίπτωση, για ενδελεχή μελέτη και προσέγγιση: http://cmiskp.echr.coe.int/tkp197/view.asp?item=1&portal=hbkm&action=html&highlight=Lautsi&sessionid=72423376&skin=hudoc-en

Υ.Γ. Εύφημος μνεία στους δύο δικαστές της συνθέσεως που μειοψήφησαν διατυπώνοντας ένα συμπαγές σκεπτικό – οδηγό για την προστασία των θρησκευτικών ανθρωπίνων δικαιωμάτων, παρακαταθήκη για μελλοντικές προσφυγές.
 

Σάββατο, 16 Απριλίου 2011

Ιερώνυμος: "Την έχουμε μικρή (την περιουσία)"

Ο Αρχιεπίσκοπος της Ελλαδικής Εκκλησίας, γνωστός με το ψευδώνυμο 'Ιερώνυμος', ποζάρει φορώντας την εντυπωσιακή στολή του.


Ο Αρχιεπίσκοπος του Έθνους Ιερώνυμος ο Χαμηλοβλεπούσος υποστήριξε τις προηγούμενες μέρες με δηλώσεις του ότι η μεγάλη περιουσία του επιχειρηματικού ομίλου του οποίου προεδρεύει είναι «παραμύθι που χρησιμοποιείται από πολλές πλευρές για διάφορους λόγους». Δε διευκρίνισε βέβαια ποιες είναι αυτές οι «πολλές» πλευρές ή οι «διάφοροι» λόγοι αλλά δε χρειάζεται παρά μια στάλα Θείας Φώτισης για να καταλάβει κάποιος ότι πρόκειται για τα υποχθόνια κέντρα που χιλιετίες τώρα έχουν βαλθεί να αποδομήσουν Έθνος και Ορθοδοξία: Εβραίοι και τέτοια, μη τα ξαναλέμε. Τα ‘λέγαν οι Γεροντάδες. Ακόμη, ο CEO Αρχιεπίσκοπος του Ομίλου τόνισε πως μόνο το 4% της αρχικής εκκλησιαστικής περιουσίας έχει απομείνει σε ιερά χέρια αλλά κι αυτή είναι δεσμευμένη από το δημόσιο. Δάκρυα συμπόνιας κι αγανάκτησης συνάμα έρχονται στα μάτια κάθε απλού πολίτη  ακούγοντας τις δραματικές εκκλήσεις της Εκκλησίας για αποδέσμευση της περιουσίας της ώστε να μπορέσει να αξιοποιηθεί σε επιχειρηματικές δραστηριότητες. Ξεχειλίζει η οργή για το 96% της αλησμόνητης περιουσίας που καταληστεύτηκε από ακτήμονες και George Soros (γιατί όχι;). Τόσο βαρύς είναι ο πόνος που ο νους ξεστρατίζει, θαρρεί πως θα αναστηθεί η Ψωροκώσταινα και περήφανα θα πει και πάλι: «Δεν έχω τίποτα άλλο από αυτό το ασημένιο δαχτυλίδι κι αυτό το γρόσι. Αυτά τα τιποτένια προσφέρω στη μαρτυρική Περιουσία» σε μια αλλοιωμένη ηχώ της σπαραξικάρδιας πράξης της, το 1826.

Την ίδια στιγμή που ο Ιερώνυμος εκτιμά την εκκλησιαστική περιουσία ως μικρή και μάλιστα ορίζει το ακριβές ποσοστό που έχει μείνει από την αρχική (όπου αρχική εννοεί μάλλον όλη την Ελλάδα), η επίσημη Εκκλησία δηλώνει ότι δε γνωρίζει τα περιουσιακά της στοιχεία και αυτό δε θα ήταν άλλωστε δυνατό, αφού αυτή καταμερίζεται σε πάνω από 10.000, οικονομικά αυτόνομα, πρόσωπα δημοσίου δικαίου όπως μητροπόλεις, μοναστήρια και ενοριακοί ναοί. Γκοντ γουόρκς ιν μυστίριους ουέυς. Προφανώς, ο Αρχιεπίσκοπος αναφερόταν μόνο στην περιουσία που ανήκει στην κεντρική διοίκηση του Ομίλου και αποτιμάται από την Εκκλησιαστική Κεντρική Υπηρεσία Οικονομικών (cult) μόλις σε 700 εκατομμύρια ευρώ. Όμως ‘...το «ιερό» θησαυροφυλάκιο είναι τόσο βαθύ που αρκεί μία και μόνο αναφορά. Πέντε μονές που προσέφυγαν στα ευρωπαϊκά δικαστήρια εναντίον του νόμου Τρίτση αποτιμούσαν τα περιουσιακά τους στοιχεία στο αστρονομικό ποσό των 8 τρισ. δρχ. (!!!). Και μάλιστα το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο τους επιδίκασε το ποσό των 3 τρισ. δρχ. Μπορεί να φανταστεί κανείς ότι εάν η περιουσία των 5 μονών άγγιζε πριν μια 20ετία τα 3 ή 8 τρισ. δρχ., τότε πώς μπορεί κανείς να υπολογίσει την περιουσία των 2.500 μοναστηριών και ναών σε όλη τη χώρα;’ (2009, Πάρε-Δώσε) Σε σημερινές τιμές τα τρία δις στα οποία αποτιμήθηκε η περιουσία μόλις πέντε Μονών αντιστοιχεί σε 15 δις ευρώ, ποσό εικοσαπλάσιο σχεδόν από την περιουσία για την οποία μοιρολογεί ο Ιερώνυμος.

Αστικά ακίνητα, μετοχές, αγροτεμάχια, δάση, λίμνες, βουνά και λαγκάδια περιλαμβάνει μεταξύ άλλων η μικρή εκκλησιαστική περιουσία. Μάλιστα η ιερότητα της, την καθιστά απρόσβλητη από κοσμικούς θεσμούς όπως η φορολόγηση, η οποία για την Ορθόδοξη Παράδοση αποτελεί τρομερό αμάρτημα. Γι’ αυτό τον λόγο από το 1997 ως το 2005 ο Όμιλος απαλλάχθηκε από μια σειρά φόρων: μεγάλης ακίνητης περιουσίας για ακίνητα που χρησιμοποιούν οι ναοί, οι μονές και το Άγιο Όρος, εισφορά 35% των ακαθάριστων εσόδων, φόρου 10% σε μισθώματα από εκμίσθωση γαιών και οικοδομών εμπορικού χαρακτήρα. Έτσι ο θεματοφύλακας του έθνους μας πλέον είναι αφορολόγητος, αναμάρτητος, άμωμος. Μάλιστα η Εκκλησία σκέφτεται να δημιουργήσει νέα έκδοση Παναγίας, την Παναγία την Μαύρη, προστάτιδα της Εκκλησιαστικής Περιουσίας και του Ρουσόπουλου. Θα είναι δε διαθέσιμη σε όλα τα καλά εκκλησιαστικά καταστήματα στην εκπληκτική τιμή των 39.9 ευρώ σε απλή έκδοση ή 99.9 ευρώ σε ευλογημένη έκδοση, τριμμένη πάνω σε πτώμα σκήνωμα Αγίου και φέρουσα τη χαρακτηριστική ευωδία του (στην τιμές δε περιλαμβάνεται -ούτε υπάρχει- ο ΦΠΑ).

Συμπερασματικά, ο Αρχιεπίσκοπος νομίζει πως έχει πλάκα να τρολλάρει τους πολίτες ισχυριζόμενος πως η εκκλησιαστική περιουσία δεν είναι δα και τόσο μεγάλη και διεκδικώντας ακόμη περισσότερη βοήθεια από το Κράτος για τα μελλοντικά επιχειρηματικά του σχέδια. Δεν είναι όμως το ίδιο βέβαιο ότι οι περίπου πτωχευμένοι Έλληνες συμμερίζονται το χιούμορ του, όσο Χριστεπώνυμο Πλήθος© κι αν είναι. Το χιούμορ έχει και τα όρια του, ειδικά αν είναι... μαύρο.

Πηγές:

Πέμπτη, 14 Απριλίου 2011

Πανεπιστημιακό Άσυλολ


Σήμερα, στο πανεπιστήμιο Πατρών, το καπιταλιστικό σύστημα επιχείρησε γι' ακόμη μια φορά να καταλύσει το Ακαδημαϊκό άσυλο. Γνωρίζοντας πολύ καλά τις αντιδράσεις που θα προκαλέσει, κάλεσε έναν ψευδο-επιστήμονα ονόματι James Watson για να δώσει μια διάλεξη στον χώρο του Πανεπιστημίου. Οι ρατσιστικές απόψεις του συγκεκριμένου "επιστήμονα" είναι γνωστές και συνεπώς όχι μόνο δε καλύπτονται από το άσυλο αλλά αντιθέτως η έκφρασή τους αποτελεί κατάφωρη παραβίαση αυτού. Όπως ήταν λογικό, απλοί φοιτητές που έτυχε να βρίσκονται στον χώρο την ώρα της διάλεξης αποφάσισαν αυθόρμητα να παρέμβουν: έφτιαξαν στα γρήγορα ένα επαναστατικό πανό, αρματώθηκαν μερικά καδρόνια με μαυροκόκκινες σημαίες, που έτυχε αυθόρμητα να βρίσκονται ξεχασμένες εκεί έξω και κινήθηκαν ενάντια στον ρατσιστή. Αυτή την πράξη άμυνας των φοιτητών απέναντι στον φασιστικό λόγο κάποιοι τη βάπτισαν τραμπουκισμό που σκοπό είχε τη φίμωση την αντίθετης άποψης και την καταπάτηση της ελευθερίας του λόγου με την κάλυψη του ασύλου μπλα μπλα μπλα. Βούτυρο στο ψωμί των νεο-νεοφιλελεύθερων δηλαδή (2 νεο = uber κακοί) οι οποίοι άρχισαν γι' ακόμη μια φορά να κλαίγονται αποκαλώντας μας φασίστες και τραμπούκους. Τους απαντάμε απλά: αν θέλετε ελάτε στο Πανεπιστήμιο να το... "συζητήσουμε".

Πριν όμως κάποιος βιαστεί να βγάλει συμπεράσματα ας εξετάσουμε το ποιόν του ντεμεκ "επιστήμονα". O James D. Watson είναι ένας Αμερικάνος (προσέξτε το αυτό) μοριακός βιολόγος γνωστός για την ανακάλυψη της μοριακής δομής του DNA μαζί με τον Francis Crick, το 1953. Σιγά τ' αβγά δηλαδή. Εδώ εμείς έχουμε ανακαλύψει όλη την πλεκτάνη πίσω από Καπιταλιστικό Σύστημα και το σατανικό του σχέδιο να μας κάνει όλους ρομπότ - δούλους των πλουσίων. Η κατρακύλα όμως δε θα σταματήσει εδώ για τον Watson: αργότερα θα εκφράσει Χιτλερικής εμπνεύσεως απόψεις περί γενετικής μηχανικής και θα ισχυριστεί ότι η βλακεία είναι γενετική ασθένεια που μπορεί να θεραπευθεί. Εμείς φυσικά δεν αισθανόμαστε καθόλου ασθενείς και πιστεύουμε πως η βλακεία είναι δικαίωμα προστατευόμενο μάλιστα από το πανεπιστημιακό άσυλολ. Ακόμη, τόλμησε να εκφραστεί ρατσιστικά απέναντι στους αράπηδες...συγγνώμη, στους μαύρους. Στην προσπάθειά τους να κρύψουν αυτό το γεγονός, οι νεο-νεοφιλελεύθεροι, που φυσικά ενστερνίζονται τις αποτρόπαιες ιδέες του, του απένειμαν το βραβείο Νόμπελ. Όμως αυτό το βραβείο δεν έχει καμία αξία για τον λαό καθώς η επιτροπή του Νόμπελ αποτελείται από αστούς υποταγμένους στο Κεφάλαιο (πολλοί από αυτούς είναι νεο-νεοφιλελεύθεροι) με αποτέλεσμα να βραβεύουν μόνο όσους προάγουν την σκλαβιά, την καταπίεση και τις εξουσιαστικές δομές.

Το συμπέρασμα που μπορεί να βγει λοιπόν, έχοντας υπόψιν ποιος πραγματικά είναι ο νοικοκυραίος Watson, είναι απλό: οι ιδέες του "κυρίου" είναι που παραβιάζουν το άσυλο και όχι η προσπάθεια βίαιης φίμωσής τους. Το άσυλο σε αυτή την περίπτωση προστάτευσε τους αθώους φοιτητές από ιδέες που θα τους έκαναν κακό. Εύκολα συνάγεται από το γεγονός αυτό ότι το άσυλο δεν είναι απλά χρήσιμο αλλά και απαραίτητο. Είναι πλέον δεδομένο ότι η ελευθερία του λόγου δεν υπάρχει στη χώρα μας. Μια φορά προσπάθησα να πω ότι το κράτος γα***ται και τρεις ομάδες ματ εισέβαλαν αμέσως στον σπίτι μου όπου βρισκόμουν, με έσπασαν στο ξύλο και με μετέφεραν στην ΕΑΤ-ΕΣΑ όπου βασανίστηκα χειρότερα κι από τον Καρατζαφέρη επί χούντας. Ο μόνος χώρος που μπορεί κανείς να εκφραστεί ελεύθερα είναι το Πανεπιστήμιο οπού καλύπτεται από το άσυλο. Χωρίς αυτή τη δημοκρατική κατάκτηση θα υπήρχε ο σοβαρός κίνδυνος του περιορισμού της απόλυτης ελευθερίας του λόγου ακόμη και στα Πανεπιστήμια. Ομάδες παρακρατικών τραμπούκων ίσως εμπόδιζαν βίαια την έκφραση απόψεων με τις οποίες διαφωνούν. Τέλος, το άσυλο αποτελεί την τελευταία γραμμή άμυνας της δημοκρατίας στην περίπτωση ενός πραξικοπήματος. Οι πολίτες θα μπορούν πάντα να καταφύγουν στο Πανεπιστήμιο και να εκφράσουν τις απόψεις τους ελεύθερα, αφού όπως εξάλλου φάνηκε με την χούντα των συνταγματαρχών, ακόμη και τα δικτατορικά καθεστώτα σέβονται το άσυλο και δε τολμούν να το παραβιάσουν. Οι εκκλήσεις των νεο-νεοφιλελεύθερων για κατάργηση του Πανεπιστημιακού ασύλου θα πέσουν γι' ακόμη μια φορά στο κενό. Δε θα περάσει ο φασισμός, έξω οι εγκάθετοι των Αμερικάνων και τα ρέστα δικά σας.

Πέμπτη, 7 Απριλίου 2011

Ισλαμική λογοκρισία



Στις 20 Μαρτίου ο Terry Jones, ένας από τους πολλούς ημίτρελους πάστορες που ευδοκιμούν στις ΗΠΑ, αποφάσισε να κάψει ένα αντίγραφο του Κορανίου αφού το υπέβαλλε σε δίκη-παρωδία η οποία έλαβε χώρα στην ενορία του. Στο χαριτωμένο αυτό γεγονός δεν θα έδινε κανείς σημασία αν δε προκαλούσε τις έντονες αντιδράσεις του μουσουλμανικού κόσμου. Συγκεκριμένα, όταν μερικές μέρες αργότερα οι Ιμάμηδες στο Αφγανιστάν πληροφόρησαν το ποίμνιό τους για το συμβάν, χιλιάδες αλλόφρονες Αφγανοί συγκεντρώθηκαν έξω από τα γραφεία του ΟΗΕ στην πόλη Mazar-i-Sharif για να διαδηλώσουν ενάντια στους Δυτικούς δαίμονες. Τα επεισόδια που σημειώθηκαν στις διαδηλώσεις είχαν ως συνέπεια τον θάνατο εφτά υπαλλήλων του ΟΗΕ και εννέα Αφγανών.

Αξίζει να σημειωθεί ότι ο Terry Jones είχε αποπειραθεί και στο παρελθόν να κάψει το Κοράνι και συγκεκριμένα στις 11 Σεπτεμβρίου του προηγούμενου χρόνου, επέτειο της τρομοκρατικής επίθεσης στους δίδυμους πύργους. Τότε, μετά από έντονες πιέσεις ακόμη και της Κυβέρνησης των ΗΠΑ, η καύση ματαιώθηκε. Ο πρόεδρος των ΗΠΑ, Μπαράκ Ομπάμα και η υπουργός εξωτερικών, Χίλαρι Κλίντον προσπάθησαν και πάλι να αποτρέψουν τον πάστορα τονίζοντας τις συνέπειες που μπορεί να έχει μια τέτοια πράξη.Η κυβέρνηση έμεινε στα επιχειρήματα, δεν απέτρεψε βιαίως την καύση του Κορανίου κι έτσι ούτε τις συνέπειες που τελικά είχε. Παρ’ όλα αυτά η συζήτηση για τα όρια της ελευθερίας του λόγου και το αν πρέπει σε κάποιες περιπτώσεις αυτή να περιορίζεται για το «κοινό καλό» επανήλθε στο προσκήνιο.

Το δίλημμα που θέτει εμφατικά το συγκεκριμένο περιστατικό είναι προφανές: πρέπει η ελευθερία του λόγου να περιορίζεται όταν είναι βέβαιο ότι ο προς εξέταση «λόγος» θα προκαλέσει μεγάλες συνέπειες και ίσως οδηγήσει και σε απώλεια ανθρωπίνων ζωών  ή πρέπει η ελευθερία του λόγου και της έκφρασης να προασπίζεται πάση θυσία ως βασική αξία της Δημοκρατίας και του δυτικού πολιτισμού;

Οι ΗΠΑ μπορεί σε αυτό το συμβάν να απάντησαν στην ουσία υπέρ της ελευθερίας του λόγου αλλά αυτό δεν είναι βέβαιο ότι θα διαρκέσει ούτε είναι κοινός τόπος για τις δυτικές χώρες. Στην Ελλάδα (αν κάποιος υποθέσει ότι η Ελλάδα είναι μέρος του δυτικού κόσμου) π.χ. δε θα είχαμε ποτέ το δίλημμα των ΗΠΑ. Το σύνταγμα μας έχει πολλές εξαιρέσεις στην «απόλυτη» κατά τα άλλα ελευθερία του λόγου και μια από αυτές είναι και η απαγόρευση του λόγου ή της έκφρασης που προσβάλει το «θρησκευτικό συναίσθημα» ακόμη και του πιο αλλοπαρμένου θεϊστή. Έτσι η καύση του Κορανίου είναι παράνομη στη χώρα μας, απαλλάσσοντας μας από τη βάσανο της υπεράσπισης της ελευθερίας του λόγου αφού αυτή εξαρχής δεν υπάρχει. Checkmate atheists!

Κάποιος μπορεί να μειδιάσει με την αναφορά ως μέτρου σύγκρισης ενός περίπου τριτοκοσμικού αποτυχημένου Κράτους όπως η Ελλάδα αφού είναι αναμενόμενο για μια τέτοια χώρα να έχει αυτούς τους νόμους όπως τέτοιοι και πολύ χειρότεροι νόμοι ισχύουν και σε αντίστοιχες χώρες του αραβικού κόσμου. Εκεί μάλιστα προβλέπεται θάνατος για οποιαδήποτε κριτική στη θρησκεία! Όμως, τα πράγματα δεν είναι πολύ καλύτερα ούτε για τον υπόλοιπο κόσμο. Το 2008 ο πρόεδρος της γενικής συνέλευσης του ΟΗΕ, Miguel d’Escoto Brockmann πρότεινε την απαγόρευση της δυσφήμισης οποιασδήποτε θρησκείας κάνοντας έκληση για τη θέσπιση ενός διεθνούς νόμου ενάντια στη βλασφημία. Η υποστήριξη των Ισλαμικών δικτατοριών υπήρξε θερμή και εν τέλει πέρασαν αρκετές αποφάσεις που καλούσαν τον κόσμο να λάβει μέτρα ενάντια στη «δυσφήμιση των θρησκειών» που προφανώς είχε λάβει εκρηκτικές διαστάσεις από διάφορους ασεβείς άθεους ανά τον κόσμο. Δυστυχώς, κανένας νόμος που να προβλέπει τον απαγχονισμό των βλάσφημων δεν πέρασε, γεγονός που καταδεικνύει ότι ο υπόλοιπος κόσμος υπολείπεται αρκετά ακόμη σε θρησκευτικό σέβας και ηθική από τις Ισλαμο-χούντες.


Μια διασκευή του αυθεντικού
πολυσυζητημένου σκίτσου του Προφήτη.

Ένα ακόμη περιστατικό που στο παρελθόν προκάλεσε ισχυρές αντιδράσεις στον μουσουλμανικό κόσμο ήταν η δημοσίευση ενός καρτούν του Μωάμεθ από ένα δανικό περιοδικό τον Σεπτέμβριο του 2005. Τα επεισόδια που προκλήθηκαν τότε είχαν οδηγήσει στον θάνατο περίπου 100 ανθρώπων  και στην πυρπόληση των δανικών πρεσβειών στη Συρία, τον Λίβανο και το Ιράν. Σήμερα είναι ουσιαστικά αδύνατο να δημοσιευθεί σκίτσο του Μωάμεθ σε οποιοδήποτε μέσο μαζικής ενημέρωσης του κόσμου και όταν αυτό επιχειρήθηκε, λογοκρίθηκε συνήθως από τα ΜΜΕ. Οι Ισλαμιστές κατάφεραν να επιβάλουν την προκατάληψη τους, ότι ο Αλλάχ απαγορεύει οποιαδήποτε απεικόνιση του προφήτη του, Μωάμεθ, στον υπόλοιπο κόσμο τρομοκρατώντας τον με τις συνέπειες που μπορούν να επιφέρουν σε περίπτωση που δεν υπακούσει. Η Ευρωπαϊκή αριστερά κι όχι μόνο μιλούσε τότε για εθελοντική αυτο-λογοκρισία, για σεβασμό της διαφορετικής πίστης και για μετριοπαθή προσέγγιση του θέματος αλλά στη πραγματικότητα ήθελε να κρύψει πίσω από ωραίες λέξεις τη δειλία της και την απροθυμία της να υποστηρίξει οποιαδήποτε δημοκρατική αξία αν αυτό συνεπάγεται κάποιο κόστος.


O Theo van Gogh λίγες στιγμές μετά τη δολοφονία του.
 Τα περιστατικά αυτά δεν είναι μεμονωμένα. Απο τη φετφά που εξέδωσε το 1989 ο Αγιατολάχ Χομεϊνί η οποία διατάσσει τη δολοφονία του Salman Rushdie (επειδή δημοσίευε ένα βιβλίο που «προσέβαλλε» τους έτσι κι αλλιώς εξαιρετικά εύθικτους μουσουλμάνους) μέχρι τη δολοφονία του Ολλανδού σκηνοθέτη Theo van Gogh επειδή σκηνοθέτησε το «βλάσφημο» βίντεο με τίτλο Submission (διάρκειας 10 λεπτών), οι ισλαμιστές απαιτούν κατά καιρούς τον συνετισμό και τη λογοκρισία των απίστων. Σε μεγάλο βαθμό οι Ισλαμιστές πέτυχαν τον αντικειμενικό τους σκοπό και ενθαρρυμένοι από τις επιτυχίες τους, συνεχίζουν με την ίδια τακτική γνωρίζοντας ότι η τρομοκράτηση φέρνει αποτέλεσμα. Αυτό εξάλλου αποδεικνύεται περίτρανα από τους νόμους που λογοκρίνουν τον περίφημο "λόγο μίσους" και στοιχειώνουν την ΕΕ και τις ΗΠΑ εδώ και καιρό. Η «προοδευτική» άποψη θεωρείται πλέον αυτή που στηρίζει τη λογοκρισία στην περίπτωση που υπάρχει απειλή βίας. «Απειλήστε μας και θα σκάσουμε» είναι το μήνυμα που εκπέμπεται. Το ζήτημα είναι αν οι δυτικές χώρες είναι διατεθιμένες να συνεχίσουν να υποκύπτουν στους εκβιασμούς φοβούμενες αντίποινα ή αν κάποια στιγμή συνειδητοποιήσουν ότι η ελευθερία του λόγου είναι μια πολύτιμη κατάκτηση που έχει  κόστος αλλά πρέπει να προασπισθεί παρά αυτό, με κάθε θυσία.

Live your myth in Greece!

Παρασκευή, 1 Απριλίου 2011

Ραδιενεργό e-mail

(η τράπεζα που δούλευα πριν ως υψηλόβαθμο στέλεχος)
 
Σήμερα μου απεστάλη το παρακάτω e-mail (συνημμένη ήταν σε αυτό και η φωτογραφία από πάνω) . Αισθάνομαι ως χρέος μου προς την παρτρίδα και τους συμπολίτες μου είναι να το δημοσιεύσω παρά τις πιθανές συνέπειες:

«Καλησπέρα

Όπως ίσως καταλαβαίνετε από την προφορά είμαι Ελληνοαμερικάνος. Μένω μόνιμα στο Ελλάντα κι εργάζομαι ως υψηλόβαθμο στέλεχος στο υπουργείο Υγείας και συγκεκριμένα στον τομέα  Κομπίνας και Μίζας.

Μόλις χτες, υπέπεσε στην αντίληψη μου μια εξαιρετικά ύποπτη κινητικότητα στο Υπουργείο. Υπάλληλοι που υπό φυσιολογικές συνθήκες θα ρουφούσαν αραχτοί τη φραπού τους, απολαμβάνοντας ένα τσιγάρο κι ενίοτε παίζοντας τάβλι, χτες έτρεχαν από γραφείο σε γραφείο λες και βρισκόταν σε πραγματική δουλειά! Η γαλήνια μακαριότητα στο βλέμμα τους είχε αντικατασταθεί με μια ακαθόριστη ανησυχία. Εγώ επειδή δουλεύω στο μόνο τομέα του Υπουργείου με πραγματικό αντικείμενο ήμουν πολύ απασχολημένος με δύο έκτακτες μίζες προμηθειών που έπρεπε να δρομολογηθούν άμεσα. Έτσι αρχικά πίστεψα ότι το στρες των συναδέλφων οφείλεται σε ελάσσονες αιτίες όπως στο ότι τελείωσε ο καφές στο γραφείο ή στο ότι λείπουν πούλια από το τάβλι. Ο πανικός όμως φαινόταν να μεγαλώνει ώρα με την ώρα γεγονός που μου αποσπούσε την προσοχή. Αναγκάστηκα λοιπόν, να ρωτήσω τι συμβαίνει και γιατί επικρατεί όλη αυτή η αναταραχή σε μια Δημόσια Υπηρεσία στην οποία εν τέλει η παράδοση επιτάσσει την επιδίωξη της θέωσης μέσω Νιρβάνα. Η απάντηση έμελλε να αλλάξει ό,τι θεωρούσα δεδομένο ως τότε και είναι ο λόγος που σας αποστέλλω τούτο το e-mail.

Συνέλληνες, μαύρα κοράκια με νύχια γαμψά πέσανε πάνω στο Ελλαντά! Νωρίς το πρωί είχε έρθει εντολή από πολύ ψηλά στην ιεραρχία να ετοιμαστούν άμεσα ομάδες αντιμετώπισης ραδιενέργειας αποτελούμενες από πυροσβέστες, άνδρες της ΕΜΑΚ, ειδικούς  επιστήμονες και δύο μαύρους για να πεθάνουν στη πορεία θυσιάζοντας τη ζωή τους προς όφελος του ήρωα. Επίσης παραγγείλαμε 10.000 στολές για την αντιμετώπιση της ραδιενέργειας (είμαι σε θέση να γνωρίζω πως ενώ θα τις πληρώσουμε ως καινούργιες είναι ό,τι έχει ξεμείνει από το Τσέρνομπιλ και την Ιαπωνία). Άτομα του Υπουργείου Εσωτερικών με πληροφόρησαν ότι ο πρωθυπουργός πραγματοποίησε μυστική συσκεψη με εκπροσώπους των Υπουργείων Υγείας, Δημόσιας Τάξης, Οικονομικών κι Εθνικής Αμύνης. Ακόμη γνωρίζω πως στη σύσκεψη αυτή συμμετείχαν και πυρηνικοί επιστήμονες.

Απο χτες το απόγευμα σε τηλεφωνικές επικοινωνίες που είχα με συναδέρφους του τομέα Καμπίνας και Μίζας από άλλα υπουργεία υπήρχε διάχυτη η ίδια πεποίθηση: το ραδιενεργό νέφος έχει σχεδόν φτάσει πάνω από την Ελλάδα! Μάλιστα, ένας από αυτούς μου εμπιστεύθηκε ότι ένα άκρως απόρρητο έγγραφο στο υπουργείο του, το οποίο περιείχε αποτελέσματα μετρήσεων ραδιενέργειας σε τζατζίκι, γράφει πώς διαπιστώθηκαν επίπεδα 3,46 δισεκατομμύρια φορές πάνω από τη φυσιολογική ραδιενέργεια που εκπέμπει το τζατζίκι. Τέλος, είχα μια συζήτηση με τον συντάκτη των αθλητικών στο κεντρικό δελτίο ειδήσεων μεγάλου καναλιού. Σας παραθέτω αυτά που μου είπε:

«Η έλευση του ραδιενεργού νέφους είναι θέμα ημερών κι έχει προγραμματιστεί για την 21η Απριλίου. Θα αναγγελθεί αργά το βράδυ της Πέμπτης και θα παρουσιαστεί σαν σκόνη από τη Σαχάρα. Αναμένουμε 40 εκατομμύρια θανάτους μόνο στην Ελλάδα. Όσοι μείνουν ζωντανοί θα παραμορφωθούν χειρότερα κι από τον Καραγκούνη. Πληροφορίες από αξιόπιστες πηγές επίσης αναφέρουν ότι ο Βρύζας τελικά δε σκέφτεται να γυρίσει στον ΠΑΟΚ και θα τιμήσει το συμβόλαιο με την Εθνική.»

Προς στιγμήν τσατίστηκα τόσο πολύ με τον Βρύζα που το νέφος, οι καρκίνοι, οι θάνατοι και οι καραγκούνιες παραμορφώσεις πέρασαν σε δεύτερη μοίρα. «Καραγκούνης, Καραγκούνης». Το όνομα αντήχησε εκκωφαντικά δυό φορές στο κεφάλι μου και η φρικαλέα εικόνα με στοίχειωσε. «Λες να γίνουμε έτσι;». Οι σφυγμοί ανέβηκαν, ο πανικός επανήλθε γιγαντωμένος τώρα. Στο τηλέφωνο ο αθλητικός αρχισυντάκτης συνεχίζει:

«...ο πρωθυπουργός εκείνη τη μέρα θα πει: ‘Η Ελλάδα το 1967 έκανε μόνο την αρχή και τώρα εξαρτάται από ‘μας αν θα ολοκλωρόσμε εε ολοκληρώσουμε το έργο των προγόνων μας. Η 21η Απριλίου είναι συμβολική ημερομηνία. Γι’ ακόμη μια φορά η πατρίδα χρειάζεται να μπει σε γύψο...’»

Έκλεισα το τηλέφωνο. ‘Ούτε η ομάδα Έψιλον δε μας σώζει τώρα’ συλλογιστικά ήρεμος πια, μέσα σε ένα γαλήνιο συμβιβασμό με τον θάνατο. Αποφάσισα τότε να στείλω αυτό το e-mail σε διάφορα blogs για να προετοιμάσω τους συμπολίτες μου. Εγώ έκανα το καθήκον μου. Ελπίζω να κάνετε κι εσείς το δικό σας. Καλό κουράγιο!

Με εκτίμηση,
Μήτσος»